«Η ερασιτεχνική εθνική μας συνείδηση»

[author] Του Σωτήρη Παστάκα [/author]

Κάποιο βράδυ σε μια λογοτεχνική παρέα, η αγαπητή σύζυγος ενός φίλου ποιητή, που την βλέπαμε για πρώτη φορά, γύρισε και μας είπε, απευθυνόμενη σε όλη την παρέα : «κι εσείς ερασιτέχνες ποιητές είσαστε, σαν τον άντρα μου;»

Η αντίληψη που έχουμε για την «εθνική μας συνείδηση» δεν διαφέρει και πολύ από την άποψη της κυρίας συζύγου του κυρίου ποιητή: από παράγκα σε παράγκα και υπέρ της παράγκας κι όξω από την παράγκα.

Βρίσκουμε πως «άρθρο ποιητή που να συγχαίρει υπουργό δεν μπορεί να είναι εκπληκτικό», το ξανασκεφτόμαστε (επειδή κάποιος μας θύμισε το ποίημα του Pier Paolo Pasolini που υμνεί τους αστυνομικούς στο Ρωμαϊκό Μάη του 1968), και το διατυπώνουμε ως εξής: «δεν θεωρώ ότι οι ποιητές είναι καλοί ή έξω του κόσμου τούτου, αλλά δεν τους πάει να συγχαίρουν υπουργούς». Ως ερασιτέχνες ξεχνάμε πως τα μεγαλύτερα συγχαρητήρια τα δίνει ο ποιητής στον υπουργό όταν παίρνει το βραβείο του, αλλά εκεί η εθνικοφροσύνη κάμπτεται γιατί έχει τιμή.

Μαθημένοι οι ποιητές να προστρέχουν στα ετήσια ομαδικά τραπεζώματα του υπουργού πολιτισμού (του πρωθυπουργού Σημίτη στη Μεγάλη Βρετανία, παλαιότερα), στις κατʼ ιδίαν συνεδρίες και άλλες εξυπηρετήσεις… μαθημένοι να τα παίρνουν στα μουλωχτά, βρε αδελφέ, το θέμα ήταν να γίνονται όλα σιωπηλά και κάτω από το τραπέζι. Τι πασχίζαμε να φτιάξουμε τόσα χρόνια το λόου προφάιλ μας, το επαρχιώτικο, το σεμνό, το ακέραιο…Μην το φωνάζεις, μπρε… Κάνʼ τη δουλειά σου κι ομερτά!

Ως λαός δεν καταφέραμε να καταλάβουμε πως μόνον η αλήθεια είναι «εθνική». Αποφεύγουμε την αλήθεια, αποφεύγουμε το «εθνικό» και βλέπουμε παντού «ερασιτέχνες ποιητές» χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πως πέρα από τον σύζυγό μας μπορεί να υπάρχουν και πραγματικοί ποιητές σε ένα υπαρκτό κράτος και σʼ ένα χιλιόχρονο έθνος.

Πως υπάρχει το γενικό καλό και το εθνικό χρέος μας (όχι το οικονομικό, αλλά το ηθικό) να προσφέρουμε ανιδιοτελώς στην πατρίδα. Στα Ελληνικά Γράμματα. Να καθίσουμε όλοι γύρω από ένα τραπέζι και να ανταλλάξουμε απόψεις για να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα κι όχι για να βγάλουμε τα μάτια μας.

Θα μου πείτε, εδώ δεν έχουμε χαράξει εθνική εξωτερική πολιτική, η πολιτιστική μας μάρανε;

***********************

Ο Σωτήρης Παστάκας γεννήθηκε στη Λάρισα το 1954. Σπούδασε Ιατρική στη Ρώμη. Από το 1985 εργάζεται ως Ψυχίατρος στην Αθήνα. Το 2004 ίδρυσε την ηλεκτρονική επιθεώρηση ποιητικής τέχνης www.poiein.gr. Έχει εκδώσει μεταφράσεις Ιταλικής ποίησης, δοκίμια και ποιητικές συλλογές. Το τελευταίο του βιβλίο «Τριλογία-Χαμένο Κορμί, Συσσίτιο, Ροή Ρακής» κυκλοφόρησε το Νοέμβριο 2012, από τις εκδόσεις ΠΑΡΟΥΣΙΑ. Περισσότερα εδώ: http://www.poiein.gr/ouothnco-dhaooueao-aeianaoeeu