Μαζεύοντας τα δίχτυα, 1871, Κωνσταντίνος Βολανάκης, Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη

Ένα νεκρό τοπίο που δε σημαίνει τίποτα,

μονολογούσε,

κι ας ήταν αυτό, που κάποτε σήμαινε τη ζωή,

το μικρό νησί,

που τον παρέπεμπε με όλες τις αισθήσεις,

σε άλλες εποχές

από τα δίχτυα τηςβάρκας

κατευθείαν στον έρωτα,

έρημο,

η εικόνα εισέβαλε αγνώριστη

στην ψυχή,

θαρρείς κι από εδώ

μόνο ένας επιτύμβιος άνεμος περνούσε.

Τώρα, ένα τοπίο σχεδόν νεκρό,

φορτωμένο αναστεναγμούς,

απογοήτευση

όταν το φως εξοστρακίζεται,

από τις παλιές ασβεστωμένες αυλές,

όταν το βλέμμα

γλιστρώντας με κραυγαλέα επίκληση βοήθειας

πάνω στη στέρφα γη,

επιστρέφει

μέσα από την άδεια γλάστρα

του βασιλικού αδικαίωτο.

Άδεια σοκάκια, ετοιμόρροπα σπίτια,

ξεχασμένο τ’ ακρογιάλι,

οι φωνές που δεν υπάρχουν πια,

οι κληματαριές που έχουν χαθεί,

τα γέλια, τα τραγούδια, τα μοιρολόγια,

και μαζί τους

οι υποψίες της πρώτης αφής του έρωτα.