*
Χορός των χρωμάτων
Χορός των λουλουδιών
Στο χείλος του γκρεμού
Φύτρωσες…
Με ψυχή ηρωική
Φωνή παλιού καημού
Το τέλος παντού
Γύρω
Πάνω
Μπροστά
Πίσω
Βροχή, άσπρου καπνού
Γλέντησες
Για μια φορά στην ζωή σου
Μέθυσες το θάνατο
Έφτυσες την ζωή
Και έζησες στο περιθώριο.
*
Κόκκινα παπούτσια θα φορέσω
Νούμερο 44
Κόκκινο πουκάμισο
Κόκκινο σώβρακο
Μέρα θα πάρω ένα μαύρο σεντόνι
Και θα κοιμηθώ εκεί
*
ΠΑΥΛΟΣ
Στο πάτωμα
Περπατάνε κατσαρίδες
Ανάμεσα σε μουσκεμένες
Κιλότες
Σε σωρό αποτσίγαρων
Το ταβάνι μαύρο
Οι τοίχοι κίτρινοι
Κάνει κρύο
Εσύ μωρό μου εκεί
Σʼ ένα κουρέλι πάνω
Κομμένος απʼ την πρέζα
μόνο αυτή σε ενδιαφέρει ρε;-
μέσα απʼ τους στίχους μου
την ζωή μου γυρεύω
μια ταυτότητα μοναδική
αλλιώτικη
χωρίς φωτογραφία
γραμμένη από αίμα
καρδιάς
χωρίς όνομα
τα ονόματα με φοβίζουν-
χωρίς φύλλο
μιλάω για ψυχές-
χωρίς θρήσκευμα
μόνο στην ελπίδα πιστεύω-
χωρίς ανάστημα
μου είναι αδιάφορο-
χωρίς ζελατίνα
δεν μπαίνω σε βιτρίνα-
εσείς ναι
εγώ όχι
ποτέ.
*
Σπίτια υπόγεια
Σπίτια μικρά
Σπίτια ακατοίκητα
Φως από κεριά
Φωτογραφίες παντού
Τσιγαρίλα
Λιβάνι
Ανάσες
(όλα εκεί)
πετάμενα
Ξεχωρίζω το δεύτερο και το τελευταίο ποίημα για την πυκνότητα και την υπαινικτικότητά τους.
Ο νεαρός Λέκκας (έγραψε αυτά τα ποιήματα σε ηλικία δεκαπέντε χρονών), όπως και όλοι οι νεαροί ποιητές, πίστευε πως η γραφή κρύβει αυτό που έχουμε να πούμε, πως είναι το καλλίτερο μέσο για να κρύψεις τα συναισθήματά σου και τα βιώματα…
Μεγαλώνοντας όλοι ξέρουμε πως με τη γραφή δεν κρύβεις, αντίθετα μάλλον, “φανερώνεσαι”…
κι αυτά τα νεανικά ποιήματα, δηλώνουν όλα όσα ήθελαν να κρύψουν…
τα ποιήματα αυτά δείχνουν ότι κάτι πηγαίο έχει αρχίσει να γεννιέται, ή θα τολμούσα να πω γεννήθηκε. Ο Νίκος με το χαμογελαστό πρόσωπο που γνώρισα έχει αυτό που λένε…potential για το οποίο ισχύει αυτό που λένε “Αν το αφήσεις Θα σε αφήσει”…και θα προσθέσω το χιλιο-τετριμμένο στο Νίκο: Μην απομακρυνθείς από τη συνεχή προσπάθεια και τη σκληρή δουλειά, μην αφήσεις το χρόνο να περνά νωχελικά γιατί είναι αυτό που πολλοί, ακριβώς αυτό έκαναν (συμπεριλαμβάνω το εαυτό μου) και ξύπνησαν ένα πρωί με μερικές ακόμη δεκαετίες στο σβέρκο.
Μπράβο.
Nίκο
στο χρωστάω μέρες αυτό το σχόλιο
Αναπνοής γυμνάσματα
Μίνιμα αμοράλια
Φώς ανέσπερο
το χαμόγελο σου
όλα στο ζερό
δεν φοβάσαι.