Σήψη
Στις αποβάθρες των ονείρων
στήσανε πρακτορεία
με όλα τα χρώματα της ίριδας
και εμπορεύονταν αδιάκοπα.
Γράφανε και σβήνανε
μέλη και εισφορές
που τους δυνάμωναν
να συνεχίσουν το εμπόριο.
Αξιωματούχους διόρισαν
με φράκα και λοφία,
δικαστές,ένορκους και
συνηγόρους,
υπερασπιστές και κατηγόρους,
όλοι τους αξιοπρεπείς
πάνω στις έδρες τους,
με ύφος και στεντόρεια φωνή.
Φωτογράφοι και βιντεολήπτες
ρίχνανε φως στους εκπροσώπους,
να μη φαίνονται τα πρακτορεία
στις αποβάθρες των ονείρων,
να συνεχίσουν τη δουλειά τους
που κάνουν εκατοντάδες χρόνια
μα πού να ξέρουν
πως τα θεμέλιά τους έχουν νερά
και η σήψη προχώρησε ήδη.
Αν φοβηθούμε
Στις μέρες που θα έρθουν,
αν φοβηθούμε,
θ’ αναζητήσουμε ατομικά καταφύγια
μα θα’ ναι η καταστροφή μας,
στις μηχανές που θα στείλουν
θα είμαστε εύκολη λεία
και τα σώματά μας θα γίνουν βορά
των κρεατομηχανών,
αν φοβηθούμε
και σκορπίσουμε άτακτα
δεν θα γλυτώσει κανείς,
θα γίνουμε λάδι μηχανών
στις φάμπρικες τους,
σήμα στις σημαίες τους
που θα κρατάμε με σφιγμένα χείλη,
ύφος αγέρωχο,
στάχτη στο στόμα,
αν φοβηθούμε
ο ήλιος θα σβήσει για πάντα
και καρδιές μεταλλικές
θα χτυπούν στα στήθια μας.
Κυριαρχία
Σε κατειλημμένες επικράτειες,
γεμάτες έλη,
κάποιοι αμφίβιοι διαφεντεύουν,
μοιράζουν δηλητηριασμένο ψωμί,
σε πύργους απλησίαστους συσκέπτονται.
Κάποιοι άνθρωποι οργανώνουν την αντίσταση
μα προδίδονται από τους διπλανούς τους,
δικάζονται δημόσια,
πετροβολούνται
ρίχνονται σε χωνευτήρι
ούτε τ’ όνομά τους να μη μείνει,
ίχνος ελάχιστο γραμμένο στους τάφους.
Στις αποικίες των αμφίβιων
δεν έχει νερό,
δεν έχει αέρα,
δεν έχει ιστορία
πυγολαμπίδες οι ανθιστάμενοι,
σβήνουν μόλις ανάψουν,
έτσι διατηρείται αλώβητη
η νέα πλανητική κυριαρχία
Αυτοβιογραφικό
Ζω στο Στενήμαχο Νάουσας.Σπούδασα Νομικά στο ΑΠΘ.Ποιήματά μου εχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά των Ν. Ημαθίας και Κοζάνης και στα περιοδικά Δέκατα και Βακχικόν.Έχω εκδόσει την ποιητική συλλογή Κίβδηλος καιρός,Πλανόδιον,Αθήνα 2008.
“Είναι των πολιτών η βούληση που καταστρέφει
μια μεγάλη πόλη, η έλλειψη σύνεσης
και η υποδούλωσή τους στο χρήμα.
Το ίδιο χωρίς αρχές είναι και του δήμου
οι ηγέτες, με τη μεγάλη αλαζονεία τους,
ανίκανοι να συγκρατήσουν την υπερβολή…
μαζεύουν πλούτη…σφραγισμένο κρατούν
το στόμα της Δικαιοσύνης…Ώσπου πληγή
αναπόφευκτη γίνεται αυτή η κατάσταση…
ξυπνά την αντίσταση και τον εμφύλιο
σπαραγμό…”
Ελεγεία του Σόλωνα(640-561 π.Χ.)
