Παρουσιάζουμε σήμερα στο Ποιείν, την εισαγωγή από το Πρώτο μέρος του μουσικού έργου του Μιχάλη Γρηγορίου, Σκοτεινή πράξη, βασισμένο στην ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη: πατήστε εδώ

Ευχαριστούμε θερμά τον συνθέτη για την άδεια δημοσίευσης του έργου του. (θα δημοσιευτεί ολόκληρο σε συνέχειες)

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΡΑΞΗ
Ορατόριο σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη
έργο 71 (1993)
Συμμετέχουν
Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
Η ΧΟΡΩΔΙΑ “FONS MUCALIS”
διδασκαλια χορωδιας : Κωστης ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ
Σοπρανο: Σαβινα ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ
Τενορος : Μιχαλης ΧΡΙΣΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Βαρυτονος : Τασης ΧΡΙΣΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Αφήγηση : Τασης Χριστογιαννοπουλος, Μιχαλης Γρηγοριου
Keyboards : Bασιλης Τσαμπροπουλος, Μιχαλης Γρηγοριου

Διευθύνει ο Μιλτος Λογιαδης

Ηχογράφηση- Montage- Mastering : Βαγγέλης Κατσούλης
Μετάφραση : Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

“ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΡΑΞΗ” : Μετα εικοσι ετη…

Η ιδέα να γράψω ένα μουσικό έργο βασισμένο σε ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη χρονολογείται από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν διάβασα για πρώτη φορά τον “Νυχτερινό Επισκέπτη” και λίγο μετά την “Σκοτεινή Πράξη”. H πεποίθηση οτι είχα ανακαλύψει ένα πολύ σημαντικό ποιητή δεν με εγκατέλειψε από τότε, σήμερα μάλιστα θα έλεγα πως ο Λειβαδίτης δεν είναι μονό ένας μεγάλος Έλληνας ποιητής αλλά ίσως κι’ ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ου αιώνα.

In Memoriam

Μουσική: Κώστας Παρίσης
Στίχοι: Σοφία Κολοτούρου
Τραγούδι: Δώρος Δημοσθένους

Cd το πρώτο προσωπικό του Δώρου Δημοσθένους με τίτλο

Μικρή Αρκτος 2009

ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ

Μνήμη Ηλία Λάγιου It’s a Mad Mad Mad Mad World divx

Ώρες πολλές, στο πνεύμα της μποτίλιας
που ʽχει από χρόνια τόσα υποταχτεί.
Λυκόφως• ίσα πέφτει από της γρίλιας
τʼ άνοιγμα η νύχτα –που αργεί.
Γύρισμα ο τροχός, πτώση της μπίλιας.
Να το ζερό: έχει ήδη τριπλοβγεί.

Τρεις ήταν, λέει ο μύθος ο αστικός-
και λέγανε για θάνατο στʼ αστεία.
Γενιά μεταπολέμου, μαύρο φως-
σκεφτήκανε να παίξουν μια κηδεία
για πλάκα ή για το θρύλο –ποιός
σαν φάρσα αναμασά την ιστορία;

Πιο ευάλωτος, το χάρισμα του Λόγου
μπέρδεψε στιγμιαία ο Ποιητής,
μʼ ένα χορό αναίτιο του Ζαλόγγου,
με κάλεσμα μιας μυστικής φωνής
και μια σκηνή από θέατρο παραλόγου
να τώρα, παίζεται απʼ τους τρεις:

Μπαλκόνι, τρίτος όροφος, βραδάκι-
αμήχανη η πράξη η τελευταία.
Χαλί απλωμένο μοιάζει το Κουκάκι.
Ζαλίζεται και στρέφει στην παρέα-
Θα πέσει; Δεν θα πέσει; Ένα γελάκι
στην ύστερη στιγμή του, τη μοιραία.

