Από την επικείμενη συλλογή “Συντονισμένα και Άναρχα”.

Ένα κουρασμένο μυρμήγκι επιμερίζεται

το παράπονο μ’ ένα πληγωμένο χελιδόνι.

Το ένα λέει «η ράχη μου δεν αντέχει άλλο

βάρος»

το άλλο λέει «τα φτερά μου δε θα με

σηκώσουν ποτέ».

Στο ενδιάμεσο ένας άρρωστος ψάχνει

έναν άρρωστο για να συνεννοηθεί.

Οι μέρες περνάνε

το μυρμήγκι, το χελιδόνι κι ο άρρωστος

φεύγουν.

Μένει το παράπονο.