Στην Andreea Stoiciu
Ρόδο μου
Ρόδο μου Μαύρο
Πληγή μου μετά την πληγή
Έρωτά μου μετά τον Έρωτα
Αίμα μου
που ρέεις κι απ’ το στέρεμα μετά
της θλίψης προσφωνήσεις – βλέπεις – τώρα επισωρεύω.
Ομορφιά μου ανώφελη
στο αγκάθι σου ακόμα προσκολλάσαι
κι είναι πληγές που δεν μπορείς να κλείσεις
μόνο τον πόνο
στον ήδη πόνο να προσθέτεις·
όχι φύλλο όχι πέταλο μίσχος όχι
αγκάθι αγκάθι μόνο
αυτή η συμπύκνωσή σου.
Να σ’ αγγίζω και να ματώνω
να μ’ αγγίζεις και να μαραίνεσαι
να μεγαλώνει η οδύνη κάθε μέρα
η κάθε νύχτα να ριζώνει θύμηση
βαθύτερα όλο
και η στερνή καταφυγή να μην υπάρχει
το φταίω το φταις λυτρωτικό
η κατηγόρια του ένα για τον άλλο.
Ρόδο μου
Ρόδο μου Μαύρο
Πληγή μου μετά την πληγή
Έρωτά μου μετά τον Έρωτα
Αίμα μου
που ρέεις κι απ’ το στέρεμα μετά
της θλίψης προσφωνήσεις τώρα επισωρεύω
να σε καλώ
να σε καλώ
κι εσύ να γυρίζεις
όχι.
© Θεοδόσης Βολκώφ
Λυρικότατο ποίημα, λιτό και απέριττο. Έχει μια βαθιά ελληνικότητα στο ύφος. Έχει ένα πάντρεμα μυστικισμού και λιτότητας που θυμίζει διονυσιακή τέχνη (Μάλιστα, το μάυρο λουλούδι, ήταν ένα σύμβολο-κλειδί για το Διόνυσο). Χάρηκα που διάβασα ένα ελληνικό, λυρικό ποίημα πάνω σε ένα ρόδο, με όλες τις εξακτινώσεις που αυτό θα έπρεπε να έχει. Δηλαδή, χωρίς να μένει μόνο στο ρομαντικό συμβολισμό που έχει το τριαντάφυλλο στην εποχή μας.
Σε μια εποχή αντι-ερωτική λόγω τελικά της τόσο μεγάλης και εύκολης προσφοράς και ζήτησης, ο Θεοδόσης καταφέρνει στα ποιήματά του να μιλήσει για τον Έρωτα, την Ομορφιά και την Πληγή με χέρι σταθερό κι ας αιμορραγεί. Αισθάνομαι πως κάθε του πληγή, γεννά στίχους εξ΄ου και η ποσότητά τους. Γνωρίζει τον Έρωτα γνωρίζει και τη σκιά του όμως. Αγαπά αυτό το συναίσθημα, αγαπά ωστόσο και την απουσία του. Για αυτό και διαβάζοντας το σύνολο των ποιημάτων του, δείγμα του οποίου δίνει σήμερα, έχω την αίσθηση, οτι παίζει με τον Έρωτα όπως ένα παιδί περιεργάζεται ένα καινούριο του δώρο. Οκλαδόν στο πάτωμα, κοιτώντας τον από όλες τις πλευρές του.
Θεοδόση, θα ήθελα να δω να γράφεις όμως ξεκάθαρα και για άλλα θέματα, που εν σπέρματι υπάρχουν στα ήδη δημοσιευμένα ποιήματά σου. Και περισσότερους στίχους γυμνούς, χωρίς φροντίδα, λυτρωτικούς. Αυτό εξομολογητικά, ως προσωπική επιθυμία, όχι ως συμβουλη.
