Η ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ Μ.Σ
Ο ποιητής μόνος πια κι έρημος
δίχως δάχτυλα να πιάσει το μολύβι
και τα ποιήματα να το σκάζουν σαν
δραπέτες της νύχτας από τα παράθυρα
και το μπαλκόνι
κι αυτός να κουρδίζει καθιστός
ξεκούρδιστα ελβετικά ρολόγια
με το βλέμμα καρφωμένο
στη βυζαντινή εικόνα με τον
Άγιο-Φανούρη
περιμένοντας να του φανερώσει
τα κομμένα του δάχτυλα.
ΕΠΙ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ
Έχω ξεχάσει πώς να μετρώ
τις μέρες
Σε πόσες μέρες φτιάχτηκε ο κόσμος;
Ποια μέρα αναπαύθηκε ο Δημιουργός;
Πόσες μέρες ξενυχτάμε τους νεκρούς μας;
Εκείνες (οι μέρες) πίσω από διπλά τζάμια
μου βγάζουν τη γλώσσα
ξεδιάντροπα αιώνιες
απάνθρωπα αθάνατες
Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη………..
Ξανά και ξανά
ονοματίζουν
το χρόνο που μας
απομένει.
ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ
Σήμερα τα κύματα
έγδερναν την παραλία
ο κόσμος βογκούσε πίσω
απ’ τις μάσκες
κι οι Άγιοι κλείδωναν
τις εκκλησίες τους.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκα στην Αθήνα μεγάλωσα στη Δραπετσώνα. Τώρα
κάνω το δάσκαλο στο 4ο ΔΗΜ. ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ.
Μου άρεσε ο χαμηλός τόνος των ποιημάτων. Εύστοχα και απέριττα, δεν εκβιάζουν την ποιητική συγκίνηση. Αντ’ αυτού, μιλούν με μια σκοτεινή ειρωνεία που στο τέλος προκαλεί ένα μελαγχολικό υπομειδίαμα.
Η ποίηση λιτή, όμορφη και δείχνει τίμια (ως έκφραση των συναισθημάτων) και η απουσία επιτήδευσης το τονίζει, όμως θα ήθελα ΠΟΤΕ να μην είχα διαβάσει αυτό: «Τώρα κάνω το δάσκαλο»
Ως κοινωνία ίσως αντέξουμε το να κάνουμε το μηχανικό, το γιατρό, τον πωλητή, τον οτιδήποτε, ακόμα και τον ποιητή αν θέλετε, αλλά το να κάνουμε το δάσκαλο, ΟΧΙ…
κ. Μουζάκη απλώς σταματάω στις τακτοποιημένες με τη γραμματική τρεις τελίτσες.
Ενδιαφέροντα πράγματα διάβασα. Δεν κρύβω ότι μου άρεσε αρκετά το ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ. Θυμίζει λίγο Ρίτσο, ιδιαίτερα αυτόν του τέλους της δεκαετίας του ’70.
Στο θέμα της αναμονής θα συμφωνήσω με τον κ.Μουζάκη (ναι, μπορεί να συμβεί κι αυτό).
ίσα ίσα
αυτή η φράση “κάνω το δάσκαλο” κρύβει μέσα της μεγάλο σεβασμό για το λειτούργημα αυτό και σεμνότητα ..
κ. Πεταλά οι μαθητές σας είναι τυχεροί..
μόνο που το “τώρα” που το παραλείψατε οδηγεί κατευθείαν στο 5α και στο 5β του http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CF%89&dq=
Ο δάσκαλος, κύριε Πρίμπα, είναι υποκριτής. Ασφαλώς, αυτό το ξέρει μόνο όποιος είναι ή υπήρξε δάσκαλος. Οι υπόλοιποι μπορούν να πιστεύουν ότι θέλουν.
Η παρένθεση (οι μέρες) μου θύμισε ξανά ότι υπάρχουν κάποιοι που γράφουν έχοντας απέναντί τους και κάποιον άλλο, πέρα από τον εαυτό τους.
