Μουσική υπόκρουση.
α) Σκέψεις
μία βόλτα στο φεγγάρι εκεί στη φεγγαρούπολη έπιασα το χέρι της φίλης μου Απιστίες άμοιρο πουλάκι χαβαλές κλπ.
Τα γουόκμαν έπαιζαν κλασική μουσική το σεληνιακό τοπίο έμοιαζε με την λίμνη των κύκνων. Προσαρμόζει σʼ αυτό που έχουμε. Αδικούμε στην πεπατημένη νεανικά σκιρτήματα που με ενοχλούν.
Πιάνο πιανόλια βγάζει φλόγες ζεστάθηκε η αίθουσα γεμίζει νότες οξύμωρα διαστήματα και όχι θέλησα να μιμηθώ το έργο του Μότσαρντ σε παράλληλη μετεξέλιξη.
Ήθελα ένα φιλί διαρκείας στο σεληνόφως μόνο για μας. Μακριά η Γη ένα κόσμημα μια πηγή ομορφιάς και ενδιαφέροντος.
β) Συναισθήματα
μουσική που αντανακλάει στον εγκέφαλο μέσω αισθήσεων και συναισθημάτων βασικά θωρούμενες λειτουργικές ενώσεις.
Μέλι για γλυκό και αμβροσία των θεών σύμφωνα με τη στιγμή. Η κατά κεφαλή γνώση απόδοση της μουσικής παιδείας.
Η κλίμαξ του ακουστικού μεγέθους πλευράς. Έκανα κι εγώ κάτι το δύσκολο. Πήδησα 3 ½ ορόφους και διαμένω στα ψυχιατρεία 19 χρόνια.
Φτάνει την άτυπη ευγένεια με φορέα προσθετικό την σε όλα έχουσα σαν σταθερά την αγάπη μέχρι την ηλεκτρική καρέκλα και κλιτικής καλαισθησίας που πειθαρχεί στα πλοκάμια της αγάπης (όχι με το ζόρι.) Επιτακτικά υγεία όσο γίνεται χωρίς παρενέργειες. Κάνω σκληρή κριτική για να είμαι μέσα στο θέμα όχι αντικρουόμενα ευδιάθετος και όχι κάτι άλλο.
Σύγκρινε τη μουσική με έντεχνα μπολσεβίκικα επικά κομμάτια.
Προσφορά έδαφος πρόσβαση για ανοικτό αυτοκινητόδρομο αγάπης.
Ζητώ τα επιστημονικά κινήματα.
Όχι ο φίλος μου είναι αλλά όχι δεν μπορεί να είναι τον αγαπάω. Ενθυμήθηκα αγάπη απόκριες μέσω ξεφτίλες να αποδείξω συμβατικά ότι θυσιάζομαι κάπως. Σούμα ποντάρω στο καπέλο μου όπως αυτά που φοράνε στο city του Λονδίνου. Οικονομική πρωτεύουσα. Η γειτονιά μου. Είμαι υπέρ των καλών παιχνιδιών.
Τέμνονται στην ομορφιά της μουσιακής άπειρα σελονειστική θεραπεία.
Εναρμόνιση του χώρου σύμφωνα με ότι κλειστές έγκειται περιλαμβάνεται.
Βάζω το καπέλο ανάποδα και γίνομαι τύπος σε μια εκτόνωση ευτυχίας σε απόλυτη μορφή.
Αυτά όλα είναι εκ του φυσικού και κάτι περισσεύματα.
Όταν κρεμάστηκε η σκέψη μου με κρατούσε στο τοίχο μία πινέζα.
Live in pre formance check under suitable situation.
Μερικές φορές φτάνω στα άκρα κάνω αποφράξεις.
Ποίημα
Point Credit για βουτιά
Ντεφάκτο permited
Ισχνές οι κολόνες
Ισχνά φώτα
Δρόμος ανάποδος δρεπανι
Φλογίζει τα ξύλα εφημερίδες
Κάρβουνα κουκουνάρια
Καυσόξυλα
Στο τζάκι.
Έτσι ήρθε το ποδόσφαιρο καλύτερο ενδιαφέρον
Ετσιθελικά κριτικά στημένες φάσεις – άμυνα ζωής
Από το speak ή foreigner language
Je suis fromtee
Βιοτεχνία ετοίμων ενδυμάτων
και κουφέτων ευμάρεια στην πιάτσα
Οι σπινθήρες εκτοξεύονται πυροβολούν
Τα πλακάκια στο πάτωμα
Αναπυρώνεται η φωτιά
Τα bonus βελτίωση στα δικά σου μελήματα
Δρόμο ο εαυτός ατομικότητα
Και λιγότερη κοινοκτημοσύνη
Διακριτικά
Μερικές φωνές κραυγές
Είμαι άτακτος περιορισμένος
Σαν αλυσίδες / αυθυποβολή
Η τρέλα σκίζει χασέδες
Αποπροσανατολισμός του αντικειμένου
Ταραγμένη σκέψη / Στατική φαγούρα
Πάλη με τους θροϊσαντες τοκακό φευγαλέο
Ανακοίνωσαν τη γνωμάτευση
Καταπίνω τα φάρμακα και συνεχίζει ο επόμενος.
