Μνήμες της Μέθης
1
Με ρίχνει το ποτό.
Μʼ ανεβάζει.
Μου δίνει χαρά.
Με κάνει παρανοϊκό…
2
Το κρασί είναι η κατάρα μου.
Το κρασί είναι η κατάρα μου και η σωτηρία.
Το κρασί μου προκαλεί κατάθλιψη.
Το κρασί με κάνει και κλαίω.
3
Θέλω νʼ αυτοκτονήσω στον ύπνο μου.
Θέλω νʼ αυτοκτονήσω χωρίς να το θέλω, χωρίς να πονέσω.
Θέλω νʼ αυτοκτονήσω, επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
4
Τρομακτικό μοιάζει το δωμάτιο, σαν το μέσα μου.
Φωνάζω Βοήθεια, δεν ακούει κανείς.
Οι τοίχοι κλίνουν και με κλείνουν και με κλείνουν.
5
Θυμάμαι το χθες και πονώ και ματώνω.
Θυμάμαι το χθες και μεθυσμένα παραπατώ.
Η ζωή μου όλη τώρα μια τραμπάλα στον παραλογισμό.
6
Έγινα αλκοολικός από ανάγκη ή από βλακεία;
7
Τα όνειρά μου, μόνο αυτά αξίζουν, κι ας είναι ασπρόμαυρα.
Η ζωή μου μια φάρσα, ένα τίποτα, που ανυπομονώ να φτάσει στο τέλος του.
Τρεκλίζω εκλιπαρώντας το θάνατο.
8
Έγινα μοναχικός, πολύ.
Έγινα οξύθυμος, πολύ.
Νιώθω στο πετσί μου την αδικία και καταρρέω.
Ποια αδικία όμως;
9
Κάθε νύχτα περπατώ.
Κάθε νύχτα περπατώ και οργίζομαι.
Κάθε νύχτα περπατώ και παρακαλώ να μην ξημερώσει η επομένη μέρα.
Πάντα ξημερώνει.
10
Είμαι καλός ηθοποιός!
Χειρίζομαι την τρέλα και τον εθισμό μου με άριστες υποκριτικές ικανότητες.
Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι είμαι αλκοολικός εκτός από τον εαυτό μου.
Κανείς δεν ασχολείται μαζί μου εκτός από τον εαυτό μου.
11
Λες να με ακούει κανείς τώρα, καθώς πέφτω με πάταγο;
12
Χθες το βράδυ έσπασα το καθρεφτάκι ενός αυτοκινήτου στο δρόμο.
Δε μου έφταιξε σε τίποτα, αλλά να…
Εκείνο βρήκα μπροστά μου, εκείνο έσπασα.
13
Αιμορραγεί η σιωπή.
Αιμορραγεί λέξεις.
Θέλω να μιλήσω, μα δεν έχω φωνή.
14
Το μίσος φουντώνει μέσα μου.
Το μίσος και η καταφρόνια.
Για τους άλλους.
Θέλω να σκοτώσω κάποιον, αλλά δεν μπορώ.
Δεν έχω τη δύναμη.
15
Μου αρέσει αυτή η πτώση, αυτή η βύθιση στα σκοτάδια της μέθης.
Μου αρέσει αυτός ο πόνος, είναι ο μόνος που μου ανήκει.
Μου αρέσει που δεν είμαι εγώ, αφού ο εαυτός μου καθόλου δε μου γεμίζει το μάτι.
16
Μίρα… Χριστίνα… Μίρα… Χριστίνα…
Γιατί με εγκαταλείψατε;
Γιατί τώρα που σας χρειάζομαι δεν είστε εδώ;
Γιατί;
17
Φοβάμαι όλο και πιο πολύ το σκοτάδι.
Στο σκοτάδι οι φόβοι μου ζωντανεύουν.
Τα λάθη μου μοιάζουν τερατώδη.
Στο σκοτάδι… Στο σκοτάδι… Στο σκοτάδι ψάχνω τη σκιά μου!