κ. Παναγιώτη η σύζυγος μου είναι δασκάλα 28 χρόνια (με τουλάχιστο τα 10 στην πρώτη τάξη) και γνωρίζω από πρώτο χέρι τι σημαίνει αυτό για τη δουλειά που κάνει εκτός σχολικού ωραρίου, για την αγάπη των παιδιών της όταν τα συναντά στο δρόμο (χρόνια μετά…) καθώς και για το τι φασαρία έχουν κάνει πολλές φορές γονείς, όταν έμαθαν ότι (λόγω μιας εγκυκλίου που δεν επιτρέπει σε ένα δάσκαλο να παίρνει την ίδια τάξη για τρίτη συνεχόμενη χρονιά) «δε θα τα έχει φέτος». Σας βεβαιώνω ότι το χειρότερο που θα μπορούσα ποτέ να της πω είναι ότι «υποκρίνεται» ή ότι «κάνει τη δασκάλα» (με ή χωρίς τώρα).
Γι’ αυτό και μου χτύπησε η έκφραση και αυτό, το τονίζω, δεν αναιρεί σε τίποτα το ποιητικό ταλέντο του κ. Πεταλά
Τι έπαιξα στο Λαύριο
Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος
Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά
στην αγορά, στο Λαύριο
Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά
κι όλο φοβάμαι το αύριο
Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.
Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα
Ζούμε μέσα σ’ ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός
Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά
μα ούτε και στους μεγάλους
πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά
πως είμαι ασχημοπαπαγάλος
Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.
Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν γυρνάς μέσα στην πόλη
Ζούμε μέσα σ’ ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός
Ρωτήστε τη σύζυγό σας εάν αισθάνεται ότι, ως δασκάλα, “υποκρίνεται”. Μην προδικάζετε την αντίδρασή της, εκτός κι αν θέλετε να αποφύγετε εκπλήξεις που ενδεχομένως θα κλόνιζαν τις πεποιθήσεις σας.
Δυστυχώς δεν γνωρίζω κάποιο επίσημο, αδιαμφισβήτητης εγκυρότητας site για να σας παραπέμψω σχετικά με την έννοια της λέξης “υποκριτής” (και την αλήθεια που κρύβει).
Σε κάθε περίπτωση, το ποιητικό ταλέντο του κυρίου Πεταλά έχει τη δική του προβληματική, ανεξάρτητα από το “τι κάνει τώρα”.
Εαν με τον όρο “υποκρίνεται” υπονοείτε τον ηθο-ποιό δάσκαλο και την αμφίδρομη επικοινωνικά σχέση με το μαθητή του, προσυπογράφω την παρατήρησή σας. Να μην ξεχνάμε μόνο την “αγάπη” (που δεν είπα ότι την ξεχάσατε). Η σχέση δασκάλου μαθητή, και ιδίως σήμερα, τη χρειάζεται όσο ποτέ.
Με τον όρο “υποκριτής” αναφέρομαι (χωρίς να υπονοώ τίποτε) στην προσπάθεια καθενός να αντεπεξέλθει στο ρόλο του, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του ρόλου του, με τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται αυτόν το ρόλο και, τέλος, με τις προσδοκίες του κοινού – όπως ο δάσκαλος.
Επιπλέον, αναφέρομαι στον υποκριτή που υποδύεται ένα ρόλο με τους ίδιους όρους που εμείς οι υπόλοιποι υποδυόμαστε τον εαυτό μας.
Γιατί δεν είναι εύκολο να είσαι ο εαυτός σου, κι οπωσδήποτε δεν είναι ευκολότερο από το να είσαι δάσκαλος.
Τα υπόλοιπα μου φαίνονται ευχολόγια και προϊόντα σύγχυσης μεταξύ όντος και δέοντος.
Όπως κι ο Άγιος Φανούριος, μεγάλη η χάρη του…
Αφενός με τα θρησκευτικά ευχολόγια δεν τα πάω και πολύ καλά, αφετέρου δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει το φανφάρικο “είμαι ο εαυτός μου” και ιδίως σε αντιδιαστολή με το “δεν είμαι ο εαυτός μου”. Όλα υπάρχουν εν δυνάμει μέσα μας και είναι θέμα παιδείας και διαχείρισης, του είναι μας και των σχέσεων μας με τους άλλους, και να τα ξέρουμε και το τι, που, πως και πότε θα πράττουμε. Άρα και ευθύνης μας.
