Μιλάω για σας συνεχώς.

Ερευνώ εσάς το έργο τους επιγόνους και μελετητές σας.

Αναζητώ στο Google και αλλού

σε βιβλιοθήκες σε εγκυκλοπαίδιες στα όσα

κουτσομπολιά

ακόμα κυκλοφορούν για εσάς

στόμα με στόμα.

Και συνεχίζω να μιλάω για σας.

Δεν είσαστε εσείς από εκείνους

τους τυχερούς, τους άσημους. Όχι.. Εσείς δεν υπήρξατε

άσημοι.

Όχι.

Εσείς αγαπηθήκατε απ΄το κοινό -ή και μισηθήκατε- αλλά πάντως δεν υπήρξατε

άσημοι.

«Είμαι ένας κάποιος.», λέγατε. Τότε. Και λέγανε και οι άλλοι.

Ορισμένοι από σας είστε ακόμα πιο άτυχοι απ΄όσους δεν είναι τυχεροί.

Α!!! Εσείς

εσείς αναγνωριστήκατε μετά θάνατον.

Ούτε κι εσείς

ούτε

κι

εσείς

δε μου/μας γλυτώσατε.

– ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ –

Ο δρόμος μου είναι κάτω απ’ το χαρτί
Μουσκεμένοι λαγόνες
Οι πρόποδες του ονείρου ακατοίκητοι μύθοι
Στο βάθος πατημένα σταφύλια σηματοδοτούν το μετά του
κόσμου
Ο δρόμος μου είναι κάτω απ’ το χαρτί
Χαρτογραφημένος σε δέρματα αμμουδερά
αποτυπώματα άνυδρων χαδιών που ρουφάνε το
πρώτο εύκαιρο κύμα
Στο πάντα του κόσμου διψασμένα και με την περισπωμένη
γυναικεία πατούσα
να κρέμεται σαν αντίλαλος ηδονικού αναστεναγμού.
Ο δρόμος μου είναι κάτω απ’ το χαρτί
κι επάνω σ’ αυτό
καθρεφτίζεται ο δούλος του κόσμου πιστός στις ελπίδες
σας.

• Captain Blood movies

ΣΤΙΒΟΣ

Μεσημεριάτικα με βάλανε και
Έτρεχα
Μόνος στις ερημιές
Πέτρες κατρακυλάγανε
Τα γόνατά μου έσκουζαν

Μισό λεπτό
Ξεκούραση, ανάταση χεριών και
Χαλαρές αναπνοές
Πρωταθλητισμός εν υπνώσει
Ιδρώτας, γούβες σκασμένης λάσπης, απογείωση

Σκουριά η ανάσα μου
Κάλπικο το μετάλλιο
Ο αγώνας ήτανε στημένος
Αυτό γνωστό εκ των προτέρων
Μη γελιόμαστε

Αν και
Το βάθρο είχε σαθρά θεμέλια
Ο χρόνος πάντα πεινάει
Απροσαρμόστως πρώτος
Οι γειτονιές γεμάτες στα γαρύφαλλα

Το σκοτάδι
Πάντως
Έκοψε το νήμα
Τελευταίο

Χαράζω ένα κύμα στο χαρτί να λικνίσει τις λέξεις-λέμβους
αντί να υπογραμμίσω

Εκείνο το πρωινό στη Ρίζα
Φλεβάρη μήνα στην παραλία
η ερημιά αντηχούσε διηγήσεις
κι αδημονούσε ο ήλιος
να στέψει περιπάτους, μακροβούτια κι αγκαλιές
σύννεφα παρόντα
να μαρτυρούν χειμώνα μα ανήμπορα να
τιθασεύσουν τις ανταύγειες
και η θάλασσα βουβή και
πένθιμη σαν φθινοπωρινό απόγευμα
τη μοναξιά της τάραζε ένα καΐκι αληθινό

20-02-2007

Δύο ποιήματα

Το σώμα μου, όλο θύμηση, αθλείται
στη λήθη του κορμιού σου με μανία·
με κόπο το γυμνάζω να σε αρνείται
και ν’ αμαυρώνει κάθε σου οπτασία.
Άθλος που φέρνει τρόμο· επιστρατεύω
όλους της θέλησής μου τους μυώνες,
την ομορφιά σου μέσα μου παλεύω
να πνίξω σε ανιστόρητους αγώνες.
Πιο κόκκινο το αίμα κάνει ο χρόνος·
τίποτα δεν ξεχνώ, λησμονημένος,
στην ομορφιά μπροστά εκμηδενισμένος
και ήττα και ντροπή αυτός ο πόνος.
Το σώμα που εξόρισες στη φθίση
θέλει, μα δεν μπορεί να σε μισήσει.

*** Minotaur download

Άλλο από εσένα δε λογιέται η σκέψη,
τίποτα που δεν είσαι η θέληση δε θέλει,
μετά από εσένα η πίστη να πιστέψει
τι· το κορμί πώς ν΄αγκαλιάσει άλλα μέλη
απ’ τα δικά σου, όλον η σάρκα σου με έχει
και με κρατά· στα όνειρά μου επιμένεις
και πάντα τ’ όραμά σου, αυτό, με κατατρέχει·
με κατοικείς, με αφαιμάσσεις και αυξαίνεις
όλο και πιο πολύ, πια δε χωράω εντός μου,
αφού, όσο απομακρύνεσαι, με πλημμυρίζεις
και με αφαιρείς, Εσύ… δεν είμαι πια δικός μου,
τη γλώσσα μου και τη σιωπή μου κατακλύζεις.
Τόσο αμετάθετα βαθιά μου έχεις ριζώσει,
που ώς τη συντριβή μου έχεις μεγαλώσει.

© Θεοδόσης Βολκώφ