Σημείωση Ποιείν: Κάνουμε μια μικρή εξαίρεση στις ποιητικές αναρτήσεις και παρουσιάζουμε σήμερα ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα του οποίου η ποίηση κρύβεται στην παιδικότητα, την αθωότητα και τη νοσταλγία του.
Όπως σημειώνεται και στο οπισθόφυλλό του πρόκειταί για την ιστορία ενός παιδιού που μεγαλώνει κι όλο δε λέει να μεγαλώσει, ταξιδεύει σ’ ένα μικρό καράβι που λέγεται Ελλάδα από τη δεκαετία του ’60 ως τις μέρες μας. Μαζί του το Παιδί-φάντασμα κι ο Σπίθας, ο Τιραμόλα και ο Μπλεκ, ο Τουίτι και ο Συλβέστρος, ο Βέγγος κι ο Χατζηχρήστος, η Αλίκη κι ο Δημήτρης, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας κι ο Ζαμπέτας, ο Ωνάσης κι η Σοράγια, η θεία Λένα κι ο Λαμπίρης, ο Δομάζος και ο Αντωνιάδης, ο Καραμανλής που θα σώσει την Ελλάδα και ο Αντρέας που θα κάνει σοσιαλισμό, ο Ντόναλντ και τα τρία ανιψάκια, ο Γκούφη, ο Γκαστόνε… και πολλά, πάρα πολλά τραγούδια. Μια αλλιώτικη εκδοχή της ιστορίας της Ελλάδας, όπου τα γεγονότα που σημάδεψαν τη χώρα συνυπάρχουν με τα κουτσομπολιά της γειτονιάς, τα καθέκαστα της μικρής πόλης, την ταπεινή ζωή της επαρχίας και τη βουή της πρωτεύουσας. Μια ιστορία γεμάτη μικρούς ήρωες και μεγάλα λάθη, πολύχρωμες εικόνες και ασπρόμαυρες θλίψεις, ραδιοφωνικές εκπομπές, ταινίες και σίριαλ. Μια νοσταλγική ιστορία για όσα αφήσαμε στην άκρη με το πέρασμα του χρόνου κι όταν τα ξαναβρίσκουμε, νιώθουμε κάτι που μόνο μια λέξη μπορεί να το περιγράψει: σνιφ! Η συγκλονιστική αφήγηση ενός παιδιού που δεν… μεγαλώνει ποτέ. Ο φαινομενικά απλός, αλλά και τόσο ουσιαστικός λόγος του ήρωα μάς ταξιδεύει στην Ελλάδα των τελευταίων 40 χρόνων. Πολιτικά, κοινωνικά, αθλητικά, καλλιτεχνικά γεγονότα άλλων εποχών περνούν μπροστά από τα μάτια του αναγνώστη με σπαρταριστά κωμικό τρόπο, ουσιαστικά δίνοντας μία ευφρόσυνη διάσταση σε ό,τι φάνταζε στα μάτια μας ως σπουδαίο και μοναδικό. Ένα βιβλίο βαθιά συγκινητικό, σχεδόν σπαρακτικό, που μας χαρίζει την αθωότητα μιας εποχής που έχει πια χαθεί.
Μικρό απόσπασμα:
(Σελ. 192)
Το βράδυ, άμα φτάνεις σε μια πόλη, βλέπεις τα πορτοκαλιά φώτα. Αυτά, άμα έρχεσαι, χαίρονται, άμα φεύγεις, στενοχωριούνται. Γι’ αυτό σου λένε,έλα, έλα, μείνε κι εδώ σε μας για λίγο. Καμιά φορά, άμα περνάς από κει και δεν σταματάς, κοιτιούνται και λένε, πάει κι αυτός μας ξέχασε. Ύστερα μιλάνε μεταξύ τους μέχρι να ‘ρθει άλλο αυτοκίνητο να περάσει. Όταν ένα φως γεράσει, αρχίζει να τρέμει και τα άλλα λένε, πάει κι αυτός ο κακομοίρης, όπου ναναι θα σβήσει. Καμιά φορά τα φώτα μαλώνουνε μεταξύ τους αλλά κανείς δεν το καταλαβαίνει. Αυτά τα φώτα ξέρουν πολλά πράγματα να σου πουν, τι έγινε όσο έλειπες, ξέρουν να σου πουν ποιος έφυγε και ποιος ήρθε, αλλά οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τα φώτα και δεν τους μιλάνε, περνάνε γρήγορα και φεύγουν. Τα φώτα στενοχωριούνται, αλλά τι να κάνουν; Αυτά είναι φώτα και περιμένουνε να περάσει κανείς γνωστός για να δούνε μήπως τους μιλήσει.
Χαίρομαι πολύ γι αυτη την εξαιρεση που κάνατε Σπύρο, όντως το Σνιφ εχει μια ποιητική διάσταση σπάνια για μυθιστορημα και μάλιστα ελληνικό. Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο γιατι η επίσημη κριτική -αν υποθέσουμε οτι υπάρχει τέτοια- δεν βρισκει ποτε το χρόνο για τους εκτός της -τελικά- συμμορίας των «επωνυμων»συγγραφεων να διαβασει και ν ασχοληθει μ ενα καινούργιο όνομα -εκτός κι αντους πάει συστημένο. Ετσι γεμισαμε ευπώλητα σκουπίδια ακόμα και ονομάτων που μέχρι χτες σεβόμασταν – κι αν προκληθω θα πω και τα ονοματα
Το Σνιφ εχει ποιηση, εχει τρυφεροτητα, εχει ΧΙΟΥΜΟΡ -πολύ βασικό-, εχει την ειλικρίνεια το ηθος και τη συνέπεια ζωης του συγγραφλεα του τον οποιο, δεν το κρύβω- τον γνωρίζω.
‘Οποιος το διαβασει θα καταλάβει πως τον αφορά αμεσα κι ισως προβληματιστει γιατι δεν διαβασα πουθενα κάτι περι αυτού.
Μπράβο σας εκει στο ΠΟΙΕΙΝ. Το λέει η καρδιά σας