Σήμερα ανθολογούνται οι: Γιώργος Εγγλέζου, Λοάνα Γεσούδη, Κωνσταντίνος Νικολόπουλος,  Ζηναίς, Γεωργία Ανδρουλιδάκη

1) Γιώργος Εγγλέζου

TO US

Όταν μου λένε ότι είμαι απαισιόδοξος, θυμάμαι τον Whitman
που έγραφε το 18..    «Stranger, if you passing meet me and desire

                                    to speak to me, why
                                   should you not speak to me?
                                   And why should I not speak to you?»
και σκέφτομαι, αυτός τι να ‘ταν άραγε;
Εμάς η τρέλα είναι η φυσιολογική μας στάση,
η ίδια μας η φύση,
η συνεχής κατηγοριοποίηση και διαχωρισμός των ανθρώπων,
παράνοια είν’ η πίστη τους Walt,
σύγχυση η χαρά τους.
Κανένας παροξυσμός, κανένα σπουδαίο όνειρο,
απλοποιήσαμε και περιπλέξαμε τα πάντα.
Εϊ Walt;
τι θα ‘λεγες ν’ ανταλλάζαμε εποχές;
Και χάρισμα τα γραφτά σου,
δεν θα σ’ τα πάρω,
χάρισμα και τα δικά μου, άμα σου κάνουν.
Φτάσαμε τη φαντασία στα άκρα
ότι κι αν ονειρευόμαστε, είναι η μικροσκοπική προέκταση
ήδη ονείρων αναλωμένων και ξέχειλων.
«Τι σκατά;», αναρωτιέμαι.
Τι ‘λεγαν για ‘σενα τότε Walt;
Αυτοί θα ‘χαν κάτι να ονειρεύονται και να φαντάζονται.
Αεροπλάνα, τηλεοράσεις, αυτοκίνητα, δορυφόρους, ποδόσφαιρα.
Εσύ στην εποχή σου τι διαλαλείς πως έκανες Walt;
Φαντασία ή πράξη;
Η σημερινή – καθωσπρεπισμού και τσόντας – κοινωνία
μοιάζει με ένα τεράστιο σαλιγκάρι.
Αργή, δυσκίνητη, βαρετή, γλοιώδες,
που πηδάει τον ίδιο της τον εαυτό,
ξανά και ξανά,
μέχρι να ψοφήσει.
Σήμερα το 20…     «Stranger, if you passing meet me and desire

                              to speak to me, why
                              should you speak to me?
                               And why should I speak to you?»
Σήμερα το 20… που έχουν τα πάντα και γνωρίζουν τα πάντα
ποιος θα ‘δινε δεκάρα για να σου μιλήσει Walt,
εσένα ή εμένα;
Το μόνο που θα σου ‘λεγαν είναι πως
΄΄τα όνειρα τελείωσαν, έμεινε το ψέμα΄΄.
Ποιός με έμμετρο λόγο να συμβάλει σε καιρούς ενεστώτες Walt,
που εσένα η αυθεντία σου από τότε ακόμη συμβάλλει;
Κοίτα τους και μίλα τους Walt, κοίτα τους και μίλα τους
όσο θέλεις.
Ω Walt! θέλω να μιλήσω,
θέλω να μιλήσω όσο κανείς άλλος,
όσο ένας άλαλος,
μα φοβάμαι, μην μ’ ακούσει κανείς και με χαρώ,
φοβάμαι, μην μ’ ακούσει κανείς και με πιστέψω.

Ξεκινά σήμερα στο ΠΟΙΕΙΝ ένα τριήμερο Ανθολόγησης Νέων Ποιητών.

