Ο Σωκράτης Ξένος (πατήστε στο όνομα) διαβάζει Οδυσσέα Ελύτη ΩΣ ΕΝΔΥΜΙΩΝ & ΔΥΤΙΚΑ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ – ΕΚ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ – ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΤΡΙΤΗΣ (απόσπασμα) από τον συγκεντρωτικό τόμο “Ποίηση”, εκδόσεις Ίκαρος, 2002)

και σας προσκαλεί

The Englishman Who Went Up a Hill But Came Down a Mountain psp

• download Kiss the Girls

στην παρουσίαση του βιβλίου του “Σημύδες”,εκδ. Ενδυμίων, 2008

που διοργανώνει το “Ποιείν” στο “Αλεκτον”, Σφακτηρίας 23 Κεραμεικός, τηλ. 2103422001,
την Κυριακή 15 Μαρτίου 2009, ώρα 13.00.

Θα μιλήσουν οι:
Ελένη Κονδύλη, ποιήτρια, καθηγήτρια Αραβικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
Βασίλης Λαλιώτης, ποιητής, μεταφραστής και κριτικός λογοτεχνίας

ΔΥΤΙΚΑ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ – Οδυσσέας Ελύτης

ΩΣ ΕΝΔΥΜΙΩΝ

Απαλές κοιλάδες έχει ο ύπνος ακριβώς όπως
Και η επάνω ζωή. Μ’ εκκλησάκια που βόσκουν σε χορτάρι εμπρός
αέρα
Που ολοένα μηρυκάζουν ώσπου να γίνουν ζωγραφιές
Η μια την άλλη σβήνοντας σε πλάγιον ήχο. Κάποτε
Περιοδεύουν δύο ή τρία φεγγάρια. Γρήγορα όμως χάνονται
Η ομορφιά κει που ακινήτησε διαρκεί σαν άλλο ουράνιο σώμα
Η ύλη ηλικία δεν έχει. Μόνον ν’ αλλάζει ξέρει. Θες πάρ’ την από
την αρχή
Θες απ’ το τέλος. Ήρεμα κυλάει εμπρός η επιστροφή κι εσύ την
παρακολουθείς δήθεν αδιάφορος
Τραβάς ωστόσο το σχοινί σ’ όρμο Μυρτώον έρμο
Δίχως ούτ’ ένα ελαιόδεντρο να σου απουσιάσει
Αχ Θάλασσα πάνω που ξυπνάς πως ξανακαινουριώνονται όλα!
Μικροί πως χαϊδευτήκαμε και παίξαμε πεντόβολο τα γονικά μας!
Για δες τι σηκωμό σηκώνει μες στ’ ατάραχα ο Σιρόκος ο ύπνιος•
και πως στα δύο τα χωρίζει!
Από τη μια μεριά ξυπνώ και κλαίω για τα που μου επάρθηκαν
αθύρματα
Και από την άλλη κοιμούμαι
Τη στιγμή που ο Ελευθέριος φεύγει και η Ιωνία χάνεται
Μόλις που διακρίνεται λοφίσκος μ’ απαλά κοίλα γεμάτος σγουρά
χλοΐσματα
Κι αντικρύ αντερείσματα σκληρά
Που να φυλάγεσαι απ’ όλα τα ενδεχόμενα• ενώ πρόσφυγες μέλισσες
Κατά σμήνη βομβούν και μια γιαγιά μες στ’ αλιεύματα της
δυστυχίας βρίσκει
Να βγάλει από τα λίγα της χρυσαφικά παιδιά κι εγγόνια
Ξεφόρτωτον κι απ’ το ένα πλάι σε κυλάει ο κίνδυνος και σ’ αγνοεί
Που συ ο ίδιος κάποτε θέλησες να τον αγνοήσεις
Αυτά βέβαια στα ψέματα του ρούχου που φοράς δίχως τη φόδρα του
ν’ αναποδογυρίσεις
Κει που αγγιχτήκανε οι μουτζούρες με τα χρυσά νομίσματα
Όπως τα βδελυρά με τ’ άγια
Παράξενο είναι
Πόσο ακατανόητα ζούμε αλλ’ απ’ αυτό κρεμόμαστε
Χλωρό περιστεράκι του βασιλικού φιλί που σου ‘δωσα επάνω
στο κρεβάτι μου
Και στα γραφτά μου τρεις και τέσσερις ανέμους ανορθόγραφους
Να ζαλιστούν τα πέλαγα όμως
Γεμάτο νου και γνώση ν’ ακολουθεί το δρόμο του κάθε πλεούμενο
Ταλαντεύονται τα γεγονότα και στο τέλος πέφτουν πριν κι από τους
ανθρώπους
Αλλά φανό θυέλλης δεν έχει το σκοτάδι
Πού ‘ναι η Μίλητος πού είναι η Πέργαμος πού η Αττάλεια και πού
Η Κωνσταν Κωνσταντινο ντινοπολίς;
Στους χίλιους ύπνους ένας βγαίνει ο ξυπνητός αλλά για πάντοτε.

