Ι
Ποιά πεφταστέρια γρατζουνάν τον ουρανό
Ποιές ησυχίες μες στη νύχτα σπάζουν
Ποιοί τροβαδούροι τραγουδάνε στο κενό
Κι εκστρατείες ξαφνικά χαράζουν

Ποιός μας μιλάει με στομφώδη τη φωνή
Ποιός ψιθυρίζει φοβισμένος στο σκοτάδι
Μην τον ακούσουν οι αλλόφρωνες εχθροί
Και του σφραγίσουνε της μνήμης το πηγάδι

Ποιοί αποφάσισαν να ρθούνε εδώ ξανά
Με μοιρασμένες τις μορφές τους σε συντρίμμια
Ποιοί αποστάτες λάμπουν κάτω απ τα νερά
Πάνω απ τα κεφάλια τους ουρλιάζουνε αγρίμια

Ποιοί μεθυσμένοι έρωτες σαν έρθει το πρωί
Σε ύπνο αιθέριο μουδιασμένοι θα σιγήσουν
Ποιοί είναι αυτοί που θα μας πουν πως η ζωή
Είναι πολύ αργά για να την τραγουδήσουν

Νύχτα στο ιπποδρόμιο

Ποιός θα μπορέσει να μου λύσει
τους πέτρινους καλπασμούς που με ζώνουν-
έχω χαθεί μες στους δολοφόνους ζωντανός –
και μήτε που ξημέρωσε ακόμα
ολόισιοι τοίχοι κιτρινισμένοι
και μέσα τους χτισμένοι άνθρωποι
που δεν πρόφτασα να φιλήσω- που αδυνατώ
να γνωρίσω – κι όλη τη νύχτα ακούω
τις σκουριασμένες αλυσίδες τους
να σέρνονται σαν βογητά εγγυμονούσας φοράδας-
ερημώθηκε ο κήπος που κρεμόταν χρόνια
γύρω απʼ το κλεμμένο μου χρυσάφι
και το χρυσάφι σαν θειάφι φωσφορίζει
μες στη θηριωδία μου- και πια δεν βγάζει άχνα

Σαν άγιος στέκομαι πάνω στο καμμένο μου χρυσάφι
προσεύχομαι με κατάρες ακατάληπτες
κι όταν το ξημέρωμα ανοίγει το φράγμα του ποταμού
ορδές οι δολοφόνοι μʼ επισκέπτονται σαν τσακάλια ουρλιάζουν
με λαικά τραγούδια της λησμονιάς στʼ αυτιά μου
Χερουβείβ κρέμονται απʼ τα γαλάζια σύννεφα -αλεξίπτωτα
και προσγειώνονται πολύτιμα πετράδια στο αίμα μου/

Πλάι στο ιπποδρόμιο καλπάζουν ασέλωτα άλογα
μουγκρίζει ο αέρας σύρριζα απʼ τον τελευταίο μου γύρω-
ψάχνουμε ο ένας τον άλλο- μα κανείς πουθενά
κάτω στον υπόνομο το λευκό πιάνο της κυρίας Μπραμ
σε Μαλερ πιτσικάτο – και οι δολοφόνοι ετοιμάζουν
μες στο τεχνητό φως του χρόνου νέες σφαγές
και το όνειρο γίνεται καταχνιά από ριπές/
λάμπει το ισχνό φως στο δέντρο των κρεμασμένων-
κυμάτων παφλασμοί και τάπητες της αγρύπνιας –
βαμμένος με ρουμπίνι στο μέτωπο και με μάτια
ινδικά πίσω από την γραμμή του ορίζοντα- οπλίτης
περιμένω μπροστά στους φαλλούς τους τα μαρμάρινα φιλιά
αναγνωρίζω την θέα- έχω ξανάρθει εδώ- εδώ έχω ξανάρθει

Η ποίηση είναι καινούργια και ματωμένη – μια λέξη μου
είπε τʼ όνομά της: Jesu Christiana!
Την έζωσα μʼ ένα κουβάρι απʼ τους παρθενικούς της υμαίνες
κι ένιωσα το απέραντο κορμί της σα σωματοποιημένη λέξη-
μετά κενό- κυλιστήκαμε στο πυρωμένο θειάφι
τα σώματά μας γυμνά και κίτρινα σαν κέρινα σβήσανε στο ελάχιστο-
οι δολοφόνοι ήρθαν και μας αποτέλειωσαν με τις λόγχες τους τις αργυρές
και ύστερα το φιλί μου στα χείλη της απολιθωμένο

