Εγκαινιάζοντας σήμερα, πρώτη Νοεμβρίου 2006, τη σχολή ποιητικής τέχνης θα θέλαμε να καλωσορίσουμε τους “μαθητές” μας, με την ελπίδα πως θα μας διδάξουν κι εκείνοι.

Δεν κατέχουμε καμιά αλήθεια, η σελίδα το διαλαλεί πως φιλοξενεί ποιήματα και ποιητές. Ποίηση (…πιθανώς). Αυτή την …ποίηση θα ψάξουμε να βρούμε, όπυ κι αν υπάρχει, όπου κι αν κρύβεται. Tο “Recycling Bin”, Κάδος Ανακύκλωσης είναι κι όχι κάδος απορριμάτων, (έτσι κι αλλιώς ό,τι απορρίψεις, δεν σβήνεται ποτέ από το σκληρό σου δίσκο…), κι η επιτυχία της συγκεκριμένης κατηγορίας μέσα στο “ποιείν” τη φανταζόμαστε κάπως έτσι: ποιήματα, κείμενα που πρωτοδημοσιεύονται εδώ, να τα δούμε ξαναγραμμένα, ατόφια, απαράλλακτα ή μεταλλαγμένα στην ποιητική τους καθαρή μορφή.

Τα σχόλια όλων, είναι ευπρόσδεκτα και καθοριστικά. Στην έδρα δεν υπάρχουν καθηγητές. Η σχολή είναι ένας ανοικτός κύκλος, όπου όλοι μιλούν και όλοι ακούν χωρίς διαβαθμίσεις και ιεραρχίες. Οι ποιητές μπορούν να δοκιμάσουν εδώ τα νέα τους πονήματα, είτε είναι επώνυμοι, είτε ανώνυμοι.

Πρώτος έχει το λόγο ο Γιώργος Κόκκινος που μας παρουσιάζει το ποίημα ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ

Το κορίτσι που δε γνώρισα ακόμα
κυκλοφορεί ανάμεσά μας
στις πολιτείες του Στάλινγκραντ

 (Γιάννης Γκιόκας, Η φυγή, Γαβριηλίδης 2006)

Όταν
Όταν κλείσω τα μάτια
Κι απαρνηθώ τον ανάξιο εαυτό μου
Απαλά φορέστε μου κι ατάραχα
Την πιο καλοφτιαγμένη μάσκα

Να δείχνω πιο όμορφος
                         Και ειρηνικός
Κι απ’ τον ίδιο τον θάνατο

           Απλά ξεχάστε με

Το σπαθί και το κρίνο

Ο θάνατος φτιάχνει αγίους
        Η αγάπη μόνο μάρτυρες

Αργκώ : Μούγκα στην στρούγκα
 

Και όμως ένας άλλος κώδικας επικοινωνίας είναι εφικτός.  Χωρίς την πολυτέλεια των εκλεκτών λέξεων, άκρως συνωμοτικά για να μην καταλαβαίνει ο όχλος τι λεν τα καρντάσια. Για τους αδερφούς μιλάω. Για αυτούς που από ανάγκη αναμόρφωσαν το υπάρχων λεξικό πλούτο, για να δημιουργήσουν μια γλώσσα αφασική. Για να μπορεί ο μη μυημένος να εισχωρήσει εκεί.

Σύμφωνα με το περιτύλιγμα που πλαισιώνει όλους μας, η ανάγκη του να κοινωνείς με το λόγο, σε αναγκάζει, να βαράς στην ελιά και να ρίχνεις ξυλοκάινη στο συναίσθημα. Και τότε τραβάς φρίκες. Αλλά οι ανάγκες τις έκφρασης παραμένουν, όσο αυτές δεν εκτονώνονται, διογκώνονται. Εκεί που δεν είναι το ορατό και εκεί που παίζει το ανέκφραστο.

Ο άγραφος νόμος των μειονοτήτων που έχει μπέσσα. Όλα όσα από γονίδιο κουβάλα ο άνθρωπος. Και έρχεται η κάθε μορφή καθώς πρέπει, κοινωνικοποίησης να βάλει στεγανά. Να τα ανυψώσει όπως αυτή ξέρει: σε μονάδα με έκθετη το άπειρο. Μία πατρίδα, ένας θεός, ένας ηγέτης και τα ρέστα.

Αλλά η ζωή ως έννοια και ως κατάσταση δεν σηκώνει παθητικότητες. Ή είσαι μάχιμος ή αυτοκτονείς. Και το παιχνίδι με τις λέξεις είναι γοητευτικό. Το να γίνεις γλωσσοπλάστης αναγκαίο. Λέξεις μαχαίρια. Ανάλογα με τις ανάγκες και το είδος. Άλλοτε αιχμηρές με υπόγειο συναισθηματικό, ίσως και το ανάποδο. Προκαλούν έλξη στους υποψιασμένους, απώθηση στους ευπρεπής, νοσταλγία στα λαμόγια.        

Ανάλογα με τις ομάδες, η ίδια λέξη μπορεί να έχει διαφορετική ερμηνεία, εξαρτάται από το χρήστη και την δυναμική που εκπροσωπεί. Τα αντιδάνεια αεροπλάνο. Εξ αυτών πολλές αλλάξουν πριν πολυμαθευτούν. Ειδικά αυτές που εφάπτονται στην παρανομία. Βουέλω χτύπα κατάσταση εκ των έσω.