Επιτρέψτε μου να παρομοιάσω την ποίησή του Βολκώφ σαν έναν όμορφο πρίγκιπα του παραμυθιού, καλαίσθητο και σχεδόν σοφό. Έναν πρίγκιπα άρχοντα. Με εκτόπισμα λόγου, αρμονία στο βάδισμα και θεϊκή χάρη στις κινήσεις του σώματος. Έναν πρίγκιπα με τέλειες επίσης αναλογίες κορμιού. Εδώ κρύβεται το σημείο που μας ενδιαφέρει… Καμιά φορά -πολύ διακριτικά πάντα όλα γίνονται- πίσω απ’ τις πτυχές του εσθήτα του πρίγκιπα διαγράφεται το τέλειο κορμί του και -ώ, τι ευλογία!- μας φανερώνεται όλο το κάλλος…Το άθροισμα των χαρισμάτων του πρίγκιπα που θαρρείς και απολήγουν στη γύμνια του! Αυτός κοκκινίζει…Τότε το ποίημα εκείνες τις στιγμές, για μένα, λυτρώνει… Καμιά φορά λοιπόν σκέφτομαι ότι θα ήθελα να δω τον ίδιο πρίγκιπα, να ξεγυμνώνεται ο ίδιος, μόνος, να μη κάνουμε μπανιστήρι… Χωρίς ίχνος ντροπής να το πράττει… Αφήνοντας μόνο το μεταξένιο ύφασμα που τον τυλίγει να πέσει μπρος στα πόδια μας…
—
Με άλλα λόγια, επιτρέψτε μου να σας αναφέρω ότι ξεχωρίζω τον Βοκλώφ στους ποιητές που έρχονται. Κι εγώ θα ήθελα να αφεθεί πιο πολύ. Να χαλαρώσει. Είναι φορές στημένος λες και έχει καταπιεί καλάμι. Ξεκινάει λες και έχει βάλει από πριν τα όρια… Δεν υπάρχουν όρια στην ποίηση… Τίποτε απολύτως άλλο δε χρειάζεται να χαθεί από δαύτον.
Αντινόη
Ο Θεοδόσης είναι ένα λουλούδι άγριο, ένα λουλούδι αληθινά μόνο. Ζει έξω απ’ τη γνώση. Δεν ξέρει όρια γιατί ζει έξω απ’ αυτά. Χρόνια μετά θα βλέπει το σπάραγμα να γίνεται ανθώνας.
Έχω απαιτήσεις απ` αυτό το παιδί. Ευθαρσώς.
Απαιτώ το ποιητικό του μέλλον στο ακατάβλητο. Μη χάσει μες στην τριβή των απανθρώπων το μονοπάτι του, το καθαρό του μάτι, μη σταθεί στη σκιά των λέξεων. μη χαθεί στην παραμονεύουσα εκποίηση.
Ο Θεοδόσης δεν το ξέρει – ίσως να το υποψιάζεται – ότι έχει “υιοθετηθεί” εν αγνοία του απ` την άδολη αγάπη αρκετών ποιητών, πλήρης προσοχής , ΠΛΗΡΗΣ ελευθερίας.
Κι είναι τιμή μου να `μαι μέσα σ` αυτούς.
τελικά υπάρχουν κάποιοι ακόμη που ζουν τους στίχους με εκείνη τη σπάνια ρομαντική διάθεση, εκείνη τη ζέση που σπάνια μόνο συναντάς σήμερα, καλώς ή κακώς, δεν είμαι σε θέση να κρίνω. Αλλά το εγχείρημα του Θεοδόση φαντάζει σαν να έρχεται από εποχές άλλες, τότε που η παρουσία της μούσας ήταν υποχρεωτική…Κι ωστόσο, μια προσεκτικότερη ματιά μας υποχρεώνει να δούμε έναν σύγχρονο Λόγο να αναδύεται μεταμφιεσμένο (μήπως το σήμερα είναι μεταμφιεσμένο, και όχι ο Λόγος;) με εκείνο τον παλιό θαμπό μανδύα αλλοτινών εκφράσεων και μνήμης…
θα ήθελα επίσης να επισημάνω την μελωδία των στίχων που είναι πάντα παρούσα στα εγχειρήματα του Θεοδόση.
Ο Βολκώφ μας τραγουδάει την αθωότητα. Δεν πάει να μιλάει για “αίματα” και “μαύρα ρόδα”…δεν μας ξεγελάει. Οτιδήποτε σκοτεινό μας τραγουδήσει στο μέλλον, είθε να έχει αυτή την αθωότητα που μας αφοπλίζει όλους…Δεν θέλουμε τα τραγούδια της εμπειρίας σου Πρίγκηπα, την αιώνια αθωότητα…προσδοκούμε.
11 Γενάρη, λέει το δικό μου..Εκτός αν είναι “διπλογιορτίτης “κατά το διπλοθεσίτης…