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ…

Κυκλος τραγουδιων σε ποιηση Μανολη Αναγνωστακη, εργο 29 (1979) The Lion King 1½ release

Ακούστε το τραγούδι: πατήστε εδώ

Ο κυκλος τραγουδιων “Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ…” για δυο φωνες, πιανο, τσελλο, κορνο και φαγκοττο κυκλοφορησε σε δισκο το 1979 απο την εταιρεια ΜΙΝΩΣ (MSM 390),με ερμηνευτες την Μαρια Φαραντουρη και τον Γιαννη Κουτρα και με συμμετοχη των μουσικων Βυρωνα Φιδετζη (τσελλο), Νικο Σπινουλα (κορνο), Σπυρο Καζιανη (φαγκοττο) και Μ. Γρηγοριου (πιανο).

Στο εσωφυλλο ο δισκος συνοδευοτανε απο το παρακατω σημειωμα:

Γραφοντας το εργο αυτο αναρωτηθηκα μερικες φορες μηπως ακολουθω καποιο δρομο που δεν οδηγει πουθενα. Μηπως δηλαδη,η αναγκη να συμφιλιωσω μεσα μου τις μνημες και τις μυθολογιες ενος χτες,που δεν μου ανηκει απολυτα,με τις απαιτησεις και τους μυθους ενος σημερα,με οδηγει σε μια μουσικη που δεν εκφραζει ουτε το χτες ουτε το σημερα,αλλα στεκεται μεταιωρη καπου αναμεσα στα δυο. Στο ερωτημα αυτο δεν μπορω να δωσω απαντηση. Ξερω ομως πως,αν η μουσικη που γραφω εχει αντιφασεις -γιατι τι αλλο ειναι αραγε η συνυπαρξη ενος ρυθμου ζεϊμπεκικου π.χ,μ’ενα ηχο μουσικης δωματιου,η απλη μελωδικη αντιληψη και οι μορφολογικες προθεσεις κυκλου τραγουδιων; – αυτες οι αντιφασεις βρισκονται μεσα σ’εμενα τον ιδιο,και ειμαι μαλιστα διατεθειμενος να τις αποδεχτω και,γιατι οχι,να τις υπερασπιστω. Μ’αυτη λοιπον την διαθεση εγραψα μεσα στο 1979 τα τραγουδια που αποτελουν τον κυκλο “Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ…” πανω σε ποιηση του Μανολη Αναγνωστακη και μπορω να πω πως,απ’οσα εργα εχω γραψει ως τωρα αυτο μου γεννησε την μεγαλυτερη ικανοποιηση τη στιγμη που το εγραφα.

Μιχάλης Γρηγορίου

The Teen Choice Awards 2009 film

The Spirit buy

Composer: Michail Palaiologou
Lirics: Demosthenes Agrafiotis
Soprano: Sofia Zarani
Flute/Alto flute/Piccolo: Detta Danford
Piano: Eliza McCarthy
Violoncello: Natasha Zielazinski

ΥΠΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΝ
1.

