Επιτέλους ένα καθαρό πρωινό! Γενάρης μήνας γαρ και οι αλκυονίδες μέρες δεν λένε να σταματήσουν. Επιτέλους έχω όρεξη για ζωή. Ποτίζοντας τον Βασιλικό τοποθετημένος όπως πάντα στην μικροσκοπική του γλάστρα τραγουδώντας το Hang the Dj, hang the Dj χθες έπαιξα υπέροχα.
Το club δεν είχε πολλές μέρες που άνοιξε αλλά είδη από κόσμο είναι μπιμπα. Μπιμπα φωνάζουν και ένα από τους τρεις που έχουν το μαγαζί, μου θύμισε πριν από χρόνια ένα από τα καλύτερα μεθύσια που είχα κάνει στο προηγούμενο μαγαζί που δούλευε.

Είχα στην κυριολεξία χεστεί πάνω μου. Τότε είχα μάθει από την φίλη μου Joanna μια αγγλίδα που ερχόταν για διακοπές τα καλοκαίρια εδώ ότι και καλά το τζην το πίνουν μόνο οι γυναίκες , μικρός τότε καθώς ήμουν το έριξα σε σκουλήκια βουτηγμένα σε κίτρινο υγρό, από τότε μπορώ να βοηθήσω και τον πατέρα μου να διαλέγει σκουλήκια για το ψάρεμα, πάνω κάτω το ίδιο χόμπι έχουμε. Κολοδουλεια και αυτή του Dj από τη στιγμή που σε αυτή την τόσο προβλέψιμη και μονότονη επαρχιακή πόλη τολμά να παίξει ʽξαναʼ.

pws mporei kapoios neos poiitis na knei ta prwta toy vimata ston xwro anaimakta?poso efkolo einai pia na eisai poiitis kai oxi adigrafo h varetos?
Perimenw apadisi sas sydoma

Οι εταιρίες επικρατούν παντού.Μέσα στις συνήθειές σου,μέσα στο μυαλό σου,στη ζωή σου.Μετέχει και αυτή με εσένα στις όποιες κοινωνικές εκδηλώσεις που συμμετέχεις.Έχπυν μείνει πια τόσο λίγες οι επαφές μας με άλλους ανθρώπους που οι εταιρίες αναγκαστικά τις καπέλωσαν και αυτές,θυμίζοντάς μας οτι υπάρχουν παντού.Δεν υπάρχουν ομάδες ανθρώπων,κοινωνικό στυλ,χωρίς χορηγό.Είναι όμως αυτό το σωστό;Πιστεύεις,ναι,γιατί ξέρεις οτι όλα έτσι είναι γύρω σου. Πιστεύεις σε μια εταιρία εάν αυτή βλέπεις οτι ταιριάζει στο στυλ σου και με βάση αυτό την συγκρίνεις με τις άλλες.Αλλά τελικά σε ρουφάει αυτή.Αυτή σου λέει πιο θα είνα το μοντέλο ανθρώπου της.Υπάρχουν πολλά,όπως πολλές εταιρίες.Όλα όμως κατά βάση υπηρετούν ένα στόχο.Να σε ελέγξουν,να γίνεις το playmobil τους.Οπότε παίδες μια λύση υπάρχει.Ήρθε η ώρα της καταστροφής.Του Μεγάλου Μακελειού.Καιρός να τελειώσουμε με μερικές απο αυτές.Το κακό παραέγινε.Δεν υπάρχει πλέον άλλος χώρος για δημιουργία.Σε καμμένη γη θα σπείρουμε..Η εφεύρεση της φωτιάς..TOTAL RECOSTRUCTION BOYS!! Φωτογραφίες συνεχώς..Κύκλους κάνω και τα πλάνα περιορίζω.Αυτές είναι οι εντολές μου.Πιλότος ελικοπτέρου της ένδοξης ελληνικής αστυνομίας.Επιτέλους και μια σοβαρή δουλειά.Ευτυχώς θα πάρω και bonus για τις υπερωρίες μου και το επικίνδυνο της δουλειάς.Οικογένεια ούτως ή άλλως δεν έχω.Όποια γκόμενα και αν γνώρισα νιώθει ασφάλεια κοντά μου αλλά για έναν περίεργο λόγο πάντα στο τέλοςμου λένε πόσο μαλάκας είμαι και μ’αφήνουν.Ας είναι καλά οι ουκρανέζες..Αλλη δουλειά δεν έχουν τα μαλακισμένα,γαμώ την μάνα τους,γαμώ.Τους παρακολουθώ ώρες τώρα.Όλο πίνουν,ακούν μουσική και φοράνε οτι θέλουν.Έχουν και καλά μουνάκια μαζί τους.Καμιά σχέση με αυτή που γνωρίζω με τα κολλητάρια από την δουλειά.Συνέχεια βέβαια μου έρχεται αυτή η ενοχλητική φάτσα στο μυαλό μου.Χτες,στο τμήμα,πέρασα να πάρω τον Νίκο για κανένα καφέ.Με πήγε πίσω στο κελί 51 όπου τέσσερις δικοί μας γαμούσαν μια πουτάνα τσούλα απο αυτές που μας πάνε κόντρα.Γιατί μικρή κουφάλα;Δεν γουστάρεις πούτσο μπάτσου;Καλά,κανένα πρόβλημα,πάρε το γκλομπ στον κώλο σου;-Ρε παίδες,να της χώσω και εγώ το παλαμάρι μου;-Όχι ρε μαλάκα,ματώνει.Άντε κάνε την φλωροδουλειά σου εσύ..Εμείς μόνο οι ΜΑΤΑΤΖΗΔΕΣ θα την σκίσουμε.ΧΑΧΑ,βγάζει αίμα από τον κώλο της.Την είχαμε πριν μόνη της στο κελί,της αμολύσαμε και 5-6 δακρυγόνα και ούτε που καταλαβαίνει από ποια μεριά της έρχεται ο πούτσος.Αλλά αυτή εκεί,άμα ψυθιρίσει κάτι,είναι αυτό,”ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ..”Απόρριψη από τους ίδιους τους συναδέλφους μου και παράλληλα συνεχόμενους κύκλους κάνω.. Σιχάθηκα την ζωή μου.Αυτή την μιζέρια.Είμαι στην αντίστοιχη θέση με κάποιον πλούσιο που κάποιες στιγμές σκέφτεταιοτι δεν του είναι αρκετά τα λεφτά και λέει οτι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να βρει αγάπη και πραγματικό ενδιαφέρον στους γύρω του.Αρχίδια!Βαρέθηκα χωρίς λεφτά και ανέσεις..Ποιος να σου δώσει σημασία;Όλο οι ίδιες σκέψεις έρχονται στο μυαλό,οιτα ίδια βάσσανα,τις ίδιες μαλακίες γράφω.Όπως οι κυκλώνεςέρχονται κάθε σαββατοκύριακο..Αστάθεια στυλού συνήθεια μυαλού..Καταναγκαστικά έργα..Αυτή είναι η ζωή μου.