Η χρονολογία μπορεί πλέον να διορθωθεί επι το λογικότερον: Ελεγεία του Σόλωνα(2650-2571 Πριν από Σήμερα).
Θεωρώ το αποτέλεσμα συμπαθητικό.Και “συναδελφικό” ίσως μιας και όλοι λίγο πολύ έχουμε κάνει κάποιες τέτοιες σκέψεις σχετικά με το παρών και το μέλλον μας.
Δεν θεωρώ όμως ότι παράγεται κάποιο αποτέλεσμα που να παραπέμπει κατευθείαν σε ποίηση…ή αν παράγεται εγώ προσωπικά δεν μπορώ να το αναγνωρίσω.
Παρατηρεί κάποιος μια αδυναμία περιγραφής της ζοφερής αυτής κατάστασης που θέλει να παρουσιάσει ο γράφων ,με λόγια λιγότερο “φωτογραφικά” .
Έτοιμες κουβέντες, προσδιορισμένες για πάντα να φτιάχνουν μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα (π.χ κρεατομηχανές,δηλητηριασμοί ,τάφοι κ.λ.π) στον πεζό λόγο , επεισέρχονται και δίνουν μια διάσταση τραγικότητας περίπου κοινότυπη , το εύρος της οποίας έχει ευρέως αναγνωριστεί σε πολλά άλλα αναγνώσματα πριν την εντοπίσει κάποιος και εδώ.
Επίσης θα έλεγα ότι άφορη μοιάζει στο επίπεδο του σχηματισμού της ιδιωτικής προσέγγισης η προσπάθεια του, και πιο πολύ -τουλάχιστον εγώ-κρατώ την αγωνία του σε κάποια σημεία να την εμπλουτίσει ακόμα πιο πολύ με γενικές εικόνες που περιέχουν ίσως αυτο που δεν μπορεί να αντλήσει καθάριο από το πηγάδι της προσωπικής του ενόρασης.
Η χρήση επίσης αυτού του γενικευμένου πληθυντικού και στα τρία ποιήματα που διάβασα μου δημιούργησε την παρακάτω αντίφαση:
Να θέλω να ενωθώ με τον διπλανό μου για να νοιώσω τα στοιχεία εκείνα που φτιάχνουν την κοινή μας μοίρα μέσα από μια “ανθρώπινη” ποίηση που καθόλου όμως δεν με βοηθά σε κάτι τέτοιο ο τόσος πληθυντικός,αλλά και όταν αφήσω το χέρι του και αποφασίσω να αποτραβηχτώ από την διάθεση τούτη για να αντιμετωπίσω το όλο ζήτημα σαν μια ποίηση του “κόσμου”, να μην βρίσκω τα στοιχεία εκείνα που θα με πείσουν πως εμπεριέχεται και ο δημιουργός της μέσα στην “συντριβή” που αυτή κανονικά πρέπει να επιφέρει.
Διόλου δεν κατάλαβα τι εννοείς, Χωρολάτρη, με τον γενικευμένο πληθυντικό, υπάρχει κι άλλος, εξειδικευμένος; Αλλά κι αυτός ακόμα ο ενικός χρησιμοποιείται για πρακτικούς λόγους, αν και υπάρχουν ανθρώπων γλώσσες που δεν ασχολούνται με τέτοιες διακρίσεις. Ούτε πάλι βρίσκω ότι τρία μικρά κείμενα μπορούν να δείξουν τους δρόμους κάποιας προσωπικής ενόρασης, ένα ελάχιστο δείγμα ίσως.
H Σήψη αν μεταφερθεί στον Ενεστώτα έχει μεγάλη δυναμική.
Όμορφο εκπονημα, αναμενουμε τη συνεχεια του (δικου μας) Γρηγορη!