Ποίημα
Βάλσαμο αγάπη μου πόσο σε λαχταρώ
Εκεί σε θέλω στην ακροθαλασσιά
Τύποις στο βυθό
Βαθύ μπλε μεταξένιο
Αραχνοϋφαντο
Τρεμουλιαστό κύμα
Με άσπρες φουσκάλες
Διπλωμένο μέσα σε μια βάρκα
Με τα εντός συμπράγκαλα
Καμάκι δίχτυα άγκυρα.
Θυμός διαπληκτισμός
Άγριες μορφές
Λιμενεργάτες ριτυδωτές και μαύρες από τον ήλιο
Τρίχες ρόζους στα χέρια
Σκιάζουν την πραγματικότητα
Τα πίνουν λένε χωρατά
Φορμαρισμένοι στον χώρο
Μακριά ο ορίζοντας
Απομεσήμερο
Στην άχνα (της όλης υπόθεσης)
Βγάζω τις βράκες
Με συνεφέρνουν
Η τρέλα σοκ η ένδειξη διάγνωση ουκ έρχεται μόνη
Πάω στην Αθήνα για θεραπεία
Να με συνεφέρουν εξʼ άλλου
Ήταν το πρώτο λάθος
Της ζωής μου
Λογικοφανής ενέργεια
Ηράκλειο 21/12/08











Ποτέ δεν κατάλαβα, δεν έτυχε να διαβάσω, ούτε και ρώτησα ως σήμερα, γιατί κάποιος που διαβάζει ποίηση σε μια γλώσσα θα πρέπει κάποιες φορές να ξέρει άλλη μία ή δύο ώστε να κατανονήσει κάποια σημεία ή ακόμα κάποιες φορές και τον ίδιο τον τίτλο.
Γιατί (όχι μόνο εδώ αλλά και μεγάλοι ποιητές) περιλαμβάνουν ξενόγλωσσες φράσεις στα ποιήματά τους. Και καλά αν καταλαβαίνει ο αναγνώστης τις ξενόγλωσσες φράσεις, αλλά δεν συμβαίνει πάντα αυτό. Ή μήπως τα συγκεκριμένα ποιήματα είναι για τους γλωσσομαθείς;
Απλά ένας προβληματισμός. (από τους πολλούς)
Σας ευχαριστώ.
Κοιτούσα το θέμα περισσότερο από την πλευρά του αναγνώστη. Μάλλον θα πρέπει να το ξαναδω από την πλευρά του ποιητή.
Μια ανεπιτυχής προσπάθεια αποδόμησης του λόγου είδα. Ο λόγος όμως αποδομείται πάντα “εκ των έσω”. Αυτό άλλωστε είναι βασικό στοιχείο κάθε ποίησης. Η ακροβασία δηλαδή, ανάμεσα στο λόγο και τη φαντασία. Ανάμεσα στην αρλουμπολογία του τετριμμένου και την έμπνευση-μανία.
Δεν είμαι σύμφωνος με την “συμπτωματολογική” τέχνη. Γιατί χωρίς κάποια ουσία, βάθος και ιδέες, μόνο το σύμπτωμα της “αυτόματης γραφής”, δεν αγγίζει κανέναν, εκτός απο τους υπερβολικά μύωπες ή ανοιχτομάτηδες (κατά Μ. Ρασούλη) και τους υπερβολικά συγκαταβατικούς.
Ας υπερβεί κάποτε η μοντέρνα τέχνη τον εαυτό της, όχι προς κάτι “μετα-“, αλλά προς κάτι ενθάδε…
Κύριε Ράπτη,
Θα ήθελα να σχολιάσω την τελευταία σας φράση κυρίως, περί μοντέρνας τέχνης. Θέτετε άμεσα μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ κλασσικής και μοντέρνας, η οποία μοντέρνα βρίσκεται ακόμα υπό καθεστώς δοκιμής, έτοιμη να εκδιωχθει αν στο επόμενο τεστ δεν ανταποκριθεί. Η μοντέρνα τέχνη έχει πολλάκις αποδείξει τον εαυτό της στο πρόσωπο του Χειμωνά, του Δημητριάδη, του Τριαρίδη, του Λειβαδίτη (στα τελευταία του), και ακόμα στους Νομπελιστες Μπεκετ και Πιντερ, στην Sarah Kane, και σε τόσους άλλους…
Κύριε Ποζουκίδη, στην τελευταία μου φράση αναφερόμουν στο χάος του μεταμοντέρνου.
Κατα τη γνώμη μου, ό,τι είχε να ειπωθεί και να δειχθεί όσον αφορά τη φόρμα και τους πειραματισμούς πάνω σε αυτήν, ειπώθηκε με το μοντερνισμό. Αλλά το γενικό χάος (που ξεκίνησε απο τότε) της μη διύλισης και μετουσίωσης του ασυνείδητου υλικού σε τέχνη, οδήγησε και οδηγεί ΕΝΊΟΤΕ σε τερατογενέσεις. Άλλοτε αστείες, άλλοτε θλιβερές.
