ΜΗΔΕΝ
Εάν η διπλή άρνηση
Είναι κατάφαση
Το μη-δεν
Πάνω σε τι καταφάσκει?
ΣΥΝΟΥΣΙΑ
Το φίδι που κουρνιάζει
Στη βάση του αυχένα σου
Να το προσέχεις
Έτσι που ξεδιπλώνεται
Με κάθε σου βήμα
Μπήγει τα μυτερά του δόντια
Στην απαλή σου σάρκα
Ανατριχιάζοντας
Τις ρόδινες φωνές σου
Το δηλητήριό του
Είναι αργό αλλά
Ξέρει τον τρόπο να
Κυκλώνει τον θάνατό μου
Με τη ζωή σου
Μόνο γυμνός
Μόνο γυμνή
Τα φίδια ζευγαρώνουν
Να φοβάσαι την ώρα του κύκλου
ΧΡΟΝΟΣ
Κάθε μέρα που περνάει
Μικρά μνήματα
Ζητάνε τους σταυρούς τους
Κάθε νύχτα που τελειώνει
Χλωροί σπασμοί
Ανθίζουν τα ποτάμια τους
ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ
Αφαιρούμαι συχνότατα
Κοιτώντας μέσα μου
Μικρά – κενά συμβόλων – νοήματα
Το σύμπαν έχει τον
Δικό του τρόπο
Να εκδικείται
Αλίμονο σε όσους
Σαν εμένα
Είναι ανίδεοι του μίσους
Βρίσκονται ακατάπαυστα
Ματωμένοι στα βότσαλα
Του Φόβου και του Τρόμου
ΠΥΡΕΤΟΣ
Ο πυρετός έχει το χρώμα ραγισμένου χώματος
Το χώμα συρρικνώνεται σε σπείρες λάμψης
Η λάμψη κρύβεται σε μαυροκόκκινες φωνές
Μα οι φωνές τρομάζουνε τις σκέψεις
Η ευλογία του παροξυσμού
Είναι κι η καταδίκη του
Μένοντας τραυλός ο στοχασμός
Ακρωτηριάζεται κι η έμπνευση
Όσο κι αν τρέφω τις κάμπιες στη ψυχή μου
Οι πεταλούδες αυτοκτονούν τρώγοντας τα φτερά τους
Ο πυρετός και τα σκουλήκια του
Το χώμα και οι μαίανδροί του
Θέλω ένα ξέχειλο ποτήρι
Κι ας είναι ραγισμένο
ΟΥΣΙΑ
Η ουσία πάντα μου διαφεύγει
Ευλογία να το λέω
Κατάρα που το ξέρω
Τρίπτυχο της ζωής μου
Αναίρεση,ανασφάλεια και
Ηδονή
Ουσιαστικά παλεύω
Για το επίθετο
ΑΝΑΦΟΡΑ
Η αναφορά λέει πάντα
Ψέματα
Γιατί η ζωή είναι γεμάτη
Αίματα
Παραβλέψτε την ομοιοκαταληξία
Το αίμα γράφεται με κόκκινο
Το ψέμα είναι άχρωμο
Η αναφορά που λέγαμε
Σπαταλιέται αδίκως
Έτσι η πραγματικότητα
Αυτοκτονεί ελλείψει μαρτύρων
Αυτόπτων εννοείται…
ΑΓΝΗ ΛΑΓΝΕΙΑ
Κάνω κύκλους
Τελειώνοντας κάτι που ποτέ
Δεν άρχισα
Αγνός και πρόστυχος αντάμα
Λερώνω όλες τις απουσίες σου
Γελώντας απʼτον πόνο
Δακρύζοντας στις χαρακιές
Λάγνος από το κλάμα
Φτερούγες από πόρφυρα
Η προσοχή στον τόνο
Αέναα επαίτης ηδονής
Και κλέφτης των οπώρων
Τα μάτια σου το φως το λουλακί του χρόνου
Ένα φτηνό γαλάζιο πουκάμισό μου
Η έξοδος απʼτα στενά
Ο κόκορας πʼαρνήθηκα να σφάξω
Όχι άλλο κόκκινο
Αγνή Θεά λάγνα βροχή πόρτα γκρεμός κλωνάρι
Σπασμός αγιάτρευτος ύμνος δοξάρι
Γιασεμί άμμος και θρύψαλα γυαλί
Πώς να γιατρέψω την αυγή
Χωρίς
Ο “Χρόνος” και ο ¨Φόβος και τρόμος” είναι εξαιρετικά ποιήματα. Σημαντικός ποιητής ο κ. Πατιός. Συνδυάζει ιδιότυπα την αίσθηση και το συναίσθημα με τον στοχασμό. Πέρα από τα ποιήματα ως ολότητες, τα μέρη καθώς κι ο κάθε στίχος στέκονται με χαρακτηριστική άνεση. Εξαιρετική ανάρτηση.
“θελω ενα ξεχειλο ποτηρι
κι ας ειναι ραγισμενο”,
στιχος αρκετος για να τον ανακυρηξει σε εθνικο μεταπολιτευτικο ποιητη της γενιας που
“θελει να τελειωσει κατι που ποτε δεν αρχισε
αγνη και προστυχη ανταμα”.
υ.γ κ. Μουζακη μολις ειδα οτι σταθηκαμε στους ιδιους στιχους!!
υ. γ.2 αφελεια, κοινοτοπια, εφηβικοτητα!
