ΛΙΑΣ Ο ΑΝΤΙΛΕΞΙΣΤΗΣ Η’ ΛΕΤΡΙΣΤΗΣ

23.03.2021

Ηλίας πλάγιος στήνει ξωκλήσι στ’ όρος
Δίνει ποίηση στα σύννεφα Λέξη κ’ Πλέξη
Θαυμάζει ο κόσμος Τον Βράχο Νου κορώνει
Να χώσει θέλει τ’ αναστημένο του παπούτσι
Μανουάλι Άμμου το μυαλό ενός τρελού
ίδιος καιρός -χαραυγή ή λυκαυγές αδιάφορο
Σαλεύει το σύνορο Δημιουργίας-Καταστροφής,
Στρόβιλος ανήφορος εξασφαλίζει θεαματική πτώση
Συννεφιάζει στα Πετράλωνα κι η β’ βουλή αναιρεί τη
μοναρχία λόγου για τον κοινοβουλευτισμό των στιγμών
Αν ο Ηλίας λαγαρίσει έτσι την πείνα του πνεύματος
Θα γεμίσει ο όγκος του σώματος ανάγκες τα θέλω
Θα κατέβει τρανό χτικιό στα σπίτια της Κυνοσούρας
Θα ζητήσει απ’ τους ενενήντα δύο κατοίκους-σκυλιά
Κάτουρο νερό το αίμα να γαβγίζει: Δέλτα τα Έψιλον
Ιδού, η αλφάβητος: Κάνει Γάμμα στο αλογάκι-σκάκι
Ο Ηλίας, κάποτε, από κίονας-κέρβερος λέξεων αλλάζει
Υπερίωνας με καρφωμένες σύριγγες για φωτοστέφανο
Φωτίζει την κοινοπολιτεία ποιητών με λετρισμό τ’Ιζού
Άναρθρες φωνές άφωνοι ψάλτες καλούν τις σειρήνες
Ο Πλάγιος δεμένος στο κατάρτι του σταυρού ορθόφωνα
Ταξιδεύει στα νέφη μιας ουρανοθάλασσας με αστερίες
Εκεί, βλέπει τις μαύρες γοργόνες με τις χελιδονίσιες ουρές
Νομίζει ότι ήρθε η Άνοιξη και παραμελεί, Παρά τον μύθο, Ένεκα
Οφθαλμαπάτης, να βουλώσει αυτό το μάτι κι αυτί του Ποιητή…