Σημείωση-Ανακοίνωση:

Δεκαήμερο συνεργατών “Ποιείν” (21-30/5/07)

Το “Ποιείν” τις επόμενες δέκα ημέρες θα παρουσιάσει κείμενα των τακτικών συνεργατών του, με την ελπίδα της δημιουργικής κριτικής επεξεργασίας τους και του γόνιμου διαλόγου.
Η παρουσίαση των δημιουργών ακολουθεί την αλφαβητική σειρά.

Κάποτε θα αποσύρω όλα τα αισθήματα
που ήταν σαν να μην εκδηλώθηκαν ποτέ
και θα φτιάξω το δείγμα τους
με αστέρια
και με χρεοκοπημένες αναμνήσεις.
Γιατί να μην έχουν κι αυτές μια δεύτερη ευκαιρία
σαν κατασκευαστές ονείρων;

Κι αν καμιά φορά βλέπω στα αγάλματα φλέβες,
είναι γιατί αγαπώ τόσο τους ανθρώπους
που δεν πίστεψα ποτέ όταν μου μιλούσαν
για πέτρινες καρδιές και για ψυχρά μάτια.
Μονάχα όταν ήμουνα μικρός, είχα πιστέψει
τα λόγια για την ύπαρξη ενός γραφείου
που, όπως έλεγαν, προσέφερε «Ασφάλειες Θανάτου».
Έτσι από τότε έζησα ως ποιητής…

ΕΝΑΣΤΡΗ ΝΥΧΤΑ

Πριν το τέλος,
θα λάμπουν τα μάτια.
Τα μάτια θα λαμπυρίζουν
πριν το τέλος.
Σα βουρκωμένα θα ʽναι τα μάτια,
καλωσορίζοντας,
αθώα κʼ αβοήθητα,
το τέλος.

ΜΙΑ ΛΕΞΗ

Η ομορφιά του χώματος
απλώθηκε σα σκόνη
πάνω στα παλιά έπιπλα.
Ζωγραφίζω καθαρίζοντας.
Αφαιρώ το βάθος
φτάνοντας στο χάδι.
Σχηματίζω σύνορα
σχηματίζω γέφυρες.
Σχηματίζω
την ίδια πάντα
λέξη.
Αυτή η ομορφιά
ίσως προκαλέσει
αλλεργία.

Τέσσερα Ποιήματα για το “ποιείν”

Ο Θόλος

Κι η δίψα ετούτη έλιωσε μέσα στο χώμα

Βρέχει από ώρα
Δεν έχω φως
Ένα αδύναμο φθινόπωρο παραμονεύει. Ένας γαλάζιος άγγελος
Μεσ’ στα λευκά νυχτερινά λουλούδια
Μια κρυστάλλινη κρήνη σαν κόψη φεγγαριού

Όλα που χάνονται κοιτάζω πάλι και πάλι, πάλι και πάλι

Αν ήξερα πως κοιμάσαι ακόμη

Άδικα περιμένω
Στον άνεμο της νύχτας ήσυχη κοιτάζεις
Τα μαλλιά σου μόλις που φαίνονται από δω, σαν νεαρό νεφέλωμα
Στην απεραντοσύνη

6 Ποιήματα της Ναταλίας Κάππα για το «ποιείν»

“χωρίς ελευθερία κι αγάπη τίποτα”

Παραγγελία
Κοίτα μην αρρωστήσεις, Μάνα!
Τον νου σου στο παιδί.
Αφήνω ένα φράγκο στο τραπέζι
και την κορδέλα μου για τα μαλλιά.
Άλλα δεν έχω.
Να μην τα πιάσετε τα βρώμικα στο χέρι εσείς.
Να φέρεις άνθρωπο να βάλει μια φωτιά
να γίνουνε καυσόξυλα παλιοσίδερα και στάχτη.
Έτσι θα ‘χεις και δικαιολογία
-Πυρκαγιά να πεις.
Κοίτα μην πιαστείς κορόιδο
και πεις ότι δεν άντεξα την άνοιξη.
Παιδί είναι. Δεν θα καταλάβει.

(Φωτογραφία: Γιάννης Μπεχράκης)

Άμαχος

Έχω πεθάνει δυο χιλιάδες έξι φορές
σε κάθε πόλεμο που έγινε με κυνηγούσανε ορδές
είμαι ο άμαχος που πάντα πεθαίνει,πάντα φοβάται
πάντα με το ένα μάτι ανοιχτό κοιμάται
Είν’ ο ρόλος που μου δόθηκε αυτός απ’ το Θεό
να πεθαίνω για κάθε πόλεμό τους ιερό
έχω πεθάνει σε μία από τις σταυροφορίες
περάσαν από πάνω μου τρεις αυτοκρατορίες
θυμάμαι κι όσο θυμάμαι, φοβάμαι τις νύχτες εκείνες
όταν μάτωναν τ’ αυτιά σου απ’ τις σειρήνες
και μετά μέσα στις γνώριμες κατακόμβες
κι από πάνω μου τόνοι από τσιμέντο και βόμβες
άκου να δεις, εδώ κάτω δε ζητείται ελπίς
όταν θα ξαναγίνει πόλεμος πρέπει να σηκωθείς
για να πεθάνεις πάλι μονάχος κάποιο βράδυ
ήμουν παιδί όταν βομβάρδισαν το Βελιγράδι