π
ρο
σσσ
τύχη
υψηλή
φωνάζω
χρήματα
κριμάτων
ορυμαγδός
αποδείξεις

2.
ω!
τα δε
ίχνος νόθας αρχής
βουνά, λευκή η πλήξη
ρέει χωρίς σταματημό στο σώμα
από άνισες δόξες σε χαλαρούς κόμβους
περιοχή για όλες τις αταξίες των δοκιμασιών
αυτή ως άλλη, ως παρόμοια εντέλει, ως φαύλη
όχι, γιατί δεν αρκεί, ναι, γιατί πλέον αρκεί
η μόνη επιλογή προϋποθέτει άνοιγμα του μυστικού, το μη τέλος

Παρουσιάζουμε σήμερα σε αποκλειστικότητα του Ποιείν, ένα ανέκδοτο τραγούδι πατήστε εδώ σε σύνθεση του Μιχάλη Γρηγορίου και ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη από μια ζωντανή ηχογράφηση στις 13-4-82, στο θέατρο Λουζιτάνια. Τραγουδούν η Μαρία Δημητριάδη και ο Γιάννης Κούτρας.

Ευχαριστούμε τον συνθέτη για την παραχώρηση του έργου του

Το καινούργιο τραγούδι

Ακόμα πιο κοντά -και δεν θα σπάσουν αν δεν σπάσουν τώρα τα δεσμά σου

Δεν θα μπορούμε να ρωτήσουμε τη διψασμένη αγωνία μας:

Γιατί δεν πεθαίνουνε πια αυτές οι μέρες που μας λεηλάτησαν τόσο;

Ή στο χρόνο π’ αρχίσαμε ν’ αγαπούμε σαν άντρες και τα κορίτσια τραβούσαν το χέρι τους χωρίς να ξέρουν το γιατί

Κι όμως, ίσως να ‘τανε κι ωραίο, σαν ένα βιβλίο ανοιχτό, να περνούσανε οι ώρες αθόρυβα τριγυρισμένες ασφάλεια

Και να ξεχάσουμε το θάνατο εμείς που ζηλέψαμε τις πεταλούδες μες στις καλοκαιριάτικές μας αναμνήσεις.

Μια μέρα θα γράψω την ιστορία των χρόνων μου

Ένας κήπος μ’ άδικα κομμένα άγουρα ρόδα

Μια θάλασσα που ταξιδεύουνε τα πλοία χωρίς προορισμούς

Πρόσωπα σπαταλημένα την εποχή που κατόρθωσαν ν’ αγγίξουν ελαφρά μια συνετά φυλαγμένη πτυχή μας

Πρόσωπα που ‘ταν για μας η στοργή τους πληγή -αυτά θα σου γράψω.

Στο μεταξύ στις όχθες των μεσημεριάτικων ποταμιών δεν κοιμούνται πιά οι χλωμοί Νάρκισσοι με τις αθώες τους ευαίσθητες ψυχές

Fear 3. PAURA – Lyrikon dedicated to the greek poet Demosthenes Agrafiotis

La sorpresa, nel jazz, è solitamente definita attraverso
caratteri che ne precludono l’effetto di paura.*

Davide sparti – Musica in Nero (2007), p. 174 / Bollati Boringhieri Editore

* Within the context of jazz, “surprise” usually refers to something
unexpected and yet not necessarily frightening.

translated by Davide Sparti

«ΛΥΡΙΚΟΝ»

Ο φόβος

Με φουσκώνει σαν πίπιζα

Κι αν αρχίζω το τραγούδι

Ποτέ δεν το βγάζω πέρα.

“LIRICO”

La paura
mi riempie come una cornamusa
e se comincio la canzone
non la smetto più

translated by Rachele Gigli

“LYRICAL”

Fear

Blows me up like a bagpipe

And if I begin the song

I can never bring it to an end.

translated by Georges Economou

“LÍRICO”

O medo

enche-me como gaita-de-fole

e se começo a canção

não paro mais

translated by Alípio C Neto

Περισσότερα στο ιστολόγιο του Αλίπιο Καρβάλιο Νέτο