Η μετάφραση των 10 ισπανικών ποιημάτων [Α + Β ΜΕΡΟΣ] έγινε, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή του ΑΠΘ και μεταφραστή Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, στο πλαίσιο συλλογικής πτυχιακής εργασίας στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Επιμόρφωσης «Ελληνοϊσπανικές Σπουδές, Ιστορία, Λογοτεχνία, Μετάφραση [ΕΛΙΣ]» του Κέντρου Επιμόρφωσης και Διά Βίου Μάθησης του  Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, τον Μάιο του 2025.

Συμμετείχαν οι σπουδαστές και σπουδάστριες:

Βασιλική Γάτσιου, Χρυσάνθη Γιαννιά, Θεώνη Κάμπρα, Μιχάλης Μερσίνης, Ειρήνη Οικονόμου, Βιβή Ουρανού, Μαργαρίτα Σαμψάκη, Γεώργιος Τζιρίτης, Γεώργιος Χατζητριανταφύλλου, Βασιλική Χρηστάκου.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: «Mικρή ποιητική ανθολογία ισπανικής ποίησης της δεκαετίας του ’90» [Α’ ΜΕΡΟΣ]

************************************************

José Antonio Mesa Toré

Bares de carretera

El lento planear de los ventiladores
sigue la melodía, frecuencia modulada
de una voz que demora sobre los mostradores
del carmín displicente el fin de madrugada.
A estas horas, el timbre de los despertadores
debe estar alertando a la ciudad velada
de que se acerca el día. Un trajín de ascensores
y un trueque de palabras que nunca dicen nada
será toda la historia. Pero tú, en la trinchera
de los últimos bares, resistes el combate
del recuerdo y esperas que un cuerpo te rescate
de otro cuerpo. Sin rumbo, tomas la carretera
y un veloz tiralíneas que temblase es el coche
en el que vas huyendo de ti o de la noche.

(El amigo imaginario, 1991)

**

Χοσέ Αντόνιο Μέσα Τορέ

Μπαρ της Εθνικής

Η αργή αιώρηση των ανεμιστήρων οροφής
τη μελωδία ακολουθεί, συχνότητα διαμορφωμένη
απ’ τη φωνή που καθυστερεί το χάραγμα της αυγής
πάνω στην μπάρα την ανόρεκτα πυροκοκκινισμένη.
Τέτοιες ώρες, τα ξυπνητήρια μ’ ένα κουδούνισμα
τη θολωμένη πόλη πρέπει να ειδοποιούν
ότι πλησιάζει η μέρα. Των ασανσέρ το ανέβασμα
και μια ανταλλαγή λόγων που τίποτα θε να πουν
είναι όλη η ιστορία. Στο χαράκωμα, όμως εσύ
των τελευταίων μπαρ, στο σφυροκόπημα αντιδράς
της μνήμης κι ένα σώμα να σε σώσει προσδοκάς
από άλλο σώμα. Στην Εθνική βγαίνεις απνευστί
και την ευθεία παίρνει τρέμοντας το αυτοκίνητό σου
για να σε γλιτώσει απ’ το σκοτάδι ή τον εαυτό σου.

(El amigo imaginario, 1991)

O Χοσέ Αντόνιο Μέσα Τορέ (Μάλαγα, 1963) σπούδασε Ισπανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγας όπου και δίδαξε για ένα διάστημα ως καθηγητής. Σήμερα εργάζεται στο Centro Cultural Generación del 27. Η ποιητική του συλλογή El amigo imaginario κέρδισε το βραβείο ποίησης Rey Juan Carlos. Εξειδικεύεται στα σονέτα.

Η μετάφραση των 10 ισπανικών ποιημάτων [Α + Β ΜΕΡΟΣ] έγινε, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή του ΑΠΘ και μεταφραστή Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, στο πλαίσιο συλλογικής πτυχιακής εργασίας στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Επιμόρφωσης «Ελληνοϊσπανικές Σπουδές, Ιστορία, Λογοτεχνία, Μετάφραση [ΕΛΙΣ]» του Κέντρου Επιμόρφωσης και Διά Βίου Μάθησης του  Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, τον Μάιο του 2025.

Συμμετείχαν οι σπουδαστές και σπουδάστριες:

Βασιλική Γάτσιου, Χρυσάνθη Γιαννιά, Θεώνη Κάμπρα, Μιχάλης Μερσίνης, Ειρήνη Οικονόμου, Βιβή Ουρανού, Μαργαρίτα Σαμψάκη, Γεώργιος Τζιρίτης, Γεώργιος Χατζητριανταφύλλου, Βασιλική Χρηστάκου.

***************************************************

Juan Lamillar

Tras el amor

Tras el amor, preguntas: ¿Qué es el amor?,
queriendo convencerme en tu silencio
de que tú ya lo sabes,
de que tienes respuesta para todo en la vida,
o al menos una envidiable capacidad de análisis.