Ελάχιστα περιθώρια βελτίωσης. Μελί το χρώμα του κήπου. Άναψε βλέπετε προβολέα ο μεγάλος από πάνω.Πήραμε την ρομαντική μας δόση για αυτό το απόγευμα,για αυτόν τον μήνα,για πάντα…Εστιάσεις φωτός,κόκκινοι κύκλοι έρχονται στο κλαδί της πυγολαμπίδας.Συγκεντρώσου,εστίασε με τα μάτια σου το σημείο.Πάγωσε την εικόνα.Όταν τα ανοίξεις πάλι όλα είναι διαφορετικά.Η καρέκλα κινήθηκε.Η αγάπη νικήθηκε.Τα σύννεφα μετακινήθηκαν μόνο τα πουλιά σταμάτησαν.Η σιωπή της εξοχής.Οι τρισδιάστατες εικόνες.Τα ενοχλητικά τσιμπήματα.Ο απέναντι γείτονας με το αλυσοπρίονο κόβει φέτες.Οι καλεσμένοι που γελούν.Όλα.Ο μόνος δρόμος της επιστροφής είναι ο χωμάτινος και το ξέρεις.Η βροχή πάνω στην αναμένη σχάρα,ο γλύκος καπνός,οι μισοτελιωμένες μπριζόλες.Όλα αυτά κι άλλα τόσα.Ποιός μου λείπει?Ο ευκάληπτος που έπεσε.Ο πλάτανος ο αριστερόχειρας.Οι αγριομουριές και τα έξι είδη εντόμων που σκότωσα.Δεν πήγαν χαμένα όμως.Τα μυρμήγκια τα σκούπισαν,τα έκρυψαν.Ένα σπίτι.Ένας μήνας.Καλοκαίρι.Τόση ενέργεια,τόση πολυκοσμία σε λίγα τετραγωνικά εκατοστά.

ψιθύριζε τα βράδια, < <και δίχως ενοχή σκαρφάλωσε και κόψε με τα δόντια κλαδιά ζωσμένα μίσχους, λουλούδια και καρπούς. Κι αν βρεις αγκάθια στα κλαδιά μου, φωλιές εντόμων ή και φίδια, να ξέρεις: αυτά στον έρωτα χαρίζουνε μιαν αίσθηση κινδύνου. >εν την άκουσα, κι ας την ποθούσα – ήθελα κάποια νύχτα σαν την αποψινή – μην έχοντας το σώμα της πλάι στο δικό μου σώμα – να μπορώ να θυμάμαι τον ίσκιο της.
2
Κάθε που τέλειωνες τη βραδινή σου βάρδια περνούσες απʼ το θάλαμο να με σκεπάσεις – μέχρι τη νύχτα που με βρήκες παγωμένο να ʽχω τραβήξει τον ορό απʼ τη φλέβα να ʽχει φουσκώσει μες στα μάτια μου το αίμα. Αν προσευχήθηκες αργότερα για μένα – από συμπόνια ή έστω από συνήθεια – δεν έμαθα ποτέ.
3
Παλεύω πια να ζήσω μʼ ό,τι μου άφησες. Σαν δαίμονας υπάρχω: