Τρία μικρά ποιήματα
Στη Σ.
α.
Στρωτή γροθιά στο στομάχι
όταν δεν υπάρχει στομάχι
ήχος ξερός ανώδυνος
όταν δεν υπάρχει πια μουσική
κύπελλο σπασμένο χρυσάφι
όταν δεν υπάρχουν πια τρόπαια
ποίημα σκισμένο τετράδιο
όταν δεν βρίσκεται πια χαρτί.
β.
Η ώρα θα έρθει και θα είσαι μόνος σου.
Θα κοιτάς τη συννεφιά απ΄ το παράθυρο ενώ
μάτια που ξέχασες
θα βλέπουν σύννεφα αλλαγμένα
από πολύ πιο μακρυά σου.
Θα σκεφτείς τα λεπτά τα πουλιά και κάποιο
γκριζωπό αιωνόβιο δέντρο.
Και θα ΄σαι μόνος.
γ.
Η πόρτα άνοιξε.
Στάλες ειπώθηκαν.
Βροχές εννοήθηκαν.
Ο δρόμος για το φεγγάρι αυτή τη φορά
φάνηκε πολύ μακρύς.
Τα μάτια σφίχτηκαν
σε μια προσπάθεια να αρπάξουν
την ανεμόσκαλα
ενώ αυτή σιγά σιγά
εξαφανιζόταν.
Λύκος
Φίλησα το λύκο.
Χτες όλη τη νύχτα
πίστευα πως στην αγκαλιά μου
βρισκόταν έα τρυφερό κορμί
όμως κρατούσα
το λύκο.
Το μαλακό του τρίχωμα,
τα μυτερά του δόντια, τα μάτια του
που γυάλιζαν στο σκοτάδι.
Φίλησα το λύκο.
Τα νύχια του χάραξαν βαθιά το δέρμα μου,
άνοιξαν αυλάκια.
Η ανάσα του με έκαψε στο πρόσωπο,
τα δόντια του μπήχτηκαν στον ώμο μου.
Στο σκοτάδι μέτρησα ένα ένα
τα πλευρά του.
Θα μπορούσα να ταξιδέψω μαζί του
σε άγνωστες χιονισμένες χώρες του Βορρά
ή θα μπορούσα απλά
να σφίξω ύπουλα τα χέρια μου γύρω από το λαιμό του
γλιτώνοντας για πάντα
απ΄τη θανατηφόρα του ορμή.
Έπρεπε όμως να αποφασίσω γρήγορα.
Παραμέρισα,
τον άφησα πέφτοντας να σκίσει
το σεντόνι με τα νύχια του
και του χάιδεψα
στοργικά
τη ράχη.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Χρήστος Ζάχος γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1980, σπούδασε σύνθεση ηλεκτροακουστικής
μουσικής και ελεύθερο αυτοσχεδιασμό στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και παραδοσιακή μουσική σπίτι του.
Από μικρός μελετούσε κάθε είδους βιβλίο που θα έπεφτε στα χέρια του, μια συνήθεια που
διατηρεί ως τα σήμερα. Πριν από μερικά χρόνια άκουσε να ψιθυρίζονται λέξεις στα αυτιά του,
όμως δίπλα δεν βρισκόταν κανείς. Καθώς συνέχισε να τις ακούει με κάποια συχνότητα είπε να
τις γράφει κιόλας στο χαρτί για να τις δείχνει στα εγγόνια του όταν και αν θα αποκτούσε.
Σήμερα συνεχίζει τις μουσικές του σπουδές στην Αυστρία, προσπαθώντας να κατανοήσει την
οργάνωση των ήχων βαθύτερα, ήχων που πολύ συχνά μεταμορφώνονται και σε λέξεις.
Ποιήματά του ως τώρα έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό «Μανδραγόρας» ενώ διατηρεί ιστολόγιο
μαζί με το σουρρεαλιστή βοσκό Carnellio Coop, την «Τορπίλα» (torpila.blogspot.com)
Πολύ ενδιαφέρον έχουν τα ποιήματα του Χρήστου. Πρώτα τον γνώρισα μέσω της Τορπίλας κι έπειτα κι από δω. Έχω επανέρθει πολλές φορές στην ανάρτηση αυτή. Αισθάνομαι πολλά μέσα σ’ αυτους τους προσωπικούς του ήχους που μεταμορφώθηκαν σε λέξεις. Μου αρέσει που η ποίησή του δεν ζορίζεται να πει κάτι, που δεν είναι εγκεφαλική. Είναι ποίηση που ζει, πηγάζει από μέσα του, εικόνες και ήχοι μέσα από τη δική του εγκυμονούσα νύχτα. Ρέει. Μας μιλάει για τον κόσμο του, που αν πλησιάσουμε θα δούμε σαν μέσα από τα μάτια του. Ποιος είναι.
Αξίζει δεν νομίζετε;
Τρία μικρά εξαιρετικά ποιήματα. Τρεις μικροί πίνακες που κλείνουν με το σούρουπο, σαν πέταλα, την ευαισθησία τους, για να κρατήσουν τη μοναξιά της ύπαρξης -να μην πάθει κάτι αναμεσα σε τόσα θηρία που παραμονεύουν στη νύχτα τα δόντια τους ακονίζοντας. Ένας κόσμος γεμάτος που ξαφνικά αδειάζει για να μείνει απογυμνωμένο το μάτι και μέσα σε αυτό το ηχηρό κενό να καθρεφτίσει τα σωθικά του.
Και μετά ο Λύκος. Από τα πιο ερωτικά ποιήματα που έχω διαβάσει. Ερωτικό και τρομερό, που είναι το ίδιο. Δε θα άλλαζα τίποτα, δε θα πρόσθετα τίποτα. Ακριβές, πλούσιο και δυνατό σαν αρχέτυπο. Και μόνο γι’ αυτό, αισθάνομαι, η ανάρτηση αυτή είναι σημαντική.
Υ.Γ. Μου κάνει εντύπωση που το πρώτο σχόλιο είναι το δικό μου.