Yo no sabría decirte
si el amor es quietud, es aventura,
o si tiene otros nombres
-penumbra, laberinto, intensidad, deseo-
con los que designarlo vagamente.

Yo tan sólo podría entreabrir la ventana
de esta isla desierta que ahora son nuestros cuerpos
y mostrarte un paisaje que ha vencido a la muerte.

(El arte de las sombras, 1991)

*

Χουάν Λαμιγιάρ

Μετά τον έρωτα

Μετά τον έρωτα, ρωτάς: «Τι είν’ ο έρωτας;»
θέλοντας με τη σιωπή σου να με πείσεις
πως εσύ το ξέρεις ήδη,
πως έχεις απάντηση για όλα στη ζωή,
ή τουλάχιστον μια ζηλευτή ικανότητα ανάλυσης.

Εγώ δεν θα ’ξερα να σου πω
αν ο έρωτας είναι γαλήνη, περιπέτεια,
ή αν παίρνει άλλα ονόματα
–μισοσκόταδο, λαβύρινθος, ένταση, πόθος–
με τα οποία μπορεί κανείς να τον ορίζει αόριστα.

Εγώ απλώς θα μπορούσα ν’ ανοίξω το παράθυρο
αυτού του έρημου νησιού που είναι τώρα τα κορμιά μας
και να σου δείξω ένα τοπίο που έχει νικήσει τον θάνατο.

(El arte de las sombras, 1991)

Ο Χουάν Λαμιγιάρ (Σεβίλλη, 1957) είναι Ισπανός ποιητής, συγγραφέας δέκα βιβλίων ποίησης. Έχει κερδίσει τα βραβεία Luis Cernuda, Vicente Núñez και Villa de Rota. Γράφει τακτικά σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Τελευταία ποιητική του συλλογή: Ley de fugas (2024).

Stefan George, «Μαξιμίν» (μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος)

ΛΕΥΚΟΙ ΑΝΘΟΙ…

Λευκοί ανθοί με θέρους άρωμα βαρύ
Στην ανθάδα ανεμίζουν τη στερνή.
Άλικα πουλιά στρέφουν τα φτερά
Στην υφασμένη με σιωπή οροσειρά.

Σε άλσος ανθισμένο σε στράτες σκιερές
Βαδίζουμε αντίκρυ στου ήλιου τις χορδές.
Αγλαϊσμένοι τριγυρνάμε καθώς πέφτει η νυχτιά
Κι απ’ το σκοτάδι ασφυκτιά η φυλλωσιά.

Και πλανιόμαστε χέρι-χέρι
Πιο μακριά με το κρύο βραδινό αγέρι.
Τραγουδάς και βηματίζεις λικνιστά…
Προς στη λίμνη πετά πουλί ντυμένο στα λευκά.

Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ

Ωραία η γειτονιά μας, πιο ωραίος ο δρόμος μας

Μια γερόντισσα κάθεται στο κατώφλι ως αργά τη νύχτα

Επιστρέφω μεθυσμένος

Και την χαιρετώ εγκάρδια

Όταν πεθαίνει

Μέχρι το νεκροταφείο

Θα κλαίω γι’ αυτήν

Ωραία η γειτονιά μας, πιο ωραίος ο δρόμος μας

Τα απογεύματα

Μια ομάδα αναπήρων με αμαξίδια

Στην άκρη του δρόμου

Συγκεντρώνονται

Δεν έχει σημασία να μάθεις τι συζητούν

Ωραία η γειτονιά μας, πιο ωραίος ο δρόμος μας

Ένας γέροντας με μια τσιγγάνα

Ερωτοτροπούν και

Αμέσως

Πεθαίνει από ευτυχία

Ωραία η γειτονιά μας, πιο ωραίος ο δρόμος μας

Μια ψηλή χάλκινη κοπέλα

Καθημερινά

Περνά μπροστά από την πόρτα μου και

Με ένα βλέμμα ερωτικό

Μου εμπνέει μερικούς στίχους ποίησης

Ωραία η γειτονιά μας, πιο ωραίος ο δρόμος μας

Παραιτείται

Τα γηρατιά κι οι θάνατοι και τα φαντάσματα,

το πνεύμα της που ‘φυγε μακριά

από μένα. Πράγματα

που μετάνιωσα έρχονται και με βρίσκουν άδειο.

Δε νομίζω ότι θ’ αλλάξει αυτό.

Τίποτα δε θα ζητήσω

ή κανέναν, ξένο ή γνωστό.

Δε νομίζω να τραγουδήσω

άλλο αυτή τη στιγμή

ή και ποτέ ξανά. Θ’ αρχίσω με ματιά

να κάθομαι τυφλή

πάνω από μια κενή καρδιά.