Η ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ Μ.Σ

Ο ποιητής μόνος πια κι έρημος
δίχως δάχτυλα να πιάσει το μολύβι
και τα ποιήματα να το σκάζουν σαν
δραπέτες της νύχτας από τα παράθυρα
και το μπαλκόνι
κι αυτός να κουρδίζει καθιστός
ξεκούρδιστα ελβετικά ρολόγια
με το βλέμμα καρφωμένο
στη βυζαντινή εικόνα με τον
Άγιο-Φανούρη
περιμένοντας να του φανερώσει
τα κομμένα του δάχτυλα.

Κείμενο ποίημα

Μουσική υπόκρουση.
α) Σκέψεις
μία βόλτα στο φεγγάρι εκεί στη φεγγαρούπολη έπιασα το χέρι της φίλης μου Απιστίες άμοιρο πουλάκι χαβαλές κλπ.
Τα γουόκμαν έπαιζαν κλασική μουσική το σεληνιακό τοπίο έμοιαζε με την λίμνη των κύκνων. Προσαρμόζει σʼ αυτό που έχουμε. Αδικούμε στην πεπατημένη νεανικά σκιρτήματα που με ενοχλούν.
Πιάνο πιανόλια βγάζει φλόγες ζεστάθηκε η αίθουσα γεμίζει νότες οξύμωρα διαστήματα και όχι θέλησα να μιμηθώ το έργο του Μότσαρντ σε παράλληλη μετεξέλιξη.
Ήθελα ένα φιλί διαρκείας στο σεληνόφως μόνο για μας. Μακριά η Γη ένα κόσμημα μια πηγή ομορφιάς και ενδιαφέροντος.
β) Συναισθήματα
μουσική που αντανακλάει στον εγκέφαλο μέσω αισθήσεων και συναισθημάτων βασικά θωρούμενες λειτουργικές ενώσεις.
Μέλι για γλυκό και αμβροσία των θεών σύμφωνα με τη στιγμή. Η κατά κεφαλή γνώση απόδοση της μουσικής παιδείας.
Η κλίμαξ του ακουστικού μεγέθους πλευράς. Έκανα κι εγώ κάτι το δύσκολο. Πήδησα 3 ½ ορόφους και διαμένω στα ψυχιατρεία 19 χρόνια.
Φτάνει την άτυπη ευγένεια με φορέα προσθετικό την σε όλα έχουσα σαν σταθερά την αγάπη μέχρι την ηλεκτρική καρέκλα και κλιτικής καλαισθησίας που πειθαρχεί στα πλοκάμια της αγάπης (όχι με το ζόρι.) Επιτακτικά υγεία όσο γίνεται χωρίς παρενέργειες. Κάνω σκληρή κριτική για να είμαι μέσα στο θέμα όχι αντικρουόμενα ευδιάθετος και όχι κάτι άλλο.
Σύγκρινε τη μουσική με έντεχνα μπολσεβίκικα επικά κομμάτια.
Προσφορά έδαφος πρόσβαση για ανοικτό αυτοκινητόδρομο αγάπης.
Ζητώ τα επιστημονικά κινήματα.
Όχι ο φίλος μου είναι αλλά όχι δεν μπορεί να είναι τον αγαπάω. Ενθυμήθηκα αγάπη απόκριες μέσω ξεφτίλες να αποδείξω συμβατικά ότι θυσιάζομαι κάπως. Σούμα ποντάρω στο καπέλο μου όπως αυτά που φοράνε στο city του Λονδίνου. Οικονομική πρωτεύουσα. Η γειτονιά μου. Είμαι υπέρ των καλών παιχνιδιών.
Τέμνονται στην ομορφιά της μουσιακής άπειρα σελονειστική θεραπεία.
Εναρμόνιση του χώρου σύμφωνα με ότι κλειστές έγκειται περιλαμβάνεται.
Βάζω το καπέλο ανάποδα και γίνομαι τύπος σε μια εκτόνωση ευτυχίας σε απόλυτη μορφή.
Αυτά όλα είναι εκ του φυσικού και κάτι περισσεύματα.
Όταν κρεμάστηκε η σκέψη μου με κρατούσε στο τοίχο μία πινέζα.
Live in pre formance check under suitable situation.
Μερικές φορές φτάνω στα άκρα κάνω αποφράξεις.

Τρία μικρά ποιήματα
Στη Σ.

α.

Στρωτή γροθιά στο στομάχι
όταν δεν υπάρχει στομάχι
ήχος ξερός ανώδυνος
όταν δεν υπάρχει πια μουσική
κύπελλο σπασμένο χρυσάφι
όταν δεν υπάρχουν πια τρόπαια
ποίημα σκισμένο τετράδιο
όταν δεν βρίσκεται πια χαρτί.

β.

Η ώρα θα έρθει και θα είσαι μόνος σου.
Θα κοιτάς τη συννεφιά απ΄ το παράθυρο ενώ
μάτια που ξέχασες
θα βλέπουν σύννεφα αλλαγμένα
από πολύ πιο μακρυά σου.
Θα σκεφτείς τα λεπτά τα πουλιά και κάποιο
γκριζωπό αιωνόβιο δέντρο.
Και θα ΄σαι μόνος.

γ.

Η πόρτα άνοιξε.
Στάλες ειπώθηκαν.
Βροχές εννοήθηκαν.
Ο δρόμος για το φεγγάρι αυτή τη φορά
φάνηκε πολύ μακρύς.
Τα μάτια σφίχτηκαν
σε μια προσπάθεια να αρπάξουν
την ανεμόσκαλα
ενώ αυτή σιγά σιγά
εξαφανιζόταν.

Ένα απόγευμα

Ταξίδεψα μέσα στις σκέψεις μου

ποντίκια τρέχουν

μία κοίλη γη η τρύπα στο κρανίο

και ένα χέρι δαιμονικό

μετακινεί αδιαφορώντας

η μπαλκονόπορτα είναι ανοιγμένη

κάποιος φωνάζει έξω

σαν να είμαι ένας γέρος που στέκομαι

χωρίς κανένα στοιχείο για τίποτα

εκτός από την αγάπη

όχι αυτήν που σέρνομαι απο πίσω της

κάποιος συνεχίζει να φωνάζει

υπάρχει αγάπη όπου βρίσκεται ύπαρξη

διαπερνώ την μοίρα μου

όλη μου την ύπαρξη πόλεις πλημμυρίζουν

τραγουδάω ένα τραγούδι

πουλιά συνωμοτούνε

μέσα στο απόγευμα

*
Τα όνειρά σου
-τρελαμένα πουλιά-
που ψάχνουν μια πατρίδα.

*
Διστάζει η βροχή
-κρέμεται στα σύννεφα-
μη μελαγχολείς.

*
Βρίσκεται εκεί,
στέκει και με κοιτάζει
-η γάτα ξέρει.

*
Το παράθυρο
αυτή τη νύχτα –κι εγώ-
φως που καίγεται.