1

Όταν ο πόλεμος πέρασε από εδώ

Τότε σκέφτηκα τους φράχτες των κήπων

Απέναντι από το σπίτι μας υπάρχει ένας κινηματογράφος

Που προβάλλει ταινίες τρόμου

Στα αριστερά του σπιτιού μας υπάρχει ένα τζαμί

Ο ιμάμης του αφηγείται αφηγήσεις για το πώς να πας στον παράδεισο

Πόλεμος και τρόμος και παράδεισος

Γέμισαν τους κήπους με σκοτάδι..!

5.
Πλέει ένα λευκό ψάρι·
κοιτάζει τα όμορφα μικρά του
που όλο τον αγγίζουν.

6.
Κολυμπά το παπάκι,
κι ένα ξερό λωτό φοράει
σαν καπέλο.

9.
Ενώ ιππεύω,
το άλογό μου αφοδεύει
πάνω σ’ άγρια χρυσάνθεμα.

14.
Πετώντας πάνω
από τόσον ύπνο ανθρώπων,
σηκώνεται ο κορυδαλλός

18.
Η ιππομέα,
ανθίζοντας κίτρινη,
ντροπαλή σκύβει.

*Από την ποιητική συλλογή: “Una educación sentimental (1967)”

Στον τοίχο η αρπαγή των σαβίνων γυναικών

ώχρα και πράσινο, φολιδωτοί

λεκέδες από υγρασία, ξεφτισμένες

νταμάσκ ταπετσαρίες ξεθωριασμένες από τον ήλιο

του απογεύματος στο μπαλκόνι με την άσπρη από τη σκόνη

σιδεριά

ανέβαιναν από τον δρόμο

θόρυβος και μυρωδιά τηγανίλας,

τυφλά αρνίσια κεφαλάκια, καλαμάκια

από τσορίθο, ψητές πατάτες, πιπέρι,

γυναίκες με ταγιέρ μιλούσαν

για το καθημερινό αλισβερίσι, κάποιος αποσπούσε

ένα και μόνο κουδούνισμα από εκείνη την πόρτα

από αδιαφανές γυαλί −πλύσεις-καπότες-

σύφιλη− τα κορίτσια γελούσαν στη γωνία

με τις δύο, τρεις κουβέντες του οικοδόμου

−ανακαίνιζαν την πρόσοψη ενός μπαρ

Κάσα Μανόλο− ήθελε να τις κεράσει καφέ με κονιάκ

Παιδκό τραγούδι

Ζούμε στο δικό μας κόσμο,
έναν κόσμο που’ναι πολύ μικρός
για να σκύψετε να μπείτε
ακόμα και μπουσουλώντας:
το ενήλικο τέχνασμα.
Και παρόλο που διερευνάτε
με μάτι αναλυτικό
και κρυφακούτε την κουβέντα μας όλη,
με βλέμμα συγκαταβατικό,
δε μπορείτε να βρείτε τον πυρήνα
όπου χορεύουμε, όπου παίζουμε,
εκεί που η ζωή κοιμάται ακόμα
κάτω απ’ το κλειστό λουλούδι,
κάτω απ’ τα λεία κελύφη
των αυγών στο κοίλωμα της φωλιάς,
που περιγελά το ξεθωριασμένο μπλε
και του πιο μακρινού σας παραδείσου.