*
Μετά από το ναυάγιο
δεν είχα τι να πω.
Κοίταζα βέβαια κοίταζα:
Σώμα νεκρό, σώμα γυμνό
σώμα τρικυμισμένο…
Άγγιζα βέβαια άγγιζα
τον βράχο εντός μου
σπασμένο.

Αλλά να πω δεν είχα.

Κι έπαιξα το βιολί μου
στην κούφια την ακτή μου.

Φύσηξε αέρας

Φύσηξε αέρας στο πρόσωπό σου
και ήταν
σαν να ήρθαν τα μαλλιά σου από το παρελθόν,
φορτωμένα μνήμες και αδιέξοδα,
φιλμ που ξετυλίγει την πλοκή του μπρος στα μάτια μας.
Χάθηκαν τα δάχτυλα μου βαθιά μέσα τους
κι έτσι για λίγο, έζησα από κοντά την ιστορία σου.
Όταν σταμάτησε να φυσά,
το πρόσωπό σου κρύφτηκε και πάλι
πίσω απ’ τις μαύρες λωρίδες της σιωπής.
Στα δάχτυλα μου όμως έμεινε παντοτινή
η μυρωδιά της ζωής σου
κι ας μην το ήθελες.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Δ

Άνοιγε κόκκινο στη μνήμη:
μία ρωγμή στο τρυφερό
κουφάρι ενός κορυδαλλού

α΄

Δεν ήθελα να ξέρω τ’ όνομά της·
χαμογελούσε κ’ έπεφταν
στο πάτωμα τα δόντια
μιλούσε και το στόμα της μάτωνε λάθη.

Ένα κορίτσι στην κόλαση,
κάποτε μου συστήθηκε. Φορούσε
κάτασπρη τη γλώσσα και κρατούσε
το χέρι μου στο χέρι.

Έψαχνα στα τυφλά
το δρόμο για την επομένη.

Μπωντλαίρ;

Στέκω γυμνός και σε κερνάω…
Θέλεις να πας στην όπερα… Όμορφος, ατσαλάκωτος, με μαύρη κάπα να κρύβεις καλά τις πληγές.
Το Παρίσι είναι όμορφο ακόμα. Στα σκουπίδια υπάρχουν μόνο αδεία μπουκάλια φτηνόκρασου, καπότες, σέα, και σωρός από γυναικείες κολόνιες.
Ρωτάς για την δική μου Ελλάδα.
Για τα ταξίδια μου…
Απαντάω αυτά που γίνονται στους τεκέδες. Αυτά μόνο θυμάμαι. Τα άλλα, που προϋποθέτουν εισιτήριο τα έχω απορρίψει ως ακραία καπιταλιστικά που εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη ανάγκη.
Η μάνα μου την έκανε για Ισλαήλ για να προσκυνήσει λεει τα’ άγια.
Μαρξιστής εγώ προτιμώ άλλου είδους οπιούχα. Παπαρούνας αποστάγματα μετά της κατάλληλης επεξεργασίας βεβαίως…
Ρωτάς για την δική μου Ελλάδα.
Για τα καμπαρέ μου…
Αυτά που βγάζουν την ψυχή μου, τα μύχια μου τυπωμένα και μελανιασμένα από τον οξύ πόνο. Μου βάζουν κωλοδάχτυλο και τα γαμάω παράλληλα…
Εγώ ο γαμιάς τους και αυτά οι ψυχοπουτάνες μου…
Και για τα πεζοτράγουδα μου; λες. Πες μου κάτι για αυτά που σε στιγμάτισαν.
Μόνο δύο του μεσοπολέμου… Απαντάω δειλά
Το «Τραγούδι της Μορφίνας» του Λαπαθιώτη και τρεις λέξεις από «Την ζωή μου στο Δρομοκαϊτείον» του Ρώμου Φιλύρα: Σκιά Όναρ Άνθρωπος
Αυτός είμαι εγώ…
Αυτός είσαι εσύ…
Αυτό είναι το Παν.
Στοιχειωμένοι..
Παιδιά του δρόμου. ..
Έξω όλη νύχτα..
Καραβαρία…
Μπερδεμένα όλα…
Ο ανθρώπινος πόνος, ο ύστατος εξευτελισμός και το αναφαίρετο δικαίωμα σε μια κοινωνία μεταλλαγμένων (έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θ’ ναι) που κάκιστα ονομάζεται μορφή κοινωνικοποίησης, η μαγκιά τού να ζήσεις, να πορευτείς και να πεθάνεις ο εαυτός σου. Ανά τους αιώνες αναφέρομαι.

Ξημέρωμα Τέταρτης 8/1/2003

Φόρος τιμής στον Λαπαθιώτη

Το πορτρέτο του Ντόρυαν Γρέυ και ένα περίστροφο. Από το γραφείου του Μπουκέτου με όλους τους συνεργάτες για την Ποίηση και την αιωνιότητα στους νυχτερινούς Αθηναϊκούς δρόμους.
Το σπίτι στα Εξάρχεια να κλείνει ότι έχει μείνει από ένα μύθο που πότε δεν γερνάει. Κοντά με το πιθάρι του άλλου μεγάλου, του Νικόλα Άσιμου. Το έχει αυτή η περιοχή να μην εν- κρίνει τα αυτονόητα.
Και εσύ να μένεις εκεί στοιχειωμένος 59 χρόνια. Με τα βιβλία σου τα ζηλευτά, με τους εναλλασσόμενους περίεργους γείτονες σου, εκεί πίσω από το μουσείο. Γωνία Κουντουριώτου και Οικονόμου. Και να μην ανοίγεις τα παράθυρα για να μην βλέπουν οι ηδονοβλεψίες εσένα ένα δανδή με φτερά αγγέλου να παίζει πιάνο και να γράφει.