Αυτό το πρωινό…

τους παρατηρώ να περιμένουν
εδώ και ώρα
τούτη την αποπνικτική
μέρα
καθώς οι άνθρωποι
πηγαινοέρχονται βιαστικοί
τα ρούχα τους ξεθωριασμένα
τα μαλλιά απεριποίητα
εκείνη χοντρή με μια τεράστια ελιά
στο μάγουλο
και αυτός ιδρωμένος να κρατά τη
πραμάτεια τους

το πράσινο ανάβει
της δίνει ένα φιλί
και περνάνε
απέναντι

ΓΥΜΝΗ ΙΙ

Ε.Μ.
14/02/10

Θέλω να μου γδυθείς και να κοιτάζω –
σχεδόν ψυχρά, σκληρά τη στέρεη φλόγα,
την τρομερή σου εκδίπλωση να ορίζω, να σπουδάζω
το εφήβαιο, τους γλουτούς, το στήθος σου, τη ρώγα…

Στο ίδιο, Νύχτα μου, το φως σου να διαβάζω
το Έπος του κορμιού σου που ανατέλλει
κι από τη γύμνια λαβωμένος να σφαδάζω
και οι καμπύλες σου αιχμές και δόρατα – ή βέλη.

Γυμνή μες στις γυμνές μου λέξεις να σε βάζω
και νά ʽναι η σάρκα σου τις λέξεις μου που τρέφει
και πιο γυμνή κι από γυμνή να σε απεικάζω
και με φωτιά τη φλόγα ο στίχος να επιστέφει.

φύλλα λευκά

Γεννήθηκε με υπόσχεση δακτύλων
και την ύπαρξή του
βάσισε στο τι θα κρατά.
Ένας συλλογισμός
ξεκίνησε ως δακτυλίδι που
έφηβο, βραχιόλι έγινε
διαπερνώντας τον πήχη,
ανελισσόμενο σε νευρώνες λογικής.
Η γέννα του σε λίκνο ενοχής
και ως μοναδικό δακτυλικό αποτύπωμα
κι αυτός υπήρξε
στα πλήθη της αφής…
Άλλοι ως χέρια να επαιτούν
κάποιοι με γροθιές υπερυψούμενες
και μερικοί
τον έρωτα ψηλαφώντας
αρπάζουν τη ζωή.
Στην ουσία η μορφή του πλάστηκε
γύρω από ένα στυλό,
-αυτός ο άξονάς του.
Όπως η γη,
στεκόταν με απόκλιση
για να ‘χει εποχές!
Πότε φθινόπωρο
και φαινόταν στη δακρυσμένη όραση
ύστερα γινόταν
έαρ δροσίζον χείλη με σκονισμένους φθόγγους,
μ’ ανατολή μιας μέρας
δίχως νέφη εκπνοής
στα πλήθη της αφής.
Να γράψει ήθελε
για τούτο και μετά τον τοκετό
σ’ ένα στυλό επιάστη-
πολύ φυσούσε
στους χειμώνες των αισθημάτων
την ώρα που εγκατέλειπε
ενδομήτρια αταραξία.
Δεν γράφουμε στην
αταραξία μας,
περνούμε φύλλα λευκά
με σφραγίδες τυπωμένα.
Εκείνος όμως, συλλογίστηκε
Κανείς ποιητής δεν μένει φύλλο
λευκό και σφραγγισμένο,
κάποιοι άνθρωποι μένουν φύλλα
λευκά και σφραγισμένα
άρα, κάποιοι δεν είναι ποιητές…

Αιχμάλωτη

Με το ένα πόδι δεμένο απ΄ τον αστράγαλο
στρωμένη στο πάτωμα
τα μάτια τρώνε το ταβάνι
ρουφάω τσιγάρα ηδονής

Από καθυστερημένες ανάσες
ακούω τον ήχο σου
να σέρνεται ακόμα πάνω μου.
Μαλακιά και ρευστή
θέλω να περάσω αιώνες έτσι
δαρμένη από πνιχτά ζωικά βογγητά
αρπαγμένη απ΄ τις ρουφήχτρες των ματιών σου
να κυλιέμαι άσκοπα
μηρυκάζοντας την ώρα
που ήρθα λάφυρο στα χέρια σου

Σχετικά σωσμένη
από απανωτά επεισόδια
σεισμικής ακολουθίας
χώνομαι μες την κρυψώνα των μαλλιών μου
ζαλίζομαι απ΄ την μπερδεμένη οσμή τους
κι ο χρόνος με εγκαταλείπει
με βουλιάζει σε μανούβρες αισθήσεων
θα έρθει να με βρει
όταν το μεδούλι μου παγώσει

Βαλσαμωμένη της στιγμής
να με οργώνει η περασιά σου να με φυγαδεύει οριστικά
στην απάτητη χώρα
των λυμένων ενστίκτων

ΠΑΥΛΟΣ

Την τελευταία φορά που τον είδα

ήτανε κομμάτια.

Σε μια θάλασσα να ταξιδεύει.

Τον ρώτησα

Γιατί πέθανες ρε Παύλο;

Με κοίταξε καρφί στα μάτια.

Χαμογέλασε.

Και ψιθύρισε

Μου αρέσει το ταξίδι.

Να με πάει να με πάει και

Πουθενά να μην κατεβαίνω.

Καταλαβαίνεις;

Την τελευταία φορά που τον είδα

πάλι ταξίδευε.

Πάλι χωρίς λεφτά.

Όλο κι όλο ένα εισιτήριο

περιουσία.

Άσπρο ήτανε θυμάμαι.