Ζυγιάζεται για λίγο στο μπαλκόνι,
ανάμεσα σε γη και ουρανό,
στον Καρυωτάκη η σκέψη του σιμώνει,
καθώς και στον Αλέξη Τραϊανό.
“Πατέρα, έρχομαι” μόλις που αρθρώνει,
τρεκλίζει -κι αγκαλιάζει το κενό.

8/10/2005
ημέρα της κηδείας
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αντί
και στο βιβλίο Αν-επίκαιρα ποιήματα,
Εκδόσεις Τυπωθήτω 2007

• Brokeback Mountain video

Η δημοσιογράφος και ποιήτρια Στέλλα Βλαχογιάννη, μεταφέρει το ραδιοφωνικό της Ιατρείον Ασμάτων

(κάθε Τετάρτη, 24:00-1.00, Δεύτερο Πρόγραμμα, 103,75) και στο διαδίκτυο, στη διεύθυνση http://iatreionasmaton.blogspot.com/. Εκεί τα αερικά της λόγια παίρνουν τη σάρκα των λέξεων, που συνθέτουν την πιο ευαίσθητη, προσωπική και ταυτόχρονα αιχμηρή, εκπομπή του πολιτιστικού ραδιοφώνου, τα τελευταία χρόνια. Δείγματα των σκέψεών της παρουσιάζουμε σήμερα στο Ποιείν (πρόκειται για αποσπάσματα από διάφορες εκπομπές της). Συντονιστείτε!

Υ.Γ. Από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος κυκλοφορούν και τα δύο της βιβλία, “Η θλίψη του Σώματος” και “Ιατρείον Ασμάτων”.

Περισσότερα εδώ: http://www.poiein.gr/archives/1484/index.html, http://www.poiein.gr/archives/486/index.html

Η ποίηση είναι ζωή και θάνατος σε συσκευασία ευχής για όποιον την γράφει και κατάρας για όποιον την καταλαβαίνει. Δεν έχω συμπέρασμα. Δεν οφείλω άλλωστε. Τι είμαι εγώ; Τι άλλο είμαι εγώ παρά μία που θέλει να τελειώσει τη ζωή της όπως την άρχισε: με ένα αβάσταχτο ουρλιαχτό.
*
Από τα βιβλία κρατήθηκε. Διάβαζε διάβαζε κάτι ψιλοέγραφε μεγάλωνε. Δεν είχε κάποιον να μοιραστεί το φόβο το κλάμα την κρυμμένη χαρά. Η ξένη πόλη δεν χαρίζεται. Ή θα σε καταπιεί ή θα σε κομματιάσει. Η μικρή διάλεξε το δεύτερο. Κι έγινε μοίρα της. Ό,τι αγαπά να την τρώει σαν αρρώστια, ό,τι αγγίζει να την λεηλατεί, όπου αφοσιώνεται να την προδίδουν. Λάθος λάθος λάθος. Δεν μεγαλώνει έτσι κανείς -πόσω μάλλον δεν ωριμάζει. Κρύφτηκε λοιπόν στο μυαλό της. Και δεν βγήκε από εκεί ποτέ.
*
Στη μια φτερούγα μου έγραψα ότι φταις. Στην άλλη όμως, που δεν την έχει διαβάσει μέχρι σήμερα κανείς, γράφει ότι εγώ φοβήθηκα, εγώ έκανα πίσω, εγώ τρελάθηκα, γιατί πίσω από τα μάτια μου κρυφά σε περιμένω -ερώτηση είναι αυτό ή διαπίστωση; Το ζαλισμένο αίμα μπλόκαρε τις αρτηρίες, χρόνια μετά χρόνια πριν, όλα ένας στρόβιλος μια μάσκα θεάτρου που γελάει και κλαίει ταυτόχρονα, το κοινό χειροκροτεί μόνο στην πτώση του ακροβάτη, κύριε διευθυντά του τσίρκου μπορώ ν αλλάξω νούμερο διεύθυνση δέρμα; Νευρικό βάδισμα από την μιαν άκρη ως την άλλη γιατί είναι και μέρες είναι και νύχτες που βγαίνεις από το σώμα σου και επισκέπτεσαι ταπεινά ή και άγρια κάθε σου ναρκωμένη επιθυμία.

