Η ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ Μ.Σ

Ο ποιητής μόνος πια κι έρημος
δίχως δάχτυλα να πιάσει το μολύβι
και τα ποιήματα να το σκάζουν σαν
δραπέτες της νύχτας από τα παράθυρα
και το μπαλκόνι
κι αυτός να κουρδίζει καθιστός
ξεκούρδιστα ελβετικά ρολόγια
με το βλέμμα καρφωμένο
στη βυζαντινή εικόνα με τον
Άγιο-Φανούρη
περιμένοντας να του φανερώσει
τα κομμένα του δάχτυλα.

ΕΠΙ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

Έχω ξεχάσει πώς να μετρώ
τις μέρες
Σε πόσες μέρες φτιάχτηκε ο κόσμος;
Ποια μέρα αναπαύθηκε ο Δημιουργός;
Πόσες μέρες ξενυχτάμε τους νεκρούς μας;
Εκείνες (οι μέρες) πίσω από διπλά τζάμια
μου βγάζουν τη γλώσσα
ξεδιάντροπα αιώνιες
απάνθρωπα αθάνατες
Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη………..
Ξανά και ξανά
ονοματίζουν
το χρόνο που μας
απομένει.

ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ

Σήμερα τα κύματα
έγδερναν την παραλία
ο κόσμος βογκούσε πίσω
απ’ τις μάσκες
κι οι Άγιοι κλείδωναν
τις εκκλησίες τους.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα στην Αθήνα μεγάλωσα στη Δραπετσώνα. Τώρα
κάνω το δάσκαλο στο 4ο ΔΗΜ. ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ.