Μια καύτρα να φωτίζει στο σκοτάδι τις ζάρες ενός κουρασμένου προσώπου. Δυο κιτρινισμένα δάκτυλα με γαντζωτά νύχια να κρατάν ένα τσιγάρο. … Βαθιά εισπνοή καπνού. Μετά από λίγο μια αδιάφορη εκπνοή. Το στήθος να δέχεται την ουσία της ύπαρξης του. Νικοτίνη. Ευλογημένη νικοτίνη. Να κυκλοφορείς στο αίμα σαν δηλητήριο που ζαλίζει αιμοσφαίρια και αιμοσφαιρίνη. …

Ένα ζευγάρι μυωπικά γυαλιά να προστατεύουν ένα θολό βλέμμα. Το πρόσωπο αυστηρό και αξύριστο.

Στο τραπέζι μια μποτίλια ούζο, ένα ξέχειλο τασάκι αποτσίγαρα, και δυο ασυμμετρικά ποτήρια άλλων εποχών, μισογεμάτα. Όχι δεν έχει παρέα. Δεν κερνά κανέναν. Δεν γιορτάζει κανένας. Καμιά γιορτή δεν υπάρχει στο προσωπικό του εορτολόγιο. Η μνήμη αλάθητη ψάχνει. Το μπουκάλι κοντεύει να τελειώσει. Πρέπει να βρει λεφτά τα γεμίσει από το ποτοποιείων της γειτονίας. Ούζο Τίρναβου, τσίπουρο Βόλου και κονιακάκι. Δίπλα στα ποτήρια, αντικαταθλιπτικά, σταθεροποιητικά, ηρεμιστικά και υπνωτικά. Βαριά καταθλιπτικός. Πιστοποιημένο από ψυχίατρο – καθηγητή πανεπιστημίου

Το ραδιόφωνο παίζει χασικλίδικα. Γεωργία Μητάκη, Κώστας Ρούκουνας, τα πρώτα της Ρόζας, και της Ρίτας. Γυναίκες και αυτές….

Ανθολογούμενα στο βιβλίο «Η γεωμετρία μιας αθέατης γενιάς», Ανθολογία ποίησης της γενιάς του ΄90, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα 2002.

Περί ποιητικής
«La poesie sans poesie»[1]
ο συρφετός των ποιητών που ιδιωτεύουν[2].

Καλύτερα

μια ανάγνωση της «Ιλιάδας» του La Motte[3]

και κατευθείαν, έπειτα, για ύπνο

για μια καλή διατήρηση του πνεύματος,

un elixir de longue vie[4]
χωρίς πολλά πολλά.

«Ecrasez lʼ infame»[5]

φωνάζει εξάλλου ο πατριάρχης του Φερναί[6]

στους φίλους του.

1. «Η ποίηση δίχως ποίηση». Έτσι χαρακτήρισε ο Γουσταύος Λανσόν τους γαλλικούς στίχους του ΙΗʼ αιώνα
2. Οι ποιητικές του ιδιωματικού οράματος
3. Ο Λα Μοτ το 1714 απέδωσε την Ιλιάδα στα γαλλικά. Έβαλε τους θεούς και τους ήρωες του Ομήρου να συμπεριφέρονται με τους τρόπους της καλής συμπεριφοράς των παρισινών σαλονιών
4. Ένα ελιξήριο μακροζωίας
5. «Συντρίψτε την ατιμία»
6.Ο Βολταίρος.
Η ποίηση του Αριστομένους
Ο ποιητής Αριστομένης τον 3^ο αιώνα προ Χριστού

έγραψε 52.526 στίχους.

Απ΄ αυτούς βρέθηκαν οι 10.313

ενώ 42.213 στίχοι αγνοούνται.

357 στίχοι θεωρούνται ακαδημαϊκού επιπέδου,

αλλά μόνο 23 είναι ανθολογημένοι

σε διάφορα βιβλία κατά καιρούς.

Ένας στίχος του, ενέπνευσε ένα Ιταλό ποιητή

της Αναγέννησης

κι έγραψε ένα σχετικό μέτριο ποίημα,

ενώ ο ίδιος στίχος μπήκε ως μότο στο διήγημα

ενός σύγχρονου Έλληνα διηγηματογράφου,

που κατηγορείται από τους βιβλιοκριτικούς

για επαρχιωτισμό.

Θα πάρω ένα καρότσι και θα βγάλω βόλτα τη μαμά μου

Θα διασχίσουμε όλη την Αθήνα

να φτάσουμε μέχρι κάτω σε εκείνο το αρχοντικό του Πειραιά. Που αν ανέβεις τα σκαλοπάτια του, αν διασχίσεις τα ερειπωμένα του δωμάτια και βγεις έξω στο απέραντο μπαλκόνι, σημάδι της παλιάς ομορφιάς του τοπίου,

θα δεις μια μικρή αμμουδιά.

Σκουπίδια βαραίνουν το σπίτι.

Κάτω στην άμμο μαζεύονται οι μετανάστες του κόσμου να πάρουν το καλοκαιρινό τους μπάνιο, φωνάζουν και τρώνε, καταλαμβάνουν τον τόπο της αλλοτινής μεγάλης ζωής.

Η μαμά θα μουρμουρίζει για την κατάλυση του μικροαστικού τυπικού που ποτέ δεν είχαμε αλλά, γέμιζε το σπίτι.

Τότε θα θυμάμαι τα αδέρφια μου

στείρα

περικυκλωμένα από τα αντικείμενα των ονείρων τους

τότε που εμείς με ένα τίποτα θα ταξιδεύουμε.

Όμως ο χρόνος θα είναι νεκρός και η ειρωνεία μου θα εσωστρέφεται χωρίς να το ξέρω.

Ο χρόνος δεν θα βιώνεται αλλά θα ανατρέχει σε ότι του έμεινε γιατί έγινε σημασία.

Ήταν με πόνο.

Όμως ήρθε η ώρα ο θάνατος να κλείσει.