Πέρα από αυτά, η σημερινή (απο)ξένωση και εγωπάθεια, ως κοινωνικά πρότυπα, οδηγούν πανεύκολα κάποιον να ισχυρίζεται ότι πράγματα που ζημιώνουν (με όποιο τρόπο το εννοεί) το πρόσωπό ΤΟΥ (που μπορεί να είναι και αποκλειστικό αποτέλεσμα των επιλογών του) είναι σημαντικότερα από τη ζημιά που ο ίδιος ενδέχεται να προκαλεί. Η καθημερινότητα μας αμείλικτη… και η αναχώρηση (του ποιητή συμπεριλαμβανομένου) δεν είναι δειλία, είναι εγωισμός…
Από τις φορές που κοιτάς με
συμπάθεια το μεταμοντέρνο.
Ίσως το στίγμα του ( λιτότητα )
που εντόπισε ο κ. Πρίμπας
συνηγορεί σε αυτό.
Κύριε Μπρίμπα με το “κάνω” το δάσκαλο, μήτε υποβιβάζω το λειτούργημά μου (αντί επαγγέλματος ας το βάλουμε έτσι), αφού εγώ το επέλεξα και πάλεψα να πετύχω σ’ αυτό (με το σύστημα των εξετάσεων της γκιλοτίνας), μήτε το ειρωνεύομαι. Αλλά το δάσκαλος είναι βαριά, βαρύτατη λέξη. ΔΑΣΚΑΛΟΙ υπήρξαν ο Γληνός, ο Δελμούζος, ο Σωκράτης, ο Ιησούς, ο Βούδας, ο Πλάτωνας κι άλλοι τους οποίους αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να φέρω στη μνήμη μου και μ’ αυτή τη λογική έγραψα το “κάνω”. Νιώθω πραγματικά μεγάλη περηφάνια που είμαι εκπαιδευτικός μέσα σ’ όλο αυτόν το χαμό που μας δέρνει αλύπητα.
κ.Μίχο
ο καρυωτακισμός είναι τουλάχιστον ενδιαφέρων.
Σε αντίθεση με τον γλωσσικό μεγαλοιδεατισμό ενός δήθεν μετα-καβαφισμού της γενιάς του ’70 που προσπάθησε να αποδομήσει -τάχα- τον ποιητικό λόγο που κληρονόμησε και που μόνο ως λάφυρο μεταχειρίστηκε (λίγες εξαιρέσεις και βέβαια υπάρχουν).
Το ίδιο αδιάφορος είναι και ο λόγος των εκπροσώπων των μεταγενέστερων γενεών που παρασυρμένοι απ’ την “πλαστικότητα” του λογισμικού του Η/Υ τους, πίστεψαν ότι αυτός δεν είναι απλά ένας προσομοιωτής αλλά μέσον δημιουργίας. Έτσι η γραφή τους ολένα και περισσότερο μοιάζει με κώδικα γλώσσας προγραμματισμού για την αυτόματη παραγωγή λογιστικών αναφορών.
Διαβάζοντας τα ποιήματά σας δεν επιθυμώ να δαχτυλοδείξω τίποτε.
Φαίνεται να είσθε ποιητής από ένστικτο, ενώ δε φαίνεται να συμπαθείτε τη δουλειά του τεχνίτη.
Ευχαριστώ όλους εσάς που διαβάσατε και σχολιάσατε τις “προσπάθειές μου τις συφοριασμένες” . Να είστε πάντα καλά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στο ΠΟΙΕΙΝ γιατί “Ωραίον ήτο το απόγευμά μου, λίαν ωραίον” και βήμα μου έδωσε ελεύθερο να εκφραστώ.
Μου άρεσε ο θαυματοποιός και η ποιητική πολύ .
Έχετε κάποιο προσωπικό blog κ. Πεταλά με άλλα ποιήματά σας;
Ευχαριστώ κυρία Παραδεισανού για τα καλά σας λόγια. Δεν έχω blog. Αν έχετε e-mail ευχαρίστως να σας στείλω κι άλλα. Ελπίζω να αντέχετε την ανάγνωσή τους.
Βρήκα κάποια αναδημοσιευμένα σε άλλες σελίδες . Μου αρέσει η μικρή φόρμα τους και η λιτότητά τους, μαζί με μια δύναμη που αποπνέουν. Πιστεύω ότι γράφετε ,γιατί κάτι έχετε να πείτε και το καταφέρνετε ,χωρίς προσπάθεια εντυπωσιασμού. Η σεμνότητα είναι ζητούμενο σήμερα,όπως και οι καθαρές φωνές.
