Ακτή

Στην Σ.

Πόσες ζωές μπορεί να ενώσει μία θάλασσα;
Καμία.
Γιατί όσες ενώνει η θάλασσα τις χωρίζει ο ουρανός.
Χωρίς έλεος, λύπηση και σκέψη.
Μονάχα κάτι σπασμένα κοχύλια στο βάθος της τσέπης θα σου θυμίζουν τα κύματα που έπαιξαν με τα μάτια σου με μία μουσική δική τους.
Ή αν αγνόησες τα κύματα θα θυμάσαι ένα ανυποψίαστο μπαλάκι που τσακιζόταν σε δύο μικρές ξύλινες αδικίες.
Άσε που η λίγη αλμύρα στα χείλια στέγνωσε και τα τελευταία όνειρα.
Έχεις ακόμα τόσες γωνίες να κρυφτείς
που ούτε ο ήλιος δεν θα καταφέρει να ξεκλέψει λίγο από βλέμμα σου.
Ανισόρροπη η ζυγαριά της αγάπης
γέρνει πάντα προς το μέρος σου
Μια μεριά άδεια από βάρος αν εξαιρέσεις κάτι πούπουλα αφημένα από το χρόνο.
Είπα χρόνο.
Λάθος λέξη
Σκέψη ήθελα να πω αλλά μου ξέφυγε σαν βρισιά στην πιο επίσημη συνάντηση με τη συνείδηση.
Άτιμο πράμα το καλοκαίρι!
Σε αφήνει πάντα εκτεθειμένο με ένα μανταλάκι ξεχασμένο στην τσάντα σου.
Και τον τρελό που λέει ότι οι ζωές σκοντάφτουν ακριβώς εκεί που σηκώνονται από το χώμα…
Γιατί; Πες μου! Γιατί να μην το πιστέψω;

1. H ΠΟΛΗ

Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη
που ο χειμώνας δεν θα μπαίνει νωρίς
που οι μέρες θα κυλάνε αργά
που δεν θα με περιμένει κανείς.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη τόσο άδεια
που με δύστροπο φάντασμα θα μοιάζει
σε μια πόλη που δεν θα υπάρχει η λέξη «όλοι»
που μονάχη μου θα είμαι είτε βρέχει, είτε λιάζει.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη,
να τολμώ να παραβώ τους ανύπαρκτους νόμους της
να τυλιχτώ μʼ ένα λευκό σεντόνι
να βγω να σεργιανίσω στους άδειους δρόμους της.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη
που τίποτα δεν θα μου θυμίζει
χωρίς μυρωδιά και δίχως χρώμα,
σε μια πόλη που τίποτα σʼ αυτή δεν θα μʼ αγγίζει.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη,
που πρώτη θʼ αναπνεύσω το χλωμό αγέρα της
που πρώτη θʼ ακούσω τα βουβά πουλιά της
που πρώτη θʼ αντικρίσω τη χαμένη μέρα της.
Είμαι σε μια γη που πρώτη πατάω
Πίνω από νερό που άλλος δεν έχει πιει
Βουτώ σε θάλασσα που πρώτη φορά κολυμπάω
Περπατώ σε μια πόλη που πριν από μένα κανείς δεν έχει χαθεί
Βυθίζομαι στο χρόνο και βρίσκω μια πόλη
ανακαλύπτω, δεν πονάω, επιζώ
ξεχνώ τον εαυτό μου και με ξεχνάνε όλοι
αναπνέω, αισθάνομαι, ζω.
Πόλη μισή, πόλη γερμένη,
πόλη για πάντα ερημωμένη,
κανείς δε σʼ έχει ναυαγήσει
κανείς ποτέ δε σʼ έχει αφήσει.
Πώς να σε βρω, πώς να σε χάσω,
πώς μια για πάντα να σε ξεχάσω,
πώς να σε σβήσω από το χάρτη,
πόλη μικρή, μια πόλη σκάρτη,
πόλη ακριβή, πόλη κρυμμένη,
πόλη για πάντα, πόλη χαμένη…

*

Με παραμύθια ξορκίζω το κακό
γιατί απʼ την πρώτη του ύπνου συντροφιά έμαθα πως μιλάει ο θάνατος
και μοναχά στη γη βρήκα έναν τόπο να πατήσω

Υάκινθοι της τρέλας ζουμπούλια, σεις φίλοι του βαθιού κυανού
ίσαμε το αμέτρητο της νύχτας,
και σεις του ανέμου αγριοκούνελα που σπαρταράτε σʼ ένα νύχι
κρυμμένα όλα είστε πίσω από κουρτίνες
με σταγόνες νερά και μια ορδή πετροχελίδονα

Ξυπνώ και βλέπω γύρω βασιλικούς ξεραμένους
ανοίγω το ένα μάτι ίδια τα φιλιά σου πρώτη νύχτα
και ίδιος ρημαγμένος ο ουρανός
το βλέφαρο ανοίγει δεύτερο από μόναχό του
σαν σπαρταράει στο φως όλης της πόλης η ασχήμια

Καταραμένος ο Τειρεσίας και τούτες οι κασσάνδρες
πιότερο γιατί τʼ ανθρώπου ανήμερη πνοή κατείχαν
τέτοια που πουλήσαν την σκιά τους

η σκιά του άγριου περιστεριού ταξιδεύει με τις πρώτες στάχτες κατά το νότο

Κει στην έρημο που πάς και τις τύχες απαντάς
αν ιδείς και τη δική μου να τηνε χαιρετίσεις,
αν κάθεται να σηκωθή κι αν είναι ολόρθη να ʽρθη
Να θερίσουμε το στάρι πʼ έσπειρα στη νεκλησσά το βράδυ
μ’ αγκαλιά δυο λύπες
και παραμάσχαλα το βλέμμα του οργισμένου

Σήψη

Στις αποβάθρες των ονείρων
στήσανε πρακτορεία
με όλα τα χρώματα της ίριδας
και εμπορεύονταν αδιάκοπα.
Γράφανε και σβήνανε
μέλη και εισφορές
που τους δυνάμωναν
να συνεχίσουν το εμπόριο.
Αξιωματούχους διόρισαν
με φράκα και λοφία,
δικαστές,ένορκους και
συνηγόρους,
υπερασπιστές και κατηγόρους,
όλοι τους αξιοπρεπείς
πάνω στις έδρες τους,
με ύφος και στεντόρεια φωνή.
Φωτογράφοι και βιντεολήπτες
ρίχνανε φως στους εκπροσώπους,
να μη φαίνονται τα πρακτορεία
στις αποβάθρες των ονείρων,
να συνεχίσουν τη δουλειά τους
που κάνουν εκατοντάδες χρόνια
μα πού να ξέρουν
πως τα θεμέλιά τους έχουν νερά
και η σήψη προχώρησε ήδη.

ΡΗΤΡΑ

Ο τζακομέττι σαν χελιδονόσπορος μέσα στην υγρασία

Σαν μικρό πουλάρι απογυμνωμένο από αναμνήσεις

Ξύλα φούρνου

Θα περιφέρουν τον τίμιο λήθαργο

Της μύγας

Και του περιστεριού

Ο απροσπέλαστος ανθός της ανίας