*
Τα όνειρά σου
-τρελαμένα πουλιά-
που ψάχνουν μια πατρίδα.
*
Διστάζει η βροχή
-κρέμεται στα σύννεφα-
μη μελαγχολείς.
*
Βρίσκεται εκεί,
στέκει και με κοιτάζει
-η γάτα ξέρει.
*
Το παράθυρο
αυτή τη νύχτα –κι εγώ-
φως που καίγεται.
*
Δεν παίζω ποτέ
με τη φαντασία μου-
Ψάχνω μέσα της.
*
Δες τον ουρανό,
μοιάζει με τον ομφαλό
της γης- απόψε.
*
Σε περιμένω
-η άνοιξη ξανάρθε-
γιατί άργησες;
*
Ο χωρισμός μας
-νεκρό τηλεφώνημα-
στο ακουστικό.
*
Θρόισμα των φύλλων,
ξάγρυπνα νυχτοπούλια
-νύχτα σαν κενό.
*
Φάρος στη νύχτα
-η πυγολαμπίδα- που
αναβοσβήνει.
Σύντομο βιογραφικό σημείωμα :
Ο Γιάννης Κατσούλης γεννήθηκε στο Plettemberger της Δ. Γερμανίας το 1979, μεγάλωσε όμως στα Ιωάννινα όπου και ζει μέχρι σήμερα. Μετά από σπουδές ζωγραφικής, αναγκάστηκε να κάνει πολλές ετερόκλητες δουλειές, κάτι που συνεχίζει να κάνει ακόμη και τώρα για την επιβίωσή του. Γράφει ποίηση και διηγήματα. Έχει δημοσιεύσει ποιήματα στο λογοτεχνικό περιοδικό «Ηπειρωτικά Γράμματα», ενώ έχει εκδώσει ιδιωτικά, αρκετά βιβλία ποίησης.
Μιας και το μπορείς,
να μου τον πεις τον κόσμο,
ας είσαι λιτός!
Με εντυπωσίασαν τα ποιήματα και η δυνατή ποιητική φραση ‘αναγκάστηκε να κάνει πολλές ετερόκλητες δουλειές, κάτι που συνεχίζει να κάνει ακόμη και τώρα για την επιβίωσή του’.
Είναι ένα υπέροχο σύνολο απο εικόνες, τα Χαϊκού σας. Σας ευχαριστώ που τις μοιραστήκατε μαζί μας.
Στα 2 από τα 10 ανωτέρω χαϊκού απουσιάζει το ρήμα. Να θυμίσω ότι ο κανόνας δεν απαιτεί ρήμα, αλλά αν υπάρχει ας (όχι “να”) είναι στον ενεστώτα…
… στο (Τρανό) Ζευγολατειό Κορινθίας, έχω ακούσει την παροιμία: “κάθε σπίτι ένας μουρλός και στο δικό μας όλοι”, το οποίο γίνεται ένα α-ρήματο χαϊκου ως εξής:
σε κάθε σπίτι/ κι ένας μουρλός/ μα στο δικό μας όλοι!
Αγαπητέ κ.Πρίμπα,
σας ευχαριστώ για την εύστοχη παρατήρησή σας, έχετε δίκιο. Θα δικαιολογήσω το σφάλμα μου, ρίχνοντας την «ευθύνη» στην έξαρση της έμπνευσης μου, η οποία και μου στέρησε την ορθότητα του κανόνα.
κε Κατσούλη, τα χαϊκού σας είναι πολύ ωραία και πάν’ απ’ όλα ΣΩΣΤΑ… Η υπενθύμηση του κανόνα, για την ανάγκη ή μη ύπαρξης ρημάτων, αφορούσε την επαναφορά της τάξης διότι είχε διασαλευτεί…
… και όχι από εσάς. Εσείς απλώς μου δώσατε μια αφορμή.
… η μόνη αιτία στενοχώριας είναι η ομάδα μου …
:-)))
Φίλε Μίχο αν και κρατάω επιφύλαξη γι’ αυτές τις «μηχανές» (και αναφέρομαι μόνο στο στάδιο που κάποιος προσπαθεί στα πρώτα του βήματα να προσεγγίσει συγγραφικά το χαϊκού και υπό την προϋπόθεση ότι σε αυτό που θα του βγάλει θα το δουλέψει και μόνος του), εν τούτοις έριξα, πριν λίγες μέρες στην παραλία στο Βραχάτι, ντάλα μεσημέρι Αυγούστου δυο καραφάκια, σε μια, και μου έβγαλε το:
Θάλασσα γεύση.
Γλυκάνισο θολούρα.
Ώρα τζιτζίκι.
…
Ήμουν λίγο αυστηρή μαζί σου, αναθεωρώ. Βλέπω ότι έχεις εξελιχτεί πολύ, στείλε μου καινούρια σου δουλειά.
Κύριε Πρίμπα είστε απ’ το Βραχάτι;
Σας ρωτώ γιατί είμαι απ΄την όμορφη Κορινθία
και αν εσείς είστε από Βραχάτι ή έχετε σχέσεις με την περιοχή ίσως ξέρετε τους (διάσημους) δύο θείους μου ζωγράφους. Ο ένας από το Κοκκώνι και ο άλλος απ΄το Βέλο..
Αν είστε από κει θα καταλάβατε..