Θεσσαλονίκη 2011

Η ανάσα συντεταγμένη είναι που λιώνει το κρύο κυνηγώντας φαντάσματα στων αστικών πεδίων ανάμεσα τα χάσματα έχοντας ξεπλύνει την αμαρτία με υδράργυρο στριφογυρίζει ο καπνός σαν αιλουροειδές και κραδαίνει την πείνα της ύπαρξης ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΟΛΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ θέτοντας παραλλήλους κύβους να εναρμονίζονται τα σύμπαντα και οι ρόγχοι και οι παρίες και οι βρυχηθμοί και οι κβαντώσεις και οι ξεχασμένοι νεκροί προσανάμματα όπως φόδρα ο καπνός στον προσεταιρισμό της ψυχής από την σάρκα στον δαίδαλο οι κραυγές αφομοιώνονται κοράκια και νόστοι και σιρόπι στάζει από το στόμα τα στήθη πετιούνται πλησίστια στον ουρανό όσο σπουργίτια συνεχίζουν τα πηγαινέλα

Απόψε δε νυχτώνει στο Άμστερνταμ

Καθιστός στο παλιό ντιβάνι
γράφεις αράδες
και σιωπηλά αμφιβάλλεις.
Μια μυστική πυξίδα δείχνει
το νότο καθώς
οι πλανήτες βγήκαν απ’ την τροχιά τους
κρυφά και
το ω-Μέγα του έρωτα
έγινε ο-Μικρόν
μικρότατον.
Θλιβερός ρομαντισμός
γοητευτικός σαν τη μοναξιά
να τον αποφεύγεις, λένε.
Το ραδιόφωνο σου μεταδίδει ειδήσεις
εκρήξεις.
Παίρνεις κλήση για καθυστερημένες
οφειλές.
Από το βάθος της κάμαρας ακούς
τη διαδήλωση που περνάει.

Πίσω στην αράδα -τόπος μαγείας-
καθώς οι ώρες προχωρούν
φτιαγμένες μόνο από λυκόφως
επιτέλους αναθαρρείς.

ΝΑ ʽΞΕΡΑ

Χρονοστρωτήρας καιρός
με τον καιρό του πέρασε από πάνω μου
και μʼ έσπασε σαν τα χαλίκια του ροδιού
σε αμέτρητες αθόρυβες εκρήξεις
ως να με φέρει στα επίπεδα μέτρα του.
Αιμορραγώ από υποχρέωση και συνήθεια
μα εινʼ η υποχρέωση ανάγκη κι άρα φύση
κι είναι η συνήθεια φύση δεύτερη
Άλλο δεν ξέρω πια παρά να σπάω
αλίμονο, σαν τα χαλίκια του ροδιού
Κι εσύ; Εσύ που μου ευχήθηκες
μια ρόδινη ζωή,
διακρίνεις άραγε
ποιο κόκκινο με πνίγει;

ΓΥΝΑΙΚΑ

I.
Θα γίνω γυναίκα
θα κρύψω το κεντητό πανάκι στην καρδιά
και θʼανέβω στο στήθος σου να μείνω…
Θα γίνω γυναίκα,
θα μιλάω τη γλώσσα των πουλιών
και στη βροχή θα στέλνω σημάδια…
Θα φορώ τις κόκκινες τις κάλτσες
και γονατιστή θα στέκω στʼάστεγα φώτα…
Θαʼμαι γυναίκα
και θα με πονάς.
Θαʼμαι γυναίκα
κι ας με πονάς…

ΙΙ.
Θα γίνεις γυναίκα
Σου είπε
και φώτισε ο χώρος
με πνοές
Θα γίνεις Γυναίκα
και σε σπρώχνει
να κόβεις τις δικές σου
αναπνοές
Θα γίνεις γυναίκα
Θα θες ό,τι θέλω
Και γέλια δικά σου μη ζητάς
Θα γίνεις γυναίκα
Και στο tango μου απάνω
Θα βλέπεις
Τα όνειρά σου
Να χωράς…

III.
Θα γίνω γυναίκα
παιδί δε θα κάνω
Θα αφήσω τα πάντα
μπορώ να πεθάνω…
Δως μου το tango.

Χίλια Χρόνια

«Κοιτάτε με –
πάνω στο χαρτί έχω σταυρωθεί
με τα καρφιά των λέξεων.»

Mayakovsky Vladimir

στα Σοβιετικά Μοναστήρια
ο Οικοδεσπότης συμβουλεύει:

ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑΜΗΜΟΝΑΝΟΨΙΝ

είστε σίγουρος Κύριε άποικε;

Στην Αριμάσπεια,
νοσοκόμες Ιέρειες
αλείψανε τα τελευταία Οστά με άθραυστο μύρο

«Υπάρχουν χαρούμενοι άνθρωποι
Χαρούμενοι!

ανάπηροι ανασηκώνονται απʼ τα καροτσάκια τους

δεν υπάρχουν αρρώστιες
δεν υπάρχουν εδώλια
δεν υπάρχουν ντροπές

Τούτο εστί το αίμα μου!
Το σπέρμα μου!
Το έγκλημά μου!

Το δικό σου…»

Είστε σίγουρος
Κύριε,
θα μπορούσα να Τον συναντήσω;

Ή θα αναπαύεται
Χίλια Χρόνια,
σφαγμένος στην Μπανιέρα…