Παρουσιάζουμε σήμερα 4 ποιήματα του πρωτοεμφανιζόμενου Κώστα Μουστρούφη
τα οποία μελοποιήθηκαν από τον Γιάννη Παλαμίδα
στο δίσκο του “Δωρητής σώματος“, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Οδός Πανός, μια από τις σημαντικότερες δισκογραφικές δουλειές των τελευταίων χρόνων.
Το ταξίδι
Αν φύγεις κάποτε για κείνο το ταξίδι
μην ξενοικιάσεις το δωμάτιο από μέσα μου
και μην πετάξεις τα κλειδιά
Τη θύμησή σου μην αφήσεις άστεγη
εγώ θα της πληρώνω όλα τα έξοδα
και θα τη βάζω να κοιμάται στο κρεβάτι μας ξανά…
Αν φύγεις κάποτε…
Το δέντρο του πόνου
Στο δέντρο του πόνου
πάντα θα κρέμομαι
αλύτρωτος καρπός
τη σάρκα μου κανείς δεν θα γευτεί
οι σπόροι μου ποτέ δεν θα βλαστήσουν
θα αφήσω τα άγρια καλοκαίρια
να τρέφονται άπληστα απ’ τους χυμούς μου
και τους ξερούς χειμώνες ν’ αυλακώνουν
την τρυφερή και λεία φλούδα μου.
Κι έτσι ο χρόνος
με χορτασμένα τ’ αδηφάγα του παιδιά
ίσως να με ξεχάσει
και να γερνάω ήσυχα πάνω σε κείνο το κλαδί
που τόσο αγάπησα…
Άπτερες νίκες
Άπτερες νίκες
νωθρά κι απρόθυμα
φυλάνε απόψε το κενοτάφιό μου
και λιγοστά πια κέρματα ζωής
πέφτουνε μέσα στη στέρνα των ευχών μου
ουράνια τόξα ασπρόμαυρα.
Και θάλασσες ανάλατες
πέτρινα χέρια κι αγκαλιές
σαν να τα μαρμάρωσαν μάγισσες κακές.
Κι εμείς κέρινα αγάλματα
δεν αγγιζόμαστε
μήπως από αγάπη λιώσουμε.
Να φεύγει η μέρα
Όμορφο απόγευμα
η πιο ωραία ώρα της ημέρας
έτσι συνηθίζεις να μου λες
μετά ποτίζεις τις τριανταφυλλιές
και το ξερό μου βλέμμα.
Και πίνουν τα σκυλιά μας την στοργή
που γύρω από τις ρίζες μου λιμνάζει
μας ησυχάζει
και διώχνουμε με τις ουρές τους άλλη μια μέρα.
Και στο λαιμό μου
που χρόνια ερωτευόταν λαιμητόμους
θ`αφήσω απόψε υγρή μια στάλα
που έσταξε απ`τα δόντια σου
κι η μέρα χαλαρώνει τώρα τα σχοινιά
της φτάνει όσο αίμα μάζεψε και φεύγει ήρεμη
γιατί την έχουμε πια συγχωρέσει.
Όμορφο απόγευμα
η πιο ωραία ώρα της ημέρας
έτσι συνηθίζεις να μου λες
μετά ποτίζεις τις τριανταφυλλιές
και το ξερό μου βλέμμα.
Και σήμερα που τόσο σ`αγαπώ
κι ο γάτος μας τρίβεται νωχελικά
επάνω στις ζωές μας
και χαϊδεύει με την ουρά του άλλη μια μέρα.
Καλημέρα σε όλους. Μερικοί στίχοι μου αρέσουν εξαιρετικά. Δείχνουν αυθεντικό πόνο και υπαρξιακή αγωνία. Η μελοποίηση ανέδειξε τον αδιέξοδο ερωτισμό και την ανάγκη ουσιαστικής, σωματικής επικοινωνίας του πάσχοντος όντος, του χαμένου μέσα στο βόρβορο της επικοινωνιακής εποχής μας, όπου οι άνθρωποι ανταλλάσσουν λέξεις αλλά δεν αγγίζονται.
Σε παράλληλη ανάγνωση
χωρίς υπαινιγμούς “αξιολογήσεων”
[μέρες που είναι με τον Ηλία Λάγιο να μας κογιονάρει από μακρία, προειδοποιώντας από το 1996]:
“…O Απρίλης δεν κατέχει από αμυγδαλιές, κυοφορώντας
πασχαλιές μέσα από τη βουρδουλιασμένη Γη, αναδεύοντας
γνώση και θέληση, αρδεύοντας
προσκυνημένες ρίζες, με εαρινή βροχή.
Το χειμώνα παρηγοριόμαστε, σκεπάζοντας
τη μουσκεμένη ενοχή με λήθη, θρέφοντας
μια ταγκισμένη ζωή με οικοδομές και υπόσχεση ελέους.
Το θέρος μας αιφνιδίασε , καθώς ξεχύθηκε από τη μάντρα της Καισαριανής,αντάμα με τον ήλιο.
Πυργώσαμε συννεφιασμένες ακροπόλεις
και η μπόρα σύρθηκε ως τη γωνία Πατησίων και Στουρνάρα,
εκεί που γιόρταζαν τη λευτεριά και τους χτυπήσαμε…”
Μου άρεσε πολύ το “Να φεύγει η μέρα”
Πόσα ωραία δισκογραφούνται στις μέρες μας…
Όλα είναι εδώ.
Εμείς;
Ο Παλαμήδας είναι ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο.
Με τους ΝΕ έδωσε ένα εξαιρετικό τραγούδι [Το παιχνίδι της σιωπής]. Τα υπόλοιπα του δίσκου στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν επιεικώς αχαρακτήριστα.
Εύχομαι -και το έχω ανάγκη- όλος ο νέος δίσκος να΄ναι τουλάχιστον ισάξιος του σπουδαίου εκείνου κομματιού.
Τα ποιήματα του Κώστα Μουστρούφη, πολύ καλά, κατά τη γνώμη μου.
Το εξώφυλλο του δίσκου το λιγότερο απαίσιο.
Υ.Γ. Εύχομαι να μην τον περιφέρει ο Χρονάς τον Παλαμήδα στον Ιανό, όπως έκανε με την Λένα Πλάτωνος.
[Μα να συναγελάζεται μια Θεία μορφή σαν της Λένας με τους λιμοκοντόρους κουλτουριαριδοθαμώνες του Ιανού;]