RESURGAM
( Αναζητώντας θέση για παρκάρισμα)

Το κινούμενο σχέδιο μπορώ να εμπιστευτώ. Επιστρέφω
προσέχοντας για βενζινάδικο λουσμένος του Χρίστου το φως. Για το
στόμα της κορούλας σας ο γιατρός τα καλύτερα λόγια έχω να πω. Στο
τραπέζι πού από ώρα έχει στρωθεί με περιμένουν. Το ψάρι πολύ.
Κανένας δεν θα φύγει νηστικός.

Να κλείσω τούς δρόμους της ποίησης. Ασαφή μήτε ίχνη
εστίας πιθανού. Οι σελίδες του αναγνωστικού καθαρές ποιητών χρή-
σης και διακίνησης. Ωχρές αγριάδες σε θερμοκρασία υπολειπόμενη
τον ομαλού. Να κυκλοφορούν οι στίχοι κρυφά όπως στα ουρητήρια η
δόση. Απορρίψεων πλήθη σωρεύοντας συνάφεια αιτιώδη. Κατοικη-
τήριο όσων η αγάπη έχει διασώσει. ‘Οπές βουλόμενες με βλεννογόνο
λοιμώδη.

Το θυμάμαι ελεύθερο από παντού, νεόδμητο, γωνιακό. Χτι-
σμένο εν μέρει με χρήματα αποβιώσαντος ετεροθαλούς. Και εν μέρει
με δάνειο Ταμείου Παρακαταθηκών. Με τον θάνατο του πατέρα μικρό
το υπόλοιπο στους καταλόγους τους χρηματικούς. Είπα να κόψω
δρόμο από τις γειτονιές σου, πρόεδρε, κι έχω χαθεί. Βενζίνη οσμίζο-
μαι και νερό. Σύνηθες επί κυβερνήσεως Σημίτη απόδειπνο σε βερο-
νέζε βαθύ. Διώροφο με κήπο κι αυλή, πανταχόθεν ελεύθερο.

Αστράφτει όπως αυγουστιάτικο ελάφι με βρεγμένο μουσούδι
στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Στης Άνδρου τη θάλασσα, ανοιχτά τον
Ξεργιά, σε γαλάζιο λιβάδι με σημαδούρα αναμμένη. Το βοτάνι με
συναντά κι ο μικρός του ανθός σε σχεδιασμούς επιμειξίας αλλόκοτου.

Το τραπέζι με ψάρι βραστό έχει από ώρα στρωθεί και περιμένει.
Εκείνοι που γνώρισαν τη θεραπεία έφυγαν μακριά. Των άλλων την
αφοσίωση υπομένω. Στο παρκάρισμα ξένοι τη γαλάζια νυχτιά. Εσύ
κι εγώ, πρόεδρε, δίπολο χαμένο.

ΠΟΛΕΙΣ

Την πύλη της πόλης Αλλουθέα
φυλάει μια Σφίγγα με διλήμματα.
Μη την επισκεφθείς.
Αντʼ αυτού πήγαινε στην πόλη Αφειδώλια.
Μπες σʼ ένα μικρομάγαζο
της συνοικίας των Ψιθυριστών,
σʼ αιωρόσκονη με μικρές γητειές
να σε μεταμορφώσουν,
από ψηλά να δεις
στη γη γιατί υπάρχεις.
Ειδάλλως, οι αντίπαλες πόλεις
θα στείλουν ανέμους να σκορπίσεις
σʼ ένα σύμπαν που δεν συγχωρεί.

Υπάρχουν κοινά στοιχεία ανάμεσα στην ιδιοφυία και την τρέλα; Ποια σημεία επικοινωνίας και επαφής μπορούν να δημιουργηθούν ανάμεσα σε μία μαθηματική διάνοια και έναν απλό και σχετικά χαμηλού μορφωτικού επιπέδου ασθενή του ψυχιατρείου; Αυτά είναι δύο θεμελιώδη ερωτήματα που θέτει ο Ντενί Γκετζ στο μυθιστόρημα «Η Επαυλη των ανδρών», ένα από τα πιο διεισδυτικά και ανθρώπινα βιβλία του Γάλλου μαθηματικού και συγγραφέα. Ένα βιβλίο που πριν το ανοίξει κανείς, έχει την εντύπωση ότι θα αντιμετωπίσει την μαθηματική αυστηρότητα και αδιαλλαξία σε όλο της το μεγαλείο, για συνειδητοποιήσει από τις πρώτες κιόλας σελίδες, ότι πρόκειται για το αντίθετο ακριβώς. Διότι «Η Έπαυλη των ανδρών» δεν είναι ένα μαθηματικό μυθιστόρημα. Πάνω από όλα είναι ένα μυθιστόρημα για την τέχνη της επικοινωνίας και της ψυχικής προσέγγισης ανάμεσα σε δύο προσωπικότητες με εντελώς διαφορετικές συντεταγμένες, που καταφέρνουν να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλον χωρίς προκαταλήψεις ηλικίας, μόρφωσης και κοινωνικού επιπέδου και να ανταλλάξουν απόψεις , ιδέες και εμπειρίες. Είναι ένα μυθιστόρημα για τη δημιουργία μιας φιλίας.