Να είστε καλά .Περιμένω κι άλλα ποιήματά σας.
Και για να μην παρεξηγηθώ, εγώ κριτικός δεν είμαι, ούτε ποιήτρια. Απλά μου αρέσει η ποίηση, μιλώ ως αναγνώστρια και μόνο.
Μα κυρία Παραδεισανού ούτε κι εγώ θεωρώ τον εαυτό μου ποιητή. Αλίμονο. Οι ποιητές εδώ και αιώνες είναι μετρημένοι. Και δεν το γράφω επειδή είμαι ταπεινός ή έχω το αλάθητο της αυτογνωσίας. Επιτρέψτε μου, δεν υπάρχει θνητός σ΄αυτή τη Γη που δεν κατατρώγεται απ’ τη ματαιοδοξία. Είναι στη φύση μας ή τουλάχιστον έτσι καταντήσαμε.
Στο πρώτο ποιήμα αν βγάζατε το δεύτερο στίχο (για να δίνατε έμφαση στον τελευταίο), πιστεύω πως θα ήταν ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!!
Μπράβο, μπράβο, μπράβο!
Τώρα πού το βλέπω νομίζω πώς έχετε δίκιο. Όχι για αριστούργημα βέβαια αλλά πολύ βελτιωμένο. Να είστε καλά κυρία Κάλφα. Δεχτές και οποιεσδήποτε άλλες παρατηρήσεις σας. Νομίζω πώς το μάτι σας “κόβει” .
Να είστε καλά.
Άνθρωποι με τη δική σας σεμνότητα με εκπλήσσουν και με γοητεύουν, ίσως γιατί εμένα -όσο κι αν προσπαθώ να με πείσω για το αντίθετο- αυτή η αρετή μου λείπει 🙂
Για το ”αριστούργημα” επιτρέψτε μου να επιμείνω 🙂
Σας είναι εύκολο να μου πείτε πού μπορώ να βρω ποιήματά σας; Κυκλοφορεί κάποια συλλογή σας;
Κυρία Κάλφα τι να πω γι΄αυτά σας τα λόγια. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχω τολμήσει ακόμη να τα παρουσιάσω υπό έκδοση. Η όλη διαδικασία με αγχώνει. Είναι σαν να δίνεις εξετάσεις και να είσαι από πριν βέβαιος πώς θα κοπείς παρά την προσπάθειά σου. Εγώ επιμένω γι’ αυτήν την αρετή που αρνείσθε να δεχτείτε.
Άμεσα ,περιγραφικά ,βαθύτατα πνευματώδη & σεμνά! Όπως ακριβώς θα πρέπει να είναι και τα πονήματα κάθε καλλιτέχνη,ο κύριος Πεταλάς δείχνει πραγματικά δείγματα σύγχρονης ποίησης,αφήνοντας να σε ταξιδέψει μέσα σε λίγες αράδες λέξεων,παντρεύοντας το παρόν με το παρελθόν κρατώντας πάντοτε ένα πέπλο σεμνότητας ακόμα και στο προσωπικό του προφίλ!
Σ’αυτόν τον κόσμο τον ακαθόριστο
τον πολυάσχολο, τον πολυτεχνικό
τον απ’ αλλού φερμένο
διάφανη ακτίδα προσάραξε
στην κιβωτό της σκέψης μου
αράδες απλές, λιτες, ταπεινές
γιορτή εαρινής βλάστησης
στο νου μου αντηχει….
Εύγε Βαγγέλη
ευχαριστώ την τύχη μου
φίλος δικός σου να ‘μαι….
Βαγγέλης Πεταλάς: Ένας δάσκαλος – ποιητής, που το όνομα του με γυρίζει 30 χρόνια πίσω. Στα 1986 – 1987, στην Παιδαγωγική Ακαδημία Μυτιλήνης. Πρέπει να πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο με το καυστικό χιούμορ, που φρόντιζε να περνά απαρατήρητος. Σκαλίζω τη μνήμη μου, να βρω το λόγο που χαθήκαμε. Έφυγα από την παιδαγωγική για άλλα επιστημονικά αντικείμενα. Είμασταν 19 χρονών, δεν ξεχωρίζαμε το σημαντικό από το ασήμαντο και κυνηγούσαμε καινούργιες συγκινήσεις και εμπειρίες.