18
Κοιμάμαι λίγο, ξυπνάω πολύ.
Δε ζω τις μέρες, τις διεκπεραιώνω.
Φοβάμαι το σκοτάδι, τρέμω το φως.
19
Πότε ήταν η τελευταία φορά που μέθυσα από χαρά;
Μου λείπουν, όλα μου λείπουν, όλα τα άπιαστα.
Χριστίνα…
20
Σε είδα ψες, σε είδα με κάποιον άλλο.
Προχώρησες, με άφησες κι εσύ.
Μου μαύρισες την ψυχή.
Πήγα κι έπεσα μέσα στη θάλασσα για να πνιγώ.
Μετά κολύμπησα στην ακτή.
Κι ύστερα, ήρθα σπίτι και πνίγηκα στη ρακή.
Γέμιζα για ώρες το μέσα μου, άδειαζα για ώρες το είναι μου.
Και όπως πάντα, κατάφερα το τίποτα.
21
Μου πάει τελικά αυτή η πτώση.
Μου πάει ετούτη η τρέλα.
Μου πάει η παρακμή.
Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου.
22
Δε μιλώ πια με κανένα.
Δεν έχω τίποτα να πω.
Δεν τους αντέχω…
Τον εαυτό μου δεν αντέχω.
Δεν έχω κανένα με τον οποίο να μπορώ να μιλήσω.
23
Ξάπλωνα στο κρεβάτι κι έκλαιγα, έκλαιγα, έκλαιγα.
Ξάπλωνα στο κρεβάτι κι έριχνα χαστούκια στον εαυτό μου, τον πονούσα.
Ξάπλωνα στο κρεβάτι και μου φώναζα: «Σήκω, Σήκω, Σήκω!» μα δεν μπορούσα.
Οι δυνάμεις μου μʼ εγκατέλειψαν ολοκληρωτικά.
Όπως κι εγώ εκείνες.
24
Κάποιος με κτύπησε άγρια ψες.
Δε θυμάμαι το γιατί.
Θυμάμαι μόνο τους μώλωπες, επειδή τους βλέπω.
Μαυρισμένο μάτι, πρησμένα ούλα, πληγωμένα πλευρά.
Τʼ απομεινάρια της μάχης.
Α, ναι, θυμάμαι και μια υπόσχεση:
«Θα σʼ εκδικηθώ!» του είπα.
Το μόνο που δεν ξέρω ποιος ήταν.
25
Άρχισα να μπερδεύω τον ξύπνιο με τον ύπνο.
Δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω.
Όλη μέρα κοιμάμαι όρθιος, όλη νύχτα ξαγρυπνώ ξαπλωμένος.
Βλέπω όνειρα; Ή, μήπως, εκείνα με βλέπουν;
26
Θέλω να πιάσω τον απόλυτο πάτο.
Θέλω να πιάσω τον απόλυτο πάτο.
Θέλω να πιάσω τον απόλυτο πάτο.
Μα, ποιος είναι ο δρόμος της επιστροφής;
27
Θα γίνω ζητιάνος της αγάπης.
Θα γίνω ζητιάνος του οίκτου.
Θα πάω στη Χριστίνα για να της ζητήσω βοήθεια.
Για να της ζητήσω αγάπη.
Θα πάω στη Χριστίνα…
28
Δε θα πάω στη Χριστίνα.
Όχι, δε θα πάω στη Χριστίνα.
Δε μου αξίζει η συμπόνια της.
Δε μου αξίζει η αγάπη της.
Μόνος θα σωθώ.
Μόνος…
29
Λίγο-λίγο, μειώνω το κρασί.
Λίγο-λίγο, μειώνω το ποτό.
Λίγο-λίγο, μειώνω το σκοτάδι.
Τρέμω, επιθυμώ, παθιάζομαι, φοβάμαι.
Λίγο-λίγο…
30
Μια αφορμή ψάχνω, ένα στήριγμα.
Κάπου να ακουμπήσω για να σηκωθώ ξανά.
Μπορώ να το κάνω, αλλά δεν μπορώ.
Το κορμί συνήθισε αλλιώς.
Πρέπει να το δαμάσω.
31
Νύχτες άγρυπνες, μέρες νυσταλέες.
Επιτέλους, κάτι μοιάζει να αλλάζει.
Τα όνειρά μου άρχισαν σιγά-σιγά να γίνονται πολύχρωμα.
Άρχισα να βγαίνω στο φως!
32
Λίγο απέχει η λύτρωση, λίγο η σωτηρία.
Το ξέρω, το νιώθω.
Που να τις αναζητήσω όμως;
Που να τις βρω;
33
Πρέπει να σκοτώσω τη μοναξιά.
Να τη σκοτώσω, πρέπει.
Χρειάζομαι φίλους, πολλούς – που είσαι Καπετάνιε;
Χρειάζομαι αγάπη!
Να δώσω και να πάρω.
Χρειάζομαι να βγω απʼ τους δρόμους της σιωπής.
Χρειάζομαι ένα σύννεφο χαράς.
Χρειάζομαι να γίνω και πάλι εγώ.
Χρειάζομαι…
Πολλά χρειάζομαι.
Χρειάζομαι ζωή!
Γιʼ αυτό…
Αντίο σκοτάδι.
Τώρα πια δε σε φοβάμαι.
Αντίο κατάθλιψη.
Τώρα πια δε θα μου μαυρίζεις το είναι.
Αντίο κρασί…
Α, όχι εσένα δε θα σʼ αποχαιρετήσω. Μου αρέσεις, πολύ! Απλά από δω και μπρος δε θα με πίνεις εσύ. Εγώ θα σε πίνω.
Αντίο… αντίο μου!
Καλωσόρισες νέα ζωή…
Ο Λάκης Φουρουκλάς γεννήθηκε στη Ζιμπάμπουε το 1970 από Κύπριους γονείς, μεγάλωσε στην Κύπρο, έζησε στην Αθήνα και την Τσιάνγκ Μάι της Ταϊλάνδης, ενώ σήμερα ζει σε ένα ημιορεινό χωριό της Κύπρου.
Δούλεψε σε διάφορες εφημερίδες και ραδιοσταθμούς.
Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία. Από τις εκδόσεις Γη στη Λευκωσία κυκλοφόρησαν οι συλλογές διηγημάτων Αιώνια Αγαπημένη και Γαλανή & Λεύκιος, καθώς και η νουβέλα Το λάθος πάθος. Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το μυθιστόρημα Μίρα, το λουλούδι του πολέμου.
Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά “Να ένα μήλο” και “Ρωγμές” στην Ελλάδα και “Εξάγγελος” στην Κύπρο, καθώς και σε διάφορες λογοτεχνικές ιστοσελίδες. Φωτογραφίες του φιλοξενούνται σε μεγάλο ταξιδιωτικό οδηγό για την Ινδία και σε βιβλίο για την αρχιτεκτονική σε διάφορες χώρες του κόσμου.
Διατηρεί προσωπικό μπλογκ στη διεύθυνση: http://lakisf.blogspot.com. Επίσης δικό του είναι και το αγγλόφωνο http://lakisf2.blogspot.com, όπως και ένα μπλογκ με φωτογραφίες από τα ταξίδια του: http://adais.blogspot.com











sta περισσότερα από αυτά τα ποιήματα, ένιωσα ποίηση και κραυγή μαζί.
και το εξώφυλλο πολύ ωραίο.
Στην αρχή τα διάβασα απνευστί και προφανώς ήταν λάθος.
Κατόπιν ένα-ένα (με μόνη επιφύλαξη τα 27 και 28 για το αν πρέπει να διαβαστούν ως δυο ανεξάρτητα ή ως οι δυο στροφές ενός)
Ο επιγραμματικός λόγος, όταν είναι «αποτελεσματικός», είναι πολύ δυνατός και αυτό προσωπικά το εισπράττω.
Επιπλέον χρησιμοποιείται έντονα και επιτυχημένα η επανάληψη λέξεων ή φράσεων αφού δε «σταματά» η εξέλιξη των ποιημάτων αλλά απεναντίας επιταχύνεται ή επιταχύνεται η έλευση του αδιέξοδου (όπως στο εκπληκτικό υπ’ αριθμό 9).
Δεν ξέρω γιατί αλλά η ποίησή του με παραπέμπει στον τρόπο που έγραφαν οι ινδιάνοι.
Η δημόσια κατάθεση είναι ένα βήμα. Το περιεχόμενο της δημόσιας ποιητικής τοποθέτησης αυτονομείται κι εδώ εισβάλλει ο αναγνώστης!
Υπογείως διαπιστώνω συνομιλία με κείμενα παλιών εποχών κι αλληγορίες.
Ενδεικτικά για τις ζωής της δύσκολες καμπές και το ρόλο της γυναίκας:
“Του παραδείσου το φυτόν και του διαβόλου ο φθόνος,
του όφεως δε τα βήματα και της γυνής η απάτη
εις λήθην με προσήγαγον της εντολής Κυρίου”∙
Κι ακόμη ως προς την μόνωση και τη βιωτή στα ξένα:
“Διά τούτο πάντα θλίβομαι, διά τούτο πάντα κλαίω,
διά τούτο πάντοτε θρηνώ εις τον ξένον κόσμον τούτον
και επαναλύσαι επιποθώ προς την αρχαίαν πατρίδα,
και κατασπά με ο τύραννος προς την αυτού δουλείαν
δεσμεύων, κατατρύχων με δεσμοίς αμαρτημάτων,
βουλόμενος ξενώσαί με εις χώραν ξενοτέραν,
εις θλίψιν ατελεύτητον και πόνους βαρύτερους”.
Ο προβληματισμός: “Τύχη μου, ανάνηψον λοιπόν εκ της αιχμαλωσίας “.
Η διαπίστωση ως ετοιμασία δράσης:
“μη μακρυνθώμεν παντελώς και ξενωθώμεν άγαν,
ότι ο ξένος πάντα θλίβεται, ο ξένος πάντα κλαίει,
ο ξένος πάντοτε θρηνεί παραμυθίαν ουκ έχων”.
Με αγάπη στιον άγνωστο φίλο και προσμονή στίχων κι άλλων.
ΣΠΑΤΑΛΗ ΛΕΞΕΩΝ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥ ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟΣ ΚΟΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΟΝΟ….
ΠΟΙΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΠΟΙΗΣΗ , ΑΠΛΩς ΕΙΝΑΙ ΦΛΥΑΡΙΑ ΜΟΝΟ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΚΑΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΕΙ….
Ρολύ ωραία λόγια, αγγίζουν.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω πάρα πολύ το Ποιείν για τη φιλοξενία και σας, αγαπητοί φίλοι, για τα καλά ή και όχι και τόσο καλά σας λόγια. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν είμαι, αλλά ούτε και διεκδικώ τις δάφνες του ποιητή. Η γλώσσα μου είναι πολύ φτωχή για να κάνω κάτι τέτοιο. Τα πιο πάνω κομμάτια αποτελούν ένα συνδετικό κρίκο, ανάμεσα στα δύο μέρη του μυθιστορήματός μου. Μ’ αυτά ήθελα να δώσω λιτά και ολιγόλογα την κατάδυση του βασικού ήρωα στην άβυσσο και στην σταδιακή ανάδυσή του στο φως. Αν σ’ αυτά τα σπαράγματα διακρίνετε κάποια ίχνη ποίησης δεν μπορώ παρά να εκφράσω τη χαρά μου. Αν όχι, δεν σας αδικώ.
Ευχαριστώ και πάλι για τη φιλοξενία σ’ αυτό τον τόσο ξεχωριστό χώρο.