*
Πάνω απ’ τις στέγες των σπιτιών
απλώνεται το χάος άδικων ψυχών
Τα ίχνη των ανθρώπων τους
απόβλητα μεθυσμένης πολιτείας
Οι πράξεις των πάνε!
Χάθηκε το μήνυμα
Και κλαίνε τώρα στις ποδιές τους
ψυχορραγώντας στο τίποτα
Έτσι λοιπόν αφήστε με
να θρηνήσω την απώλεια της νιότης
και της καλοσύνης του χαμού τους

[ΑΣΜΑ 1]

Ένα αγόρι στο σκοτάδι
κάθεται και κλαίει.
Μαύρο χάδι στα μαλλιά του
ήσυχα του λέει:

μην το αίμα βιάζεσαι
να φύγεις απ’ τη γλώσσα·
στόμα κοινό: κόκαλο,
δύο σειρές δόντια·

κι αργός
επίμονος συλλαβισμός
όταν μαθαίνεις λέξεις, όπως
«έρεβος», «νεκρός».

*
Χορός των χρωμάτων
Χορός των λουλουδιών
Στο χείλος του γκρεμού
Φύτρωσες…
Με ψυχή ηρωική
Φωνή παλιού καημού
Το τέλος παντού
Γύρω
Πάνω
Μπροστά
Πίσω
Βροχή, άσπρου καπνού
Γλέντησες
Για μια φορά στην ζωή σου
Μέθυσες το θάνατο
Έφτυσες την ζωή
Και έζησες στο περιθώριο.

Τέρμα του Νότου, εκεί στη Λισαβώνα,
ήταν σε μια πλατφόρμα, προ εξαετίας,
ένα μυστήριο τρένο, με προοπτικές
να γεφυρώσει τον παλιό και νέο αιώνα
μ’ ένα άρωμα ισχυρό λογοτεχνίας,
ν’ αναβιώσει τ’ Οριάν Εξπρές.

Αναχωρεί για μακρινό ταξίδι,
με λογοτέχνες πλέον των εκατό.
Σύντομα όμως ακούγονται οι κραυγές.
Ήτανε τ’ αναγνώστη ένα παιχνίδι;
(μας επιλέγει ή επιλέγουμε κοινό; )
Μια μαχαιριά μες τ’ Οριάν Εξπρές.

Στην Andreea Stoiciu

Ρόδο μου
Ρόδο μου Μαύρο
Πληγή μου μετά την πληγή
Έρωτά μου μετά τον Έρωτα
Αίμα μου
που ρέεις κι απ’ το στέρεμα μετά
της θλίψης προσφωνήσεις – βλέπεις – τώρα επισωρεύω.

Ομορφιά μου ανώφελη
στο αγκάθι σου ακόμα προσκολλάσαι
κι είναι πληγές που δεν μπορείς να κλείσεις
μόνο τον πόνο
στον ήδη πόνο να προσθέτεις·
όχι φύλλο όχι πέταλο μίσχος όχι
αγκάθι αγκάθι μόνο
αυτή η συμπύκνωσή σου.

Να σ’ αγγίζω και να ματώνω
να μ’ αγγίζεις και να μαραίνεσαι
να μεγαλώνει η οδύνη κάθε μέρα
η κάθε νύχτα να ριζώνει θύμηση
βαθύτερα όλο
και η στερνή καταφυγή να μην υπάρχει
το φταίω το φταις λυτρωτικό
η κατηγόρια του ένα για τον άλλο.

Ρόδο μου
Ρόδο μου Μαύρο
Πληγή μου μετά την πληγή
Έρωτά μου μετά τον Έρωτα
Αίμα μου
που ρέεις κι απ’ το στέρεμα μετά
της θλίψης προσφωνήσεις τώρα επισωρεύω
να σε καλώ
να σε καλώ
κι εσύ να γυρίζεις
όχι.

© Θεοδόσης Βολκώφ

(Ο Θεοδόσης Βολκώφ διατηρεί το ομόνυμο ιστολόγιο)