Όπου να ʽναι τα νεύρα μου σπάνε –
ας τσουγκρίσουμε τα ποτήρια
Ξύπνησα πάνω στον μαρμάρινο εξώστη και ήταν μεσημέρι-
όλα τόσο απλά σαν μια παιδική λεξούλα
Οι δολοφόνοι μου χτισμένοι μες στους τοίχους έσερναν τα βαριά δεσμά τους/
τις πνοές- το σώμα μου -προς το φως-
Ήταν η αρχή-η γέννησή μου

Στο δάκρυ του ειδώλου
Κοιμάται το ρίγος

Έρημη φωνή να ζητά
Τον δίκαιο όρκο

Πότε αντικρίσαμε τα στερνά δειλινά;
Μια μέρα που χιόνι πότισε το αίμα
Και φλόγες φίλησαν τʼ αγκάθι

Μπορεί να ήταν μια στιγμή
Ένα μεθύσι ψέμα
Όταν οι μικροί στοχασμοί
Έγιναν μεγάλες μέρες
Και η νύχτα βρέφος στα χείλη της σιωπής

Πια δεν ξέραμε πού να βολέψουμε τους νεκρούς μας
Ξαγρύπνησαν σε όχθες με χρησμούς
Υπέφεραν τη Γνώση

Γιʼ αυτό και όταν ξύπνησαν
Ποτέ δεν θέλησαν να ζήσουν

Στο δάκρυ του ειδώλου…
Tραγούδησαν

ΥΓ: Τάσος Παναγιωτόπουλος (12-12-1967/1-5-2010)
Μερικούς μήνες μετά: καλό ταξίδι! με δίδαξες τη φιλία
σʼ ευχαριστώ Ν.Β.

Αγρυπνία

Με τα βλέφαρα σκισμένα, ξαπλώνει
καθώς και πάλι απλώνεται η κουβέρτα ως το πρόσωπο
μέσα σε πυροβολισμούς, κραυγές
κεφάλια να κατρακυλούνε από γκρεμούς
αφήνοντας ίχνη σκουριάς στα χόρτα
Όλοι οι πνιγμένοι απόψε αναδύονται
ο ένας μετά τον άλλο,
υποκρινόμενοι πως ονειρεύονται
με αγκαθωτά αστέρια μες τα μάτια
στάζοντας κάτι μοβ
που ανεβαίνει στο φεγγάρι

Κι όμως το χέρι θα ξεφύγει απʼ την κουβέρτα
θα ψηλαφίσει όλο το σκοτάδι
αφήνοντας μικρούς κυματισμούς
θα περάσει πάνω απʼ το θολωμένο τζάμι
γεμίζοντας χαραματιές
τα θλιμμένα φαντάσματα
θα σέρνεται, μαζί με όλα τα ξεραμένα φύλλα
στα ερείπια
Κάτω από το κρεβάτι τρέχουνε μαύρα νερά
γεμάτα νούφαρα
που με τις ρίζες τους
φτυαρίζουν χώμα στα σεντόνια
μπαίνουν στις φλέβες
και το ρυάκι στάζει έξω
έξω από το παράθυρο
ανεβαίνοντας σα χαρακιά
ανάμεσα απʼ τα μάτια

ΜΗΔΕΝ

Εάν η διπλή άρνηση
Είναι κατάφαση
Το μη-δεν
Πάνω σε τι καταφάσκει?

ΣΥΝΟΥΣΙΑ

Το φίδι που κουρνιάζει
Στη βάση του αυχένα σου
Να το προσέχεις

Έτσι που ξεδιπλώνεται
Με κάθε σου βήμα
Μπήγει τα μυτερά του δόντια

Στην απαλή σου σάρκα
Ανατριχιάζοντας
Τις ρόδινες φωνές σου

Το δηλητήριό του
Είναι αργό αλλά
Ξέρει τον τρόπο να

Κυκλώνει τον θάνατό μου
Με τη ζωή σου
Μόνο γυμνός

Μόνο γυμνή
Τα φίδια ζευγαρώνουν
Να φοβάσαι την ώρα του κύκλου