Ποίηση: Ναπολέοντας Λαπαθιώτης
Συνθέτης: Γιώργος Λουτσέτης
Ερμηνεία: Ελισάβετ Βερούλη

ΠΑΡΑΜΥΘΙ Over the GW movie download The Arrangement divx download 12 Angry Men Hooked Bear ipod

Ποίηση: Ναπολέων Λαπαθιώτης

Μια φορά κι έναν καιρό,
πάνε τώρα χρόνια,
σʼ έναν τόπο μακρινό,
ζούσαν μες στα χιόνια.

Μια αγάπη πέρασε,
μετά πόσα χρόνια,
και τα μάτια δάκρυσαν,
κι έλιωσαν τα χιόνια.

Μάτια πάντα σκοτεινά,
μέτωπα σκυμμένα,
οι άνθρωποι δε βάδιζαν
με ρυθμό κανένα.

Παρουσιάζουμε σήμερα σε αποκλειστικότητα του Ποιείν, ένα ανέκδοτο τραγούδι σε σύνθεση του Μιχάλη Γρηγορίου και ποίηση του Μανόλη Αναγνωστάκη από μια ζωντανή ηχογράφηση

στις 13-4-82, στο θέατρο Λουζιτάνια. Τραγουδούν η Μαρία Δημητριάδη και ο Γιάννης Κούτρας.

Ευχαριστούμε τον συνθέτη για την παραχώρηση του έργου του.

13.12.43 The Sunshine Boys move

Θυμάσαι που σου’λεγα : όταν σφυρίζουν τα πλοία μην είσαι στο λιμάνι .
Μα η μέρα που έφευγε ήτανε δικιά μας και δεν θέλαμε ποτέ να την αφήσουμε .

Ενα μαντήλι πικρό θα χαιρετά την ανία του γυρισμού
Κι’έβρεχε αλήθεια πολύ κι’ήτανε έρημοι οι δρόμοι
Με μιά λεπτήν ακαθόριση χινοπωριάτικη γεύση
Κλεισμένα παράθυρα κι’οι άνθρωποι τόσο λημονησμένοι
-Γιατί μας άφησαν όλοι ; Γιατί μας άφησαν όλοι ; Κι’έσφιγγα τα χέρια σου

Δεν είχε τίποτα τ’αλλόκοτο η κραυγή μου .

… Θα φύγουμε κάποτε αθόρυβα και θα πλανηθούμε
Μες στις πολύβοες πολιτείες και στις έρημες θάλασσες
Με μιά επιθυμία φλογισμένη στα χείλια μας
Είναι η αγάπη που γυρέψαμε και μας την αρνήθηκαν
Ξεχνούσες τα δάκρυα , τη χαρά και τη μνήμη μας
Χαιρετώντας λευκά πανιά π’ανεμίζονται .
Ισως δε μένει τίποτ’άλλο παρά αυτό να θυμόμαστε .

Μες στην ψυχή μου σκιρτά το εναγώνιο . Γιατί .
Ρουφώ τον αγέρα της μοναξιάς και της εγκατάλειψης
Χτυπώ τους τοίχους της υγρής φυλακής μου και προσμένω απάντηση

Κανείς δεν θ’αγγίξει την έκταση της στοργής και της θλίψης μου .

Κι’εσύ περιμένεις ένα γράμμα που δεν έρχεται :
Μιά μακρινή φωνή γυρνά στη μνήμη συ και σβήνει
Κι’ένας καθρέφτης μετρά σκυθρωπός τη μορφή σου
Τη χαμένη μας άγνοια , τα χαμένα φτερά .