Γιώργος Αγγελόπουλος, Ποιήματα
11Μαρ
Νυχτερινά βαλς
Άνοιγε το ραδιόφωνο στην ίδια πάντα συχνότητα.
Ήταν ένας σταθμός που είχε κλείσει πολλά χρόνια τώρα,
παρ’ όλα αυτά δεν μετακινούσε τη βελόνα.
Ένας ήχος από σβησμένη μουσική απλωνόταν στο χώρο,
ένας ήχος σταθερός, ενοχλητικός,
σαν την απεγνωσμένη φωνή μιας ανάμνησης
που γυρεύει ματαιωμένες λέξεις.
Έπειτα έκλεινε την κουρτίνα
κι ίσα που φαινότανε απ’ έξω
η μορφή ενός ανθρώπου που χόρευε βαλς.
Αφήστε ένα σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)



















