Κατηγορία
ΓΥΜΝΗ
Θα σου δειχτώ γυμνή. Κάθε γραμμή θα δεις κάθε καμπύλη
κι αυτά που μόνο εσύ -γνωρίζω- τα μαντεύεις
και στη φωτιά κι όπως ποτέ σου πριν δεν έπιασες τη σμίλη
θ’ αρχίσεις γρήγορα και άγρια να λαξεύεις.
Απ’ τα κοινά και αδύναμα κουράστηκα τα χάδια,
το πύρινο να τυλιχτεί ζητά η σάρκα μου όνειρό σου
κι αυτό το βράδυ που κρατά βαθιά του όλα τα βράδια
θέλει τον μπρούντζο σου και το πεντελικό το μάρμαρό σου.
http://mikresistories.blogspot.com/
«Ας αλλάξουμε θέμα»
Κλικ. Κλικ. Τα φλας αστράφτουν. Φωτίζουν τα χαλάσματα. Οι πέτρες είναι βαριές. Ασήκωτες. Σακατεύουν τη νιότη μου. Ένα αγόρι ήμουν. Ήθελα να ζήσω. Σαν όλα τα παιδιά. Μα η ψυχή μου ήταν αβρή. Είχα στόχους. Όνειρα. Τι οικτρό λάθος! Τι λάθος να έχει όνειρα ένας μικρός μετανάστης. Ο «χειμώνας» του Βιβάλντι ξεπηδά από τα συντρίμμια. Τώρα πια είναι ένα ρέκβιεμ που τυλίγει την υστεροφημία μου. Τη σύντομη διαδρομή μου. Κλείσατε τ’ αυτιά σας. Δεν αντέχετε το στριγγό κατηγορώ της ενοχής; Όλοι τα κλείνουν. Όλοι ξέρουν. Όλοι ψιθυρίζουν. Η βία συνυπάρχει με την πρωινή προσευχή στο προαύλιο. Ο θεός μόλις έκλεισε τα μάτια. Ο μικρόκοσμος των σχολείων βρίθει από παιδιά-μάρτυρες σαν εμένα. Άλλα μπαντάρουν τη θλίψη τους και επιβιώνουν. Άλλα με ακολουθούν στα χαλάσματα. Παιδιά ευάλωτα, λυπημένα. Όλοι τα βλέπουν. Όλοι σιωπούν. Πάντα σιωπούν. Η πορτοκαλί ταινία της αστυνομίας γίνεται φίμωτρο. Σιωπούν μέχρι να γίνουν θέμα στις ειδήσεις. Και έπειτα; Θα τηρηθεί ενός λεπτού σιγή και θα περάσουμε στη λήθη. Μόνο μια μάνα θ’ ανάβει το καντήλι. Ένα θύμα που μεγάλωσε και επέζησε θα μας μνημονεύει. Μια παραγκωνισμένη λεζάντα στην άκρη μιας εφημερίδας. Αλλά ας αλλάξουμε θέμα κυρίες και κύριοι, ο πρωθυπουργός της χώρας δέχθηκε…
Διαβάστε περισσότεραΔημήτρης Ανανιάδης, Ράστερ, Μελάνι, 2006
Ι.
Στην πόλη η νύχτα βαθαίνει με μέταλλα
σφαίρες φωτεινές που μπήγονται στην ψίχα της μνήμης
ο πλούτος της λεωφόρου αναστατώνεται
από φορτία θριαμβικά τροχιοδρόμων
πάνω στους ακάλυπτους κρυστάλλινο δόντι
ρεμβάζει η σελήνη
ψηφιακή με αμέτρητα είδωλα
πυρακτώνονται μουσικές φώτα τηλέφωνα
πανικόβλητα λόγια που απολογούνται.
Μόνο εγώ ξενυχτώ
άφωνος σαν την πέτρα
με μια φρικτή ανησυχία
για τα ζητήματα στην ύπαιθρο.
Κενό
Τυλίξτε με ξανά
Μελαγχολία του τίποτα
Σκέψεις μηδενισμένες
Λόγια κενά
Φωνές χαώδεις
Τυλίξτε με ξανά
Τώρα που νοσταλγώ
Έναν όμορφο στίχο
Μία ζεστή κραυγή
Ένα μπουκάλι κρασί
Μια ονείρωξη
Τυλίξτε με ξανά
Μέσα στην παγερά αδιάφορη αγκαλιά σας
Δώστε μου τη ζεστασιά της ανυπαρξίας
Τη χαρά του νεκρού σας σπέρματος
Προτού σκαρφιστώ
Έναν ακόμη θάνατο σας
Προτού σας βιάσω ανελέητα
Προτού σας αγαπήσω
Τυλίξτε με
Ήμουνα το τζίνι με τα σακατεμένα μπράτσα
Μαρία Μήτσορα, Ο ήλιος δύω
Καπνίζω το ένα άφιλτρο μετά το άλλο και ψάχνω στις όχι και τόσο ογκώδεις βιβλιοθήκες μου, αγωνιωδώς βιβλία που να προσδιορίζουν την σχέση των παθών με το καθημερινό. Στο μυαλό μου έχω μια φράση, κολλημένο από χρόνια στους γάλλους, του Μοντεσιέ. Δεν την θυμάμαι ακριβώς αλλά η αισθητική της και η αξία της δεν έχει χαθεί. Κάπου λεει ότι «εγώ τις πράξεις μου δεν τις διάλεξα αλλά τις έπαθα»…
Η μεγαλύτερη μου κραιπάλη, από τα παιδικά μου χρόνια, ήταν η γαμημένη συνήθειά μου να μην μπορώ να ξεφύγω ποτέ από τα μάτια μου, να στήνω τον εαυτό μου απέναντι και από κει, από την απέναντι να του σκίζω τα βάρδουλα.
Ανάβω και άλλο τσιγάρο, τώρα που φύγαν προσωρινά(;) οι χαρμάνες ευχαριστιέμαι τον καπνό χωρίς να τον ευχαριστιέμαι, κάτι με κρατά μακριά από την ευχαρίστηση, απολαμβάνω καφέ με ντεκαφεϊνέ αισθήματα. Κάτι με κρατά απών από την ολοκλήρωση του οποιοδήποτε αισθήματος, το μυαλό μου γυρνά με αξία νιρβάνας σαν να ακούω Πιάφ ή σαν να βλέπω πίνακα του Ακριθάκη στους φίλους που έφυγαν νωρίς. Στο κρυστάλλινο και το πολύχρωμο της άλλης πλευράς. Της ζωής και του θανάτου. Του ταξιδιού. Του οριστικού μετά το φλου.
Ανέκαθεν για μένα η ντρόγκα ήταν το φαρμακάκι μου. Η μόνη οριστική μου και μη αποκλίνουσα από τις απόψεις μου δήλωσις. Η μορφή του πάγιου. Από δω μωρά μου, ξεκινάω για να φτάσω στο θεό μου.
Στα χέρια σημάδια ονείρωξης.
Στην ψύχη αίσθηση γαμησιού με καπότα. Απόλυτα προστατευμένου…
Στεγνά χείλη, σαν από ρουφηγμένα φιλιά.
Και άσε να λένε…
Ζούμε την εποχή της ειδικότητας.
Όλοι είναι εμπειρογνώμονες. Γονείς, ψυχίατροι, μπάτσοι.