Σήμερα ανθολογούνται οι:  Αγάθη Ευαγγελοπούλου, Φώτης Γιαννίκος, Κρινώ Λιβυκού, Μιχαέλα Κόλλια, Αφροδίτη Διαμαντοπούλου

1) Ευαγγελοπούλου Αγάθη

Η σιωπή είναι χρυσός

την ώρα που η Λάχεση, η Κλωθώ,

η Άτροπος

γύριζαν το αδράχτι κι

οι κλήροι

μοιραζόταν

εκείνος ο αχρείος ο Μπωντλαίρ

πετάχτηκε απ’ το λειμώνα,

φώναξε

γίνε ο καλλιτέχνης της δικής σου

ζωής,

και τόσοι κλήροι

στην ποδιά της Λάχεσης

πλούτη, δόξα, ομορφιά,

περιποιημένες θεσούλες

κι ευτυχία,

πήγαν περίπατο!

καμιά τους δεν μπορούσες να κοιτάξεις

Ένας ολόγυμνος άνθρωπος προσπαθούσε για ώρες να ζεστάνει τα χέρια του μέσα στις τσέπες του παλτού που δεν φορούσε. «Μα αφού δεν φοράς τίποτα» τού φώναζαν οι περαστικοί «γιατί πασχίζεις τόσο;». «Κι εσείς σταυροκοπιέστε σε έναν Θεό που δεν είδατε ποτέ» απαντούσε και συνέχιζε να βαθαίνει ολοένα τα χέρια του στις τσέπες του παλτού που δεν φορούσε.

 *

Ένας εθνικόφρων άνθρωπος για πολλοστή φορά ανέβηκε στην Ακρόπολη να θαυμάσει τον Παρθενώνα σιγοτραγουδώντας: «Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει». Την ίδια ακριβώς στιγμή ένα πουλί άφηνε μια κουτσουλιά επάνω στη λευκή επιφάνειά τους και ένας άντρας, αγνώστων λοιπών στοιχείων, έκανε το απονενοημένο διάβημα από τον ιερό λόφο.

Πυγμαλίων

                        «…ars adeo latet arte sua…»

                              Ovid, Metamorphoses X.

Τις υποσχέσεις δεν τις κράτησε

ούτε η κούφια αυτή η νύχτα

κι΄ ο οίνος, ο πικρόγλυκος, δεν έσβησε,

όπως ενόμιζε, τον έρημο τον πόνο

όχι, μονάχος ποτέ δεν ήταν˙

άλλωστε έβλεπε τα μάτια τα δικά της

που σαν να δάκρυζαν στου λυχναριού το φως

αυτόν κοιτούσαν αλαβάστρινα

έχοντας ίσως ξεχάσει πως από

τα χέρια τα δικά του καμωμένα ήσαν…

Όχι, όχι, μονάχος ποτέ δεν ήταν˙

άλλωστε δεν ένοιωσε ποτέ

την απουσία των ομοβρότων.

Κωπηλάτης

Έχει αρμούς
ό,τι μαθαίνεται:
το βήμα του γλάρου
το γέλιο της συνήθειας
η στήλη και το άγαλμα
που σέρνουν τα γράμματα
στη συμφορά του ονόματός τους

κρούω ψηλά
τ’ αστέρι μου
στον ουρανό
να βρω πιο εύκολα
σπασμένο το ρύγχος
του αλόγου
σκισμένα τα χείλη
του δρόμου
άγραφο και μαλακό
τον κανόνα
του διαστήματος

επίκουρες στη νύχτα
όλες οι θέσεις
έναστρες
όταν δε θέλουμε
κανέναν να δούμε
και ξεμαθαίνουμε
το φόβο
με τα τετράδια
στη σάκα μας
πρώτη φορά
να ερωτεύονται
τις γομολάστιχες

θα ξεχαστώ
κωπηλατώντας
στο κελί
της αυλής μου
στην κουβέρτα
του σκύλου
στην κουκέτα
που χωρά
να κοιμίσει
το πόδι μονάχα
του ονείρου μου

το μέλλον γράφεται εκεί
που σβήνουν τα σημάδια του
γεωργός απόλυτος
και ναυαγός
της πιο τρελής λαχτάρας.