ναι, ακριβως αυτο ηταν η μεταπολιτευση
“Το μη-δεν
Πάνω σε τι καταφάσκει?” (ΜΗΔΕΝ)
Προφανώς σε τίποτε. Όμως η εσκεμμένη (υποθέτω) παρετυμολογία, πέρα από την όποια στιγμιαία διανοητική απόλαυση, (μου) δείχνει κάτι ουσιαστικό: ότι έξω από οποιονδήποτε λογικο-μαθηματικό φορμαλισμό, η διπλή άρνηση συνιστά ένα κατηγορηματικό, εμφατικό ΟΧΙ.
“Η ευλογία του παροξυσμού
είναι κι η καταδίκη του” (ΠΥΡΕΤΟΣ)
Η αναγνώριση της ένθεης μανίας (ευλογία) συμπορεύεται με την απαξίωσή της (καταδίκη) – γνώριμη στάση ποιητών που, στο διπολικό χαρακτήρα της ποίησης, αναγνωρίζουν μόνο την απολλώνια όψη του. Σε κάθε περίπτωση, συνιστά έμμεση (αθέλητη, αυθόρμητη και γιαυτό ειλικρινή) προσωπική παραδοχή μιας ψυχαναγκαστικής προσκόλλησης στο λόγο και την τάξη. Αυτή την προσέγγιση πιθανότατα δικαιώνουν και οι στίχοι
“Η ουσία πάντα μου διαφεύγει
Ευλογία να το λέω
Κατάρα που το ξέρω” (ΟΥΣΙΑ)
Ίσως μάλιστα για αυτό, στους αμέσως επόμενους στίχους
“Τρίπτυχο της ζωής μου
Αναίρεση,ανασφάλεια και
Ηδονή
Ουσιαστικά παλεύω
Για το επίθετο”
το μάτι μου επίμονα διάβαζε
“Ουσιαστικά παλεύω
για το αντίθετο”.
Δεν βρίσκω νόημα στον παρατονισμό “αυτόπτων” αντί αυτοπτών (ΑΝΑΦΟΡΑ), οπότε το παρακάμπτω ως ορθογραφικό λάθος. (Οι φανατικοί οπαδοί της θεωρίας της προσωπικής ποιητικής γραμματικής δεν θα μου συγχωρήσουν την επισήμανση – τους συγχωρώ).
Όσον αφορά την αδυναμία διαλόγου του αναγνώστη με το κείμενο, δεν βλέπω σε τι μπορεί να φταίνε τα κείμενα της σημερινής ανάρτησης. Γενικότερα, κανένα κείμενο δεν πιστεύω ότι φταίει σε τίποτα (κι εδώ η τριπλή άρνηση σημαίνει: δεν φταίνε τα κείμενα).
Δεν παραβλέπω το ενδεχόμενο, η επιμονή μου να διαβάζω “Ουσιαστικά παλεύω για το αντίθετο” να οφείλεται σε δική μου ψυχαναγκαστική προσκόλληση στο λόγο και την τάξη (ή εμμονή στην αναζήτηση σχέσεων και συναφειών). Ασφαλώς, ούτε για αυτό φταίνε τα κείμενα.
Είναι ωραία τα ποιήματά σας. Προαναγγέλλουν άνοιξη ποιητική.
Καλή συνέχεια.
μηδενικός ορισμός
ως μηδέν ορίζεται
ο γεωμετρικός τόπος
των σημείων
που τέμνεται
το μείον άπειρο
με το συν άπειρο
σχηματίζοντας το όλον.
Κατά έναν παράξενο τρόπο , η ποίηση σας αντλεί την ικανότητά της να υπάρχει σαν αυτόνομη εκφορά των ενδότερων δικών σας σημείων από μια περιγραφική ικανότητα περιρρέουσας ατμόσφαιρας φαινομένων ..
Αγγίζετε τα πάντα με διάθεση κατανόησης των ορισμών ή των χρησμών που πιθανόν κρύβουν ,αλλά “ξεχνάτε” σκοπίμως(;) να συμπεριλλάβεται την σεισμογενή δική σας συμμετοχή σε αυτά που σας κατευθύνουν..
Είναι από αυτή την ποίηση θα έλεγα που εμένα προσωπικά μου αρέσει να την διαβάζω επειδή την διάβασα!
“Μικρά μνήματα
Ζητάνε τους σταυρούς τους”
‘Ετσι γίνεται συνήθως.. Φτυαριές από χρονόχωμα πάνω στο “να” κ το “να μην”, και ούτε μια λευκή απόδειξη του “ενθάδε κείται” μας.
Το νερό νοστιμότερο κατευθείαν από τη βρύση. Αφήνουμε λίγο πρώτα να τρέξει. Σπάταλο ίσως μεν απολαυστικό δε. Εναλλακτικά από το μπουκάλι. Τα ποτήρια καθαρά και αράγιστα για τους φιλοξενούμενους.
κυρία Ψαχούλα πιάνοντας το σφυγμό της ανάρτησης με τρυφερότητα εθελοντή σε νοσοκομείο λεπρών νοηματοδοτήσατε την σημερινή μου μέρα. Σας ευχαριστώ.
Η ποίηση του κυρίου Πατιού πηγάζει από μία ατέρμονη ποιητικοφιλοσοφική πηγή, όπου το είναι γίνεται ερέθισμα γραφής και συνείδησης. Ο Πλάτωνας συμπλέκεται με τον Heidegger, ο Hoelderlin με το Σοφοκλή, ο Οιδίπους Τύραννος με τον αξεπέραστο και ανυπέρβλητο Σολωμό. Είναι η ποίηση του κ. Πατιού που με πλαστελίνη πλάθει την ουράνια αστροφοβική καθημερινότητα.
Με ιδιαίτερη εκτίμηση,
Μάριος Π. Βιτάλης. (Ο συγγραφέας του “The Nightshift”)