Τέρμα του Νότου, εκεί στη Λισαβώνα,
ήταν σε μια πλατφόρμα, προ εξαετίας,
ένα μυστήριο τρένο, με προοπτικές
να γεφυρώσει τον παλιό και νέο αιώνα
μ’ ένα άρωμα ισχυρό λογοτεχνίας,
ν’ αναβιώσει τ’ Οριάν Εξπρές.
Αναχωρεί για μακρινό ταξίδι,
με λογοτέχνες πλέον των εκατό.
Σύντομα όμως ακούγονται οι κραυγές.
Ήτανε τ’ αναγνώστη ένα παιχνίδι;
(μας επιλέγει ή επιλέγουμε κοινό; )
Μια μαχαιριά μες τ’ Οριάν Εξπρές.
Πρώτος σταθμός και πρώτη γλώσσα,
που ελάχιστα μιλιέται, στη μεθόριο.
Εδώ μπαίνουν μεσάζοντες, μεταφραστές
(πώς ν’ αποδώσουνε το αίσθημα και τα όσα
αποτελούν του Λόγου μας το όριο; )
Δεύτερη μαχαιριά στ’ Οριάν Εξπρές.
Σταθμός μεγάλος πάντα η έκδοσή μας,
όταν μας περιλάβουν κριτικοί,
που θεωρούν τις σκέψεις μας λειψές
(ή προσαρμόζεται κι αλλάζει η γραφή μας
είτε πεισμώνουμε, στην ίδια τη γραμμή).
Μια τρίτη μαχαιριά στ’ Οριάν Εξπρές.
Έτσι ήταν, μια φορά κι έναν καιρό,
με τρία χτυπήματα μες την ψυχή μας.
Στο τέλος όμως δώδεκα βρεθήκαν μαχαιριές.
Και μέχρι να κληθεί ο Πουαρώ,
καχύποπτα κοιτάμε μεταξύ μας,
ο ένας τον άλλον, στ’ Οριάν Εξπρές,
φοβούμενοι πως θα ‘χουμε εκατό
και τρεις –όταν βρεθεί το πτώμα,
καθένας στο κορμί του τις πληγές.
Απέχουμε χρόνια από τον Πολιτισμό,
ωστόσο τον γυρεύουμε ακόμα
και συνεχίζουμε, στ’ Οριάν Εξπρές.
1/6/2006
Εμπνευσμένο από ένα τρένο με 104 συγγραφείς
από 43 ευρωπαϊκές χώρες που ξεκίνησε στις 4 Ιουνίου 2000
από τη Λισαβώνα και κατέληξε στις 17 Ιουλίου 2000 στο Βερολίνο.
Το τρένο έφερε την ονομασία “Literature Express”.
Σοφία το ποιήμά σου το θεωρώ καλό, αν και λίγο απλοικό. Βέβαια, επειδή έχει καθαρά κοινωνικους προβληματισμούς και στόχους, ίσως έτσι είναι καλύτερα. Μου δημιουργήθηκε μια νοσταλγία για τις παλιότερες εποχές, όταν η τέχνη έπαιζε περισσότερο ενεργό ρόλο στην κοινωνία. Όταν ένα ποίημα, ένα τραγούδι ή μια θεατρική παράσταση μπορούσε να πυροδοτήσει εξεγέρσεις. Απο την άλλη όμως σκέφτηκα οτι μπορεί να εξιδανικεύουμε το παρελθόν για να βοηθούμε ή να δικαιολογούμε τους εαυτούς μας στο παρόν και στο μέλλον.
Εν κατακλείδι μου αρέσει η ποίηση με κοινωνικούς προβληματισμούς και με μια ρομαντικής προέλευσης νοσταλγία για ένα ωραιότερο παρελθον που υπήρξε, αρκεί να διατηρείται η “ποίηση” στο ποίημα.
Εγώ κατ’ αρχάς το θεωρώ ευφυές και πρωτότυπο από άποψη ιδέας. Η ποίηση της Σοφίας με αφήνει πάντα με ένα ανάμεικτο συναίσθημα, να γελάσω για τις επίκαιρες, μα πάντα διαχρονικές, καταστάσεις που περιγράφει εντέχνως ή να θυμώσω πολύ. Ανάλογα, λοιπόν, με την ψυχολογική κατάσταση της στιγμής γέρνω στο ένα ή στο άλλο. Αυτό το θεωρώ και ως επιτυχία της, είναι σημάδι ευφυίας, να σε προβληματίζει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.
Επίσης, χαίρομαι ειλικρινά, το έχω ξαναγράψει, που συναντώ σε μια γυναίκα κοινωνική ματιά που να βγαίνει στην κόντρα από θέση.
Και να της ευχηθώ “καλοτάξιδο” το πρώτο της βιβλίο, που μόλις κυκλοφόρησε, “Αν-επικαιρα ποιήματα”, εκδ. Τυπωθήτω, λάλον ύδωρ.
Φυσικά, ως Ποιείν, θα επανέλθουμε διεξοδικότερα σε αυτό, εντός των ημερών.
είναι η πρώτη φορά που διαβάζω ποίημα της Σοφίας Κολοτούρου και θα ήθελα να διαβάσω κι άλλα που θα μου επέτρεπε να δω τις “προθέσεις” της μέχρι τώρα πορείας της…Τέλος πάντων.
Νομίζω ότι το επίπεδο της αισθητικής σκέψης της κας Κολοτούρου, κρίνοντας πάντα από το παρόν ποίημα, βρίσκεται σε πολύ υψηλότερο σημείο από το παραγόμενο αποτέλεσμα και αυτό φαίνεται καθαρά από την ευρηματικότητα του περιεχομένου που βρίσκεται σε αναντιστοιχία με τη ποιητική της φόρμα που θέλει εμφανώς βελτίωση ώστε να ανταποκριθεί κυρίως στις Δικές της καλλιτεχνικές επιδιώξεις. Αυτό θα το πετύχει αν συνεχίσει, σίγουρα. Έχει μια σκέψη κοφτερή.
Η Κολοτούρου μόλις έβγαλε βιβλίο και “μετά φόβου ποιητού” μας χαρίζει ένα από τα ανέκδοτα. Επίκαιρα, αν-επίκαιρα, πάντα ποιήματα, με πολιτική απαρχή και στόχευση. Η Κολοτούρου, επιτρέψτε μου, δεν γράφει προγραμματικά “πολιτική ποίηση”, αλλά ως βαθειά κοινωνικό ών πάλλεται από την επικαιρότητα που δεν μπορεί παρά να είναι “πολιτική”.
Ίσως το αποτέλεσμα να μην είναι πάντα πετυχημένο αλλά η καθαρόαιμη πολιτική ματιά που προσκομίζει στην Ποίηση, είναι κάτι ολοσδιόλου καινούριο…
Καλοτάξιδο το βιβλίο σου Σοφία…
Από το βιβλίο της Σοφίας ξεχωρίζω κυρίως τα δύο ποιήματα για τον Ηλία Λάγιο… Τεχνική αρτιότητα και καλοδουλεμένες μορφές. Ποίηση εν πολλοίς αφηγηματική. Και ναι, σαρκασμός και σαφής πολιτικός προβληματισμός και προσανατολισμός. Τα υπόλοιπα με την παρουσίαση του βιβλίου από το Ποιείν που υποθέτω ότι σύντομα θα γίνει.
Βολκώφ