Ασήμαντο

Στο ρείθρο λάμποντας λιμνάζει το φεγγάρι
Ιδιωτεύοντας περνούν κρυφές βουλές
Για άλλη μια μέρα ας μας δοθεί θεέ μου χάρη
να ψηλαφίζουμε της μνήμης τις ουλές

Γιατί η γενιά μας δεν ευτύχησε να δρέψει
μιας επανάστασης τους άγουρους καρπούς
Μονάχα δάκρυα δανεικά να επιστρέψει
χαμένη άσκοπα σε υπόγειες ατραπούς

Κι είναι ένα ασήμαντο κοινότοπο τραγούδι
που κουρελιάζει η φωνή μου διαρκώς
Σαν μαύρο χώμα που γυρεύει το λουλούδι
και του προκύπτει τέφρα, σκόνη και βαρκός

Η ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

Όταν σκέφτομαι ήχο
να βγαίνει από μέσα μου,
σκέφτομαι
εκρήξεις συθέμελες,
φουρνέλα
και άλλα ωραία τέτοια.
Στη σκέψη να ανασύρω
τραγουδιστή φωνή
από μέσα μου,
αυτά γλυκαίνουν λίγο
και η μόνη φωνή
που θα έβγαζα
είναι η ίδια η φωνή
που έβγαλα
όταν ήρθα
στη ζωή.
Κραυγή.

ʽ…γιατί ο χρόνος είναι πόνος που καρφώνεται πάνω μας…ʼ

#

Από την Πατησίων
η Ακρόπολη είναι αδιέξοδο
κι όχι προορισμός, Κατερίνα.
Το μπλε της λεωφόρου
γίνεται βόμβα κοβαλτίου,
ο ήλιος νέφος
ως τη μαρμάρινη αποστέωση
του πνεύματος.

#

Ο λόρδος Μπάϋρον
Ταξιδεύει
Ταριχευμένος
Στο αμπάρι του Φλόριντα
Επιστρέφοντας
Στον τάφο.

#

φυτό η νύχτα ο χρόνος
άρωμα αρπακτικό πόνος
Στην απουσία νεκρός
Περιπολώ τυφλός
Με σώμα διάφανο γιατρός
Μύρο στο σκοτάδι.

Εγγραφή 4-Περιφραγμένος παιδότοπος

Θα πάω πίσω αλλά όχι μαζί σου.

Απλωμένες μπουγάδες στα ξυράφια της βίας.

Μνήμες.

Μουρμουρητό από τραυματισμένο παράπονο.

Σκοτεινιάζει μέσα.

Σκοτεινιάζει.

Με κλείνεις σε υποκοριστικά περιφραγμένου παιχνιδότοπου.

Αλλού.

Εγγραφή 6-Κουβάρια ύλης

Είδα πρόσωπα/όλα μάτια/ζευγάρια μάτια/τεράστια/χωρίς εικόνες/να ρουφάνε μπερδεμένα κουβάρια ύλης/και δάκρυα παγωμένα σε μάτια μεταναστών/γεμάτα μάτια δρόμους/απλωμένη μπουγάδα να στεγνώσουν τις μνήμες/διευρυμένο άνοιγμα σε έγκλειστο χώρο/είδα ζωγραφισμένο πρόσωπο σε χαρακωμένο καμβά/να ψάχνει για ένα βράδυ ακόμα/κόκκινο και αρωματισμένο/σώματα/ψέματα/επιθυμίες/αρνήσεις/δύο και δύο/ή άλλοι συνδυασμοί των τεσσάρων/ γυρίζω πάλι σε υγρό σώμα/ύπνο κουβάρι/κουρασμένο και κουλουριασμένο μυαλό/στα χέρια σου.