Πλατεία

Οι ευχές, σαν αγαπούν,
Ξεμυτίζουν στους δρόμους
Με ξυλοπόδαρα κι αστεία καπέλα,
Κερνούν τον κόσμο ζαχαρωτά,
Ανοίγουν περάσματα και σκαριφήζουν.
Καμιά φορά τριγυρνούν ως συστολές
Στις κεντρικές πλατείες.
Άλλοτε πάλι ίπτανται στα χαμηλά πεζοδρόμια.

Αποδοχή

Καθυστερημένες οφειλές.
Στις δειλές παρθένες
Απαντώ με ψιθύρους.
Ό,τι χρεωστώ θα το πληρώσω
Δέχομαι.
H αποδοχή μου αυτή
μοιάζει κάπως σαν τέλος.

Η πέτρινη ψυχή της μοναξιάς

Ξέχασες για μια στιγμή
στης θάλασσας τη ράχη,
τα όνειρα μικρού παιδιού,
τα όνειρα της στάχτης.

Όλα εκείνα ξέχασες
που σʼ έκαναν, μονάχη
να περπατάς στο μαρασμό,
στης θάλασσας τη στάχτη.

Μόνο για κείνα έπλεξες
τα μαύρα ετούτα άστρα.
Κέντημα ολόχρυσο, φωλιά,
στης μοναξιάς την αύρα.

Στις πέτρες ξέχασες φωτιά,
φωνή εχάραξες βαθιά,
στα δέντρα και στη σκόνη.

Στο χώμα έριξες μορφή.
κίτρινο χρώμα κρίνου
και βάπτισες τη μοναξιά,
στα δάκρυα του ύπνου.

Εκεί λησμόνησες πνοή,
το φως το μαγεμένο,
που η καρδιά σε οδηγεί
σε δρόμο χαραγμένο.

Σε δρόμο καταγάλανο,
με πράσινους ανέμους,
που δίνει ανάσα φωτεινή
σε ρημαγμένους νόμους.

Ξύπνα λοιπόν και μη σκεφτείς.

Καλύτερα εδώ νεκρή
στα όνειρα θαμμένη,
παρά στο κόσμο μοναχή
και πάντα μαραμένη.
……………………………………

Η γιορτή

Γιορτάζουν κάθε χρόνο άχρωμα που σβήνει
κάθε κερί χλομό·
σαν να κουράστηκαν από το φως που χάριζε
ή από συνήθεια,
αλλά ποτέ δεν τις ακούνε
όταν στο ρολόι τριγύρω φτερουγίζουν,
όταν τα δυο μικρά του άλογα περήφανες ιππεύουν
–οι μύγες.
Αεικίνητες –παραφωνία μιας προσευχής μικρής
για μια παγωμένη αγάπη·
μια πικραμένη αγκαλιά,
ένας ψίθυρος στους δείκτες του επάνω.
Ανυπομονούν να αποδείξουν αυτό που δεν δεχτήκαμε ποτέ:
το τέλος κανείς δε θα γιορτάσει.
Αργοκίνητοι –μαραμένοι– οι δείκτες.
Το ρολόι χάθηκε μες στο σκοτάδι –ακούς;
Μόνο οι μύγες.

Σκουλίκι στο Στόμα

Κάποτε ξεδιψούσα σκύβοντας κάτω από τη βρύση: δροσερό, τρεχούμενο νεράκι δίχως τύπους και ποτήρια μα με λαίμαργες, γεμάτες γουλιές. Κάθε φορά που μʼ έβλεπε η γιαγιά μου, κάπως έντονα, είναι η αλήθεια, γιʼ αυτή μου τη συνήθεια, και πάντως σίγουρα ενοχλητικά, προσπαθούσε να μʼ αποτρέψει: «Μην το κάνεις αυτό», μου έλεγε, «καμιά φορά στο νερό μπορεί να πάει σκουλήκι, κι έτσι όπως πίνεις, θα πέσει στο στόμα σου». Δυο, τρεις, πέντε, δέκα δεν της έδινα σημασία, μα μια φορά δεν άντεξα, της άρπαξα το χέρι κι έβαλα το δάχτυλό της πάνω στο μεταλλικό πλέγμα που έφρασσε το στόμιο της βρύσης, θριαμβολογώντας «πάει, δεν πάει σκουλήκι, γιαγιά, στο στόμα μου δε θα πέσει». Δια ψηλαφήσεως η γιαγιά μου αποστομώθηκε κι απόμεινε να με κοιτάζει λυπημένη…

…μόνον προσωρινά Δεν πέρασε καιρός απʼ όταν με ξανάπιασε να δροσίζομαι σκυφτός δίχως ποτήρι, οπότε και επανέλαβε «καμιά φορά στο νερό μπορεί να πάει σκουλήκι, κι έτσι όπως πίνεις, θα πέσει στο στόμα σου». Σκουλήκι στο στόμα μου η εμμονή της γιαγιάς κι ακόμη να χωνέψω πώς ξέχασε ολόκληρη ψηλάφηση, πόσο ανυπόφορο γίνεται και το παραμικρό, όπως κι αν εξηγείται.

ΑΝΩΝΎΜΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Θα ‘θελα να δω τα μούτρα τους όταν
θα ‘ρθει ο Άγγελος, σωτήρας της μελαγχολίας
και θα τους βυθίσει στη λήθη, ενώ
εμένα κάτι απ’ την ουσία μου θα διαιωνίζεται,
μια ανοιξιάτικη μομφή των αστεριών,
το ανοίκειο όνομά μου, πάνω απ’ το έργο μου,
θα ‘χει εγγραφεί στις ψυχές των ανθρώπων.

Θα ‘θελα να δω τα μούτρα τους τότε,
να κάθομαι απο μια γωνιά να τους βλέπω,
εφήμερες νόρμες ταξινομημένες,
βαστάζοι του κάματου της αδικίας,
όταν το μόνο που θα μπορούν να κάνουν
είναι να παίζουν με τα παιδιά τους
και βλέποντας μέσα σ’ αυτά τον εαυτό τους
να δακρύζουν σαν σε καθρέφτη, ενώ
εγώ θα ‘χω ξεχάσει την τελευταία στιγμή
τα γράμματα και τη γραφή.