1.

Όσο και να τρίβεις με στάχτη τις ενοχές
η προδοσία θα έχει πάντα
τη μυρωδιά του φιλιού
από καμένα χείλη

2.

Όταν αφήσαμε τα χέρια
δεν έμεινε τίποτα
απʼ τη θερμότητα της συνάντησης
το λυρισμό της τριβής
Όλη αυτή την ενέργεια που αναλώθηκε
σε παρανάλωμα στίχου

Τσαμαδού. Στέκι μεταναστών. Πέτρος σκοτάδι ασάλευτο στέκεται ώμους στο παράθυρο. Δεν βιάζεται σιωπή. Δεν σκέπτεται τη νύκτα άνθρωπος. Κάποτε μόνο τον ακολουθεί στήθος ανάσα κόψη το σκότος του ομοαίματου.

Μαίνεται Ακούς; Με δοκιμάζει.
Πλάσμα ή τι; –αν δεις– πάντα
κάτι λοφίο ψηλότερο από φράκτη.
Ξέρω: σύρει κραυγή ως να χαράξει
καύκαλο ο κήπος κιʼ έντομα
στις κόγχες του θανάτου.
Μα δεν σπαράσσει Δεν πληροί
καν την κάτεργη ροπή του πνεύματος:
κείνο το δούλο φως
που καταυγάζει τρέλα σίδερο
μόλις τυφλώσει πλήθος τα μάτια ερπετό
στην πέτρα η εξουσία.

Παρανοώ Κύριέ μου; Κι όμως:
δουλεύω σκοτεινά
τρεις λόγους άρνηση
τον οίκτο Φθονώ το κίνημα
που νέμονται τα χέρια Του
καταπώς δεξιώνεται την Πόρνη
τον Τελώνη τον Ληστή.
Στοχάσου: αν απελπίζεται αίμα
τη δορά του αγριμιού ως την εκούσια θυσία;
– πιο φρικτά: αν γέρνει αγκάθι βλέφαρα
μέσα στον ύστερο πατέρα;
Ποιος υπομένει πως το κτήνος δοκιμάζει νύχια
σε ένα σχήμα ανθρώπινης διανοίας;

Σπλαχνίσου Κύριε: γκρεμίζεται
στέγη ο ουρανός επάνω μας
και πρέπει Εγώ να τον στεριώσω.

[Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Οι Δώδεκα: Μια ημιτελής συμφωνία, Αιγαίον/Κουκκίδα, 2011
“Οι Δώδεκα” διατίθενται από τα βιβλιοπωλεία:
“Εναλλακτικό”, Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια “Σαιξπηρικόν”, Εθνικής Αμύνης 14, Θεσσαλονίκη “Γιαλούσα”, Έκτορος 40, στην εντός των τειχών Λευκωσία]

1.

Ο άνθρωπος-οριγκάμι
τσάκιζε απ’ όλες τις πλευρές
και στο τέλος πήρε
τη μορφή ανθρώπου
με χάρτινο σώμα
και ψυχή κομμένου δάσους
Γι\’ αυτό και οι Ιάπωνες τον ονόμασαν
ποιητή

2.
Αν η ποίηση ήταν
μια διαρκής αυτοψυχανάλυση
τότε οι ψυχολόγοι θ’ άρχιζαν να γράφουν
Αν άρχιζαν να γράφουν
τότε θα γίνονταν πελάτες
των ποιητών

ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΟΥ

Ήταν του κόσμου οι απαρχές
όταν ο ανθός
μʼ όλη τη δύναμη της γύρης του
ερωτεύτηκε σφοδρά την ωραία μέλισσα.
Της ζήτησε να παντρευτούν
να σμίξουνε αιώνια
αιώνια να δένουν όλο και πιο σφιχτά
κόμπο τα σωθικά τους
μήπως κοπάσει έστω για μια στιγμή
αυτή η έλξη του χυμού
που τόσο βασανίζει τα κορμιά μας.
Η μέλισσα αρνήθηκε
δεν ήταν είπε γραφτό τους
να κάνουνε μαζί παιδιά̇̇˙
μονάχα μέλι ολαρωμόγιομο
φουσκολουλουδωμένο
μέλι παχύ, αλάνθαστο
γιομάτο αναστάσεις
οι εργάτριες να τρέφονται
και οι νωθροί κηφήνες
να ʼχει ο κόσμος καύσιμα
η γης να συνεχίζει.

(Φωτογραφία: Γεώργιος Ράλλης)

*

Όλοι καπνίζουμε απόψε
Με κρασί,
φαγητό,
και ομιλίες
Τα μάτια στα μάτια,
Ό,τι αρνείται και ό,τι φορτώνουμε στον απέναντι να δούμε
Κανείς δεν κοιτά στο τασάκι τʼ αποτσίγαρα
Γόπες η μία δίπλα στην άλλη,
Να σιγοσβήνουν με παράσημο
κραγιόν
δαγκωματιές
και Πίσσα

*

Εισπνοή,
το κατακάθι με μορφή καπνού
δύο δεύτερα πλημμυρίζοντας τα πνευμόνια,
αρκούν για τη συνείδηση
Η πίσσα μένει για πάντα εκεί,
Αναφαίρετα στίγματα μέχρι το Τέλος
Εκπνοή καπνού, σε σύννεφα αυταπάτης
Τα φίλτρα απαγορευτικά λειτουργούν
Την κάφτρα δεν αφήνουν να με κάψει
Όταν απέχει ενάμισι εκατοστό απʼ το στόμα
Λίγο πριν
το τσιγάρο απʼ τα χείλη ξεκολλήσει
με αίμα λερωμένο