Εγκαινιάζοντας σήμερα, πρώτη Νοεμβρίου 2006, τη σχολή ποιητικής τέχνης θα θέλαμε να καλωσορίσουμε τους “μαθητές” μας, με την ελπίδα πως θα μας διδάξουν κι εκείνοι.
Δεν κατέχουμε καμιά αλήθεια, η σελίδα το διαλαλεί πως φιλοξενεί ποιήματα και ποιητές. Ποίηση (…πιθανώς). Αυτή την …ποίηση θα ψάξουμε να βρούμε, όπυ κι αν υπάρχει, όπου κι αν κρύβεται. Tο “Recycling Bin”, Κάδος Ανακύκλωσης είναι κι όχι κάδος απορριμάτων, (έτσι κι αλλιώς ό,τι απορρίψεις, δεν σβήνεται ποτέ από το σκληρό σου δίσκο…), κι η επιτυχία της συγκεκριμένης κατηγορίας μέσα στο “ποιείν” τη φανταζόμαστε κάπως έτσι: ποιήματα, κείμενα που πρωτοδημοσιεύονται εδώ, να τα δούμε ξαναγραμμένα, ατόφια, απαράλλακτα ή μεταλλαγμένα στην ποιητική τους καθαρή μορφή.
Τα σχόλια όλων, είναι ευπρόσδεκτα και καθοριστικά. Στην έδρα δεν υπάρχουν καθηγητές. Η σχολή είναι ένας ανοικτός κύκλος, όπου όλοι μιλούν και όλοι ακούν χωρίς διαβαθμίσεις και ιεραρχίες. Οι ποιητές μπορούν να δοκιμάσουν εδώ τα νέα τους πονήματα, είτε είναι επώνυμοι, είτε ανώνυμοι.
Πρώτος έχει το λόγο ο Γιώργος Κόκκινος που μας παρουσιάζει το ποίημα ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ
Το κορίτσι που δε γνώρισα ακόμα
κυκλοφορεί ανάμεσά μας
στις πολιτείες του Στάλινγκραντ
τσαλαβουτάει στα λασπόνερα
κι όλη χαρά
στέλνει φιλιά, στ΄αστέρια
ηχεί το γέλιο της μέχρι την Ελλάδα
και προσκυνά
τα κόκκινα πλακόστρωτα
με τις σημαίες τ΄ απογεύματα
οι υπάλληλοι
παίρνουνε μάτι, τα κρυφά της όνειρα
κι είναι τα μάτια της πελώρια
σαν καμπάνες
για να σκορπίζουν στις καρδιές
για να σκορπάνε και στα χείλη
σ΄ όλο τον κόσμο
τα νέα χαρμόσυνα
κρατά στα χέρια δυο δρεπάνια
να θερίζει στις πλατείες, όλα τα μίση
να σπέρνει ελπίδες που ζωντάνεψαν
αντί για πόδια έχει λέπια, να κολυμπάει
και μια ουρά στις άκρες
που τη λαχτάρησα
τις νύχτες ντύνεται αράχνη
μα στον ιστό της παγιδεύει την ψευτιά
μέσα στα δίχτυα της, φυλάει την αμαρτία
σπέρνει στο διάβα της, το φως
τη χαραυγή
κι έχει τον τρόπο να αλλάζει τη ζωή
γεμίζει του άνεργου το σπίτι με γιορτή
και κάθε βράδυ, στου εργάτη το κρεβάτι
ακουμπάει
το κορίτσι που δε γνώρισα ακόμα
το περιμένω χρόνια, να το κεντήσω μ΄ έρωτα
να στάξει η αγάπη, απ΄ τα χείλη και το στόμα.
Γιώργος Κόκκινος
25/10/2006
Ευχαριστώ θερμά για την παρουσίαση του ποιήματός μου στη φιλόξενη σελίδα του Σωτήρη Παστάκα, όπου ο λόγος μου βρίσκει πάντοτε καταφύγιο όσο ηχηρός κι αν είναι! Ελπίζω και την χαίρομαι ιδιαίτερα αυτή τη νέα προσπάθεια εκ μέρους του Ποιητή Σωτήρη Παστάκα, να δώσει βήμα σε νέους ανθρώπους που αγαπούν τον τομέα της ποίησης, χωρίς να έχουν ως τώρα πραγματοποιήσει την έκδοση προσωπικής τους ποιητικής συλλογής! Ας μην ξεχνάμε, οτι όλοι εμείς οι “ερασιτέχνες” του αντικειμένου κι ας μου επιτραπεί η έκφραση αυτή, κατορθώσαμε να βρούμε έναν αλλιώτικο και διαφορετικό κόσμο, μέσα στο κάδο ανακύκλωσης του διαδικτύου, εκεί που και το πιο απλό πραγματάκι που θα βρεις δωρεάν στο νετ, σε γεμίζει με απέραντη ικανοποίηση, πόσο μάλλον ένα ποιητικό έργο που μπορεί να σε ταξιδέψει, να σε προβληματίσει, να σε κάνει να ερωτευτείς τη ζωή! Η φιλοσοφία άλλωστε και η ποιητική τέχνη, είναι συνδεδεμένες εν τη γεννέση τους, η μία επιστήμη βοηθάει την άλλη, την επιστήμη του λόγου για να αναπτυχθεί, κι έτσι όταν εμείς οι ταπεινοί γράφοντες συμβάλλουμε με ένα λιθαράκι στην ατέρμονη επιστημονική έρευνα προς όφελος του συνόλου, αυτό και μόνο μας γεμίζει ικανο-ποίηση και μας δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε! Καλή επιτυχία στο νέο εγχείρημα!
Δίχως τα σχόλια το νέο εγχείρημα είναι καταδικασμένο…Δεν υπάρχουν καθηγητές εδώ, ούτε εγώ αισθάνομαι κάτοχος κάποιων μυστικών της ποιητικής τέχνης. Όλοι πρέπει να μάθουμε να την υπηρετούμε, ο ένας από τον άλλο….Καλωσόρισες…Άντε και να σπάσει ο πάγος…
Θαυμάσια ιδέα ! Παρούσα !
Καλή αρχή και ακόμα καλύτερη συνέχεια. Είναι αξιέπαινες τέτοιες πρωτοβουλίες και σπανίζουν…
Βολκώφ