Αυτή την τάση είδα στα ποιήματα που διάβασα, και θα ήθελα να μην την είχα δει τόσο εκτεταμένα. Ευχαριστώ.
Κύριε Ράπτη,
Το χάος της δομής στα μεταμοντερνιστικά κείμενα υποδηλώνει το χάος που μας περιβάλει. Μπορεί ένα τέτοιο κείμενο, συνειδητά χαοτικό, να μην σας ικανοποιεί σαν αναγνώστη αλλά μπορούμε να καταδικάσουμε ένα ολόκληρο κίνημα, το άνθος που έχει να προσφέρει η τέχνη σήμερα, έτσι απλά? και μετά στα ελληνικά ποιητικά δεδομένα τουλάχιστον, ο μοντερνισμός των Ελλήνων νομπελιστών ναι μεν προσέφερε τα μάλα στην ποίηση άλλα ούτε αξεπέραστος είναι ούτε αποδομητικός. Σαν αναγνώστης χαρακτηριστικό συγγραφέα του μεταμοντερνισμού και της αναθεωρητικής αποδόμησης στη Ελλάδα θεωρώ τον Τριαρίδη. Ο Μοντερνισμός συνέχισε να αναπαράγει μύθους ο Μετα-Μοντερνισμός τους καταστρέφει οδηγώντας σε μια πρωτότυπη ρεαλιστική ελευθερία, με μικρό ‘ε’.
<> Απο το λεξικό.
Δεν ξέρω αν ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς μύθο. Χωρίς δηλαδή κάποια παραμυθία που να εμπεριέχει το παράλογα ενθουσιαστικό και το τραγικό. Χωρίς δηλαδή την τέχνη και την αναζήτηση της αλήθειας…
Ποιά είναι λοιπόν αυτή η πρωτότυπη ρεαλιστική ελευθερία προς την οποία οδηγεί ο μεταμοντερνισμός; Βλέπετε κάποια δείγματά της στη σημερινή εποχή;
Η αρχική χρήση της λέξης “μύθος” δήλωνε όλη την ευρεία κλίμακα των σημασιών “λόγος, ομιλία”. Αργότερα δε, στους τραγικούς και στους φιλοσόφους εξειδικεύθηκε στη σημασία “υπόθεση τραγωδίας, δράματος”. Απο το λεξικό.
Aν αυτό είναι ποίηση τότε όλα είναι ποίηση. Τίποτα άλλο.
Το ‘ποιείν” κ. Γιώργο,
θα σας πει τι είναι ποίηση από το σύνολο των αναρτήσεών του και των σχολίων του…εξάλλου την ποίηση -αν έχετε δει το λόγκο- την έχουμε βάλει μέσα σε παρένθεση…
Εδώ σας εγγυόμαστε πως θα βρείτε μόνο ποιήματα και ποιητάς…
Η ποίηση είναι το ζητούμενο….
Το ανεξάρτητο παρατήριο του ποιείν (που πολλοί θα ήθελαν να το φιμώσουν), καταγράφει απλώς το ελάχιστο που πέφτει στην αντίληψή του και σας το προτείνει απ’ όπου κι αν προέρχεται (καπίτο κ. Λυκοτραφίτη;)…
Αν θέλαμε να κάναμε ένα προσωπικό μπλογκ, “το μπλογκ του ψυχιάτρου Σωτήρη Παστάκα” θα φιλοξενούσαμε μόνον πέντε ποιητές…Όμηρο, Λεοπάρντι, Κάλβο, Βωδελαίρο και Μπόρχες…
Αν θέλαμε να εξυπηρετήσουμε τους φίλους μας, θα ανεβάζαμε μόνον τους φίλους μας και κανέναν άλλον…
…κι αν θέλαμε να κάνουμε δημόσιες σχέσεις θα βάζαμε όλους του περιοδικάριους (μαζί με τις λογοτεχνίζουσες συντρόφους τους), και τον Ευρυπίδη Γαραντούδη για κορώνα τους…
Δεν είμαστε αυτό που νομίζετε…για αναρωτηθείτε τι σας προσφέρουν οι άλλοι και…ξαναγυρίστε…
Σας βεβαιώνω ότι ο ¨Γιώργος¨ του 12 δεν είμουν εγώ.
Ως εκ τούτου… νον καπίτο, βιαστικέ κε Παστάκα.
καθόλου βιαστικός…έχω υπομονή ελέφαντα…και πεπτικό σύστημα βόα…il prossimo, prego?
και βέβαια δεν ήσασταν εσείς…απλώς σας θυμήθηκα που θέλατε να μου αποσπάσετε δημόσια την πολιτική του ποιείν….αν δεν την καταλάβατε μέχρι τώρα κ. Λυκοτραφίτη, η μόνη απάντηση που σας αξίζει είναι του Τζούλιο Αντρεότι στο φιλμ “Il Divo”…