Σημείωση Ποιείν: Κάνουμε μια μικρή εξαίρεση στις ποιητικές αναρτήσεις και παρουσιάζουμε σήμερα ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα του οποίου η ποίηση κρύβεται στην παιδικότητα, την αθωότητα και τη νοσταλγία του.

Όπως σημειώνεται και στο οπισθόφυλλό του πρόκειταί για την ιστορία ενός παιδιού που μεγαλώνει κι όλο δε λέει να μεγαλώσει, ταξιδεύει σ’ ένα μικρό καράβι που λέγεται Ελλάδα από τη δεκαετία του ’60 ως τις μέρες μας. Μαζί του το Παιδί-φάντασμα κι ο Σπίθας, ο Τιραμόλα και ο Μπλεκ, ο Τουίτι και ο Συλβέστρος, ο Βέγγος κι ο Χατζηχρήστος, η Αλίκη κι ο Δημήτρης, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας κι ο Ζαμπέτας, ο Ωνάσης κι η Σοράγια, η θεία Λένα κι ο Λαμπίρης, ο Δομάζος και ο Αντωνιάδης, ο Καραμανλής που θα σώσει την Ελλάδα και ο Αντρέας που θα κάνει σοσιαλισμό, ο Ντόναλντ και τα τρία ανιψάκια, ο Γκούφη, ο Γκαστόνε… και πολλά, πάρα πολλά τραγούδια. Μια αλλιώτικη εκδοχή της ιστορίας της Ελλάδας, όπου τα γεγονότα που σημάδεψαν τη χώρα συνυπάρχουν με τα κουτσομπολιά της γειτονιάς, τα καθέκαστα της μικρής πόλης, την ταπεινή ζωή της επαρχίας και τη βουή της πρωτεύουσας. Μια ιστορία γεμάτη μικρούς ήρωες και μεγάλα λάθη, πολύχρωμες εικόνες και ασπρόμαυρες θλίψεις, ραδιοφωνικές εκπομπές, ταινίες και σίριαλ.

Παρουσιάζουμε σήμερα 4 ποιήματα του πρωτοεμφανιζόμενου Κώστα Μουστρούφη

τα οποία μελοποιήθηκαν από τον Γιάννη Παλαμίδα

στο δίσκο του “Δωρητής σώματος“, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Οδός Πανός, μια από τις σημαντικότερες δισκογραφικές δουλειές των τελευταίων χρόνων.

Το ταξίδι

Αν φύγεις κάποτε για κείνο το ταξίδι
μην ξενοικιάσεις το δωμάτιο από μέσα μου
και μην πετάξεις τα κλειδιά

Τη θύμησή σου μην αφήσεις άστεγη
εγώ θα της πληρώνω όλα τα έξοδα
και θα τη βάζω να κοιμάται στο κρεβάτι μας ξανά…

Αν φύγεις κάποτε…

Το δέντρο του πόνου

Στο δέντρο του πόνου
πάντα θα κρέμομαι
αλύτρωτος καρπός
τη σάρκα μου κανείς δεν θα γευτεί
οι σπόροι μου ποτέ δεν θα βλαστήσουν
θα αφήσω τα άγρια καλοκαίρια
να τρέφονται άπληστα απ’ τους χυμούς μου
και τους ξερούς χειμώνες ν’ αυλακώνουν
την τρυφερή και λεία φλούδα μου.
Κι έτσι ο χρόνος
με χορτασμένα τ’ αδηφάγα του παιδιά
ίσως να με ξεχάσει
και να γερνάω ήσυχα πάνω σε κείνο το κλαδί
που τόσο αγάπησα…

Μνήμες της Μέθης

1

Με ρίχνει το ποτό.
Μʼ ανεβάζει.
Μου δίνει χαρά.
Με κάνει παρανοϊκό…

2

Το κρασί είναι η κατάρα μου.
Το κρασί είναι η κατάρα μου και η σωτηρία.
Το κρασί μου προκαλεί κατάθλιψη.
Το κρασί με κάνει και κλαίω.

3

Θέλω νʼ αυτοκτονήσω στον ύπνο μου.
Θέλω νʼ αυτοκτονήσω χωρίς να το θέλω, χωρίς να πονέσω.
Θέλω νʼ αυτοκτονήσω, επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

4

Τρομακτικό μοιάζει το δωμάτιο, σαν το μέσα μου.
Φωνάζω Βοήθεια, δεν ακούει κανείς.
Οι τοίχοι κλίνουν και με κλείνουν και με κλείνουν.

Bad Lieutenant hd

 
Στίχοι, μουσική, ερμηνεία:Αλκίνοος Ιωαννίδης 

Πατρίδα

Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει,
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός.
Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός
Mα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν
Ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά

Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη φυλή και τη ράτσα
προδομένη από μέσα απ΄τους πιο πατριώτες
να ‘χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με το όπλο στο στόμα
τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα στη Βουλή
Κάτω από ένα τραπέζι, το θυμάμαι σαν τώρα,
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες
μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ
“Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν, τι ωραία που πέφτουν…”

Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ’τη Σμύρνη
στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα 27 του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί
Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ’άδειο ξενοδοχείο
αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάνε στης πλατείας τη γιορτή

The Thin Red Line psp

Steel Magnolias video

Money
(ή ας είναι και δολάρια$)

τα πάντα για το χρήμα, φίλε/ να το θυμάσαι

-και η Αγαύη;
-όλα για το χρήμα
-μα είμαι άφραγκος πεσσόα
-τότε θα χάσεις την Αγαύη/ όταν τελειώνει
το πιάτο με τη σούπα/ στον πάτο αναγράφετ’ η τιμή
-και η Αγαύη;
όταν τελειώνουν τα $$$ κάνεις το άγαλμα στην πλατεία Δημοκρατίας

_i need some money_

-ευρώ;
-ας είναι και $$
– για μια χούφτα $$ θα σκότωνες την Αγαύη;
-πως τολμάς;

ας δώσουμε στη βία ό,τι της άρπαξε η ευθύνη/

-μα που χώνεις το χέρι σου;
-στο μουνί σου Β
Α
Θ
Υ
Α μωρό μου
ξέρω• εκεί κρύβεις το χρήμα
τώρα θα παρα(βιάσω) το χρηματιστήριο της Αγαύης_

-και η υπεραξία;
σσσσσσσσσσσσσς…σώπα

-τυλίγεται στις γάμπες σου κι ανεβαίνει κυκλικά αναρριχώμενα βουλεβάρτα

(του Ιησού μας το δίδαγμα/ το μήλο της Αγαύης)

-τώρα λευκαίνει_ στάζει/ στο τέλος πρασινίζει
-δολάρια;
-όχι ωάρια (και ενίοτε σπέρμα)
-πράσινο;
-από χλωροφύλλη

χ λ ω ρ ο φ υ λ ό σ π ε ρ μ α