Το ένα πρόσωπο είναι ο Χανς Σίνγκερ, μορφή την οποία ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από τον κορυφαίο Γερμανό μαθηματικό και θεμελιωτή της Θεωρίας των Συνόλων, Γκέοργκ Κάντορ. Ο Κάντορ (1845-1918) που δημιούργησε τεράστια επανάσταση στα μαθηματικά εισάγοντας επίσημα την έννοια του απείρου, δέχτηκε τρομερές αμφισβητήσεις και επιθέσεις από συναδέλφους του μαθηματικούς, με αποτέλεσμα να παθαίνει τακτικές κρίσεις κατάθλιψης και να εισάγεται για θεραπεία σε ψυχιατρείο. Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται εν έτει 1917, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, την εποχή που ο Κάντορ είχε εισαχθεί στην ψυχιατρική κλινική του Πανεπιστημίου της Λούφσταντ. Αυτή είναι η «Επαυλη των ανδρών».

Οι εκδόσεις IANOS παρουσιάζουν σ’ ένα βιβλίο- cd, για πρώτη φορά, την ολοκληρωμένη εργασία του Θάνου Μικρούτσικου πάνω στην ποίηση του Κ.Π. Καβάφη. Πρόκειται για μια πολύμορφη έκδοση 96 σελίδων, η οποία περιλαμβάνει ανθολογημένα ποιήματα από τον Θάνο Μικρούτσικο, κείμενο του Γιώργου Μονεμβασίτη για την μελοποίηση του Καβάφη από τον συνθέτη, επτά προσωπογραφίες του Κ.Π.Καβάφη από τον Γιάννη Ψυχοπαίδη και άλλο αρχειακό υλικό. «Τα αγαπημένα μου» τιτλοφορεί ο Θάνος Μικρούτσικος την ανθολόγηση των ποιημάτων και εξηγεί: «Είμαι ένας καλλιτέχνης που λατρεύει την Ποίηση και τους Ποιητές, και μια από τις εμμονές μου είναι να ξεκλειδώνω μουσικά τους κόσμους τους. Το μοναδικό λοιπόν κριτήριο για την επιλογή των ποιημάτων του Καβάφη ήταν πολύ προσωπικό: ποια ποιήματα του Αλεξανδρινού –είτε μελοποιήθηκαν από εμένα είτε όχι- με ακολουθούσαν συνεχώς σε πολλές φάσεις της ζωής μου, ποια με συντρόφευαν αδιαλείπτως όλα αυτά τα χρόνια, ποια με ταξιδεύουν σε κόσμους που δεν υπάρχουν πια, ποια με πονάνε, ποια με συνθλίβουν… Γιατί τον Γέρο της Αλεξάνδρειας τον ακολουθώ από τα προεφηβικά μου χρόνια- από τότε που ο πατέρας μου, τα βράδια του ’55, μ’ έπαιρνε στην αγκαλιά του και μου διάβαζε τα «Τείχη», τους «Αλεξανδρινούς βασιλείς», την «υπεροψία και τη μέθη του Δαρείου» μέχρι το ’82, σ’ εκείνο το μαύρο θέατρο του Ronse στις Βρυξέλλες, ακούγοντας την βαθιά φωνή του Paul Roland: […] η ώρα μία την νύχτα θάτανε ή μιάμισυ…» Το ένθετο cd έχει τον τίλτο «Επέστρεφε» και περιλαμβάνει 10 συνθέσεις του Θάνου Μικρούτσικου, σε νέα μουσική επεξεργασία και ενορχήστρωση. Ανάμεσα στα ποιήματα του Κ.Π.Καβάφη, ο συνθέτης επέλεξε να μελοποιήσει στην συγκεκριμένη έκδοση τα εξής: Επέστρεφε, Σύγχυσις, Ο Γενάρης του 1904, Μονοτονία, Για να ‘ρθουν, Επήγα, Επιθυμίες, Ο Δεκέμβρης του 1903, 105 αργότερα, Η πόλις.

ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΧΑΣΕΙ,
ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ
ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΧΑΣΕ

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα. Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε. Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους. Πολλές απ’ αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά. Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη. Ή, για να το πω καλύτερα, όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, έκτος από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί ή άπο εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο.

H δική μας πέτρα ήταν εντελώς ασήμαντη-δεν άξιζε ούτε για να την κλοτσήσει κανείς. Μικρή κι ασουλούπωτη, δεν ήταν ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη ούτε μακρόστενη. Το χρώμα της, ξέθωρο γκρίζο, την έκανε ακόμα πιο ασήμαντη, γιατί κι ο δρόμος είχε το ίδιο χρώμα και με δυσκολία την ξεχώριζες. Η ασημαντότητα της αυτή είχε βέβαια και τα καλά της. Ένα απ’ αυτά το ‘παμε κιόλας: κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να την κλοτσήσει. Εν’ άλλο ήταν ότι κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε με τη βαριά του να την κομματιάσει ή να τη μεταφέρει έξω απ’ το δρόμο, γιατί, έτσι μικρή που ήτανε, τόπο δεν έπιανε κι ο δρόμος έμενε ελεύθερος.

Ζούσε, λοιπόν, ειρηνικά την πέτρινη ζωή της, που ήταν βέβαια λίγο μονότονη, αλλά αυτό κα θόλου δεν την ενοχλούσε, γιατί, αφού δεν ήξερε τί δεν είναι μονοτονία, δεν ήξερε ούτε τί είναι. Μια μέρα όμως έμαθε.

Εκείνη τη σημαδιακή, για τη ζωή της πέτρας, μέρα, εν’ αγόρι, που ήθελε να σκοτώσει ένα σπουργίτι ή να σπάσει κάποιο γλόμπο και δεν έβρισκε άλλη πέτρα, πιο κατάλληλη, τη μάζεψε απ’ το δρόμο