Το μεταξωτό βρακί

Έχω ένα μεταξωτό βρακί
Φυλαγμένο για την τέλεια νύχτα
Που δεν έχει έρθει ακόμα
Κι αυτό το ξέρω γιατί
Δε φόρεσα ποτέ το μεταξωτό βρακί

Hop when not necessary

Δε ντρέπεσαι να λες ότι με ξέρεις
Ενώ δε με παρέσυρες
Ποτέ σε τίποτα;
Όταν θα φύγω με τις ρωσίδες μπαλαρίνες
Τότε θα καταλάβεις
Τη μαύρη νύχτα σου

Περίπτωση βροχής

Έπιασʼ η βροχή• την ακούω καθώς χτυπάει τα στόρια
στο μπαλκόνι της πίσω βεράντας• βγαίνω να την δω.

Ένʼ αυτοκίνητο, στη μέση του δρόμου,
μοιάζει με αυτόφωτο σκάφανδρο χωρίς επιβάτες.

Από κάπου μακριά ακούγονται φωνές κοριτσιών.
Τις βλέπω σε λίγο να πλησιάζουν• χέρια, ώμοι, κεφάλια βρεγμένα.

Βροχή, έπαψα να σʼ αγαπώ, μούσκεψες όλη μου τη νεότητα.
Μου άφησες μονάχα τον ήχο σου να μαλακώνει τις άγρυπνες νύχτες μου.

ΤΣΙΡΚΟ

η πόλη κοιμάται και ξυπνά με την αρρώστια
ζει τα βράδια της στις κουβέρτες
αδιαφορεί για τη φύση του χρώματος
αδιαφορεί για τα χείλια που αρνούνται το φιλί
κι ύστερα πάλι ξανά γεμίζει το ποτήρι με νερό
ρίχνει ένα αναβράζον παυσίπονο
τυλιγμένη πάντα σε ένα μωβ καπνό
που μπορεί να είναι και πράσινος

είναι ευχαριστημένη
που πλέκονται νέα παραμύθια
αποσβολώνεται στο θέαμα των ταχυδακτυλουργών
που εξαφανίζουν ένα ένα τα νομίσματα
και τα επανεμφανίζουν πίσω από τα αυτιά
των μάγων που διαβαίνουν τον πάγο
που μπορεί και να σπάσει

τους καταχειροκροτεί

έχει συνηθίσει πια την αρρώστια
ο καπνός της την τυλίγει μεθοδικά
ενώ νοιώθει πως την προστατεύει

Κάθε σπίτι αυτής της γης

Κάθε σπίτι αυτής της γης πενθεί αιώνια
σαν να έσφαξαν στα θεμέλιά του κι έναν αναστεναγμό.
Κι αυτοί που ανακουφίστηκαν τα πρωινά ακούγοντας
το ηχηρό λάλημα των θυσιασμένων πετεινών
βρήκαν το βράδυ την μπανιέρα τους γεμάτη
από το αίμα των αθώων όλου του κόσμου.
Γιατί το φεγγάρι που περιπολεί σαν προβολέας φυλακής
μη το εμπιστεύεσαι• δωροδοκείται
για ένα κομμάτι φως,
για μια μέρα ζωής παραπάνω.

Κάθε σπίτι αυτής της γης φθονεί αιώνια
το θερισμένο στάχυ και την ανήλικη ελιά
εκλιπαρώντας να του διδάξουν την εγκαρτέρησή τους
στον πόνο, στον τρόμο και στο κακό ριζικό.
Και όσο εκείνα δεν ανταποκρίνονται
τόσο τα σπίτια εξαθλιώνονται απ’ το σαράκι του χρόνου
κι απ’ την αγωνία της επόμενης εποχής.
Κι όμως το κυοφόρο σύννεφο που ξαπλώνει
σαν ετοιμόγεννη γυναίκα πάνω από τις στέγες μας
τι παραπάνω γνωρίζει;
Έχουμε το μυστικό μέσα μας και επαιτούμε αλήθειες.
Από εκεί αρχινά και η τρέλα μας.

Κάθε σπίτι αυτής της γης ριγεί αιώνια
σε κάθε φιλί που ξεριζώνεται σαν δόντι από το στόμα
σε κάθε δάκρυ που βγαίνει απ’ τα έγκατα του σώματός μας
σε κάθε ανάγκη που πηγάζει από το αίμα
σε κάθε θεό που ανασαίνει τη φωνή μας.

μμχν

υπάρχει ένα άδειο σπίτι στη φυλής
και στο υπόγειο του
ένα υπέροχο πτώμα
με χάλκινο μουσικό δέρμα
άκαμπτα αυστηρά μέλη
και ένα λουλούδι
που φύτρωσε το σεπτέμβρη στον αφαλό του
και έκτοτε μεγαλώνει
και κάθε τόσο
το πτώμα γελάει
και το λουλούδι
εκκρίνει αέρια
και χιλιάδες αόρατους σπόρους
και μαζευονται κάθε σάββατο
τα νέα παιδιά
με τα γελαστά μάτια
και τα γλυκά χείλη
μαζεύονται γύρω απʼτο πτώμα
και ρουφάνε τις εκκρίσεις
γελώντας/αχόρταγα
και φεύγουμε
με την άτυπη υπόσχεση
πως δε θα σταματήσουμε
ποτέ να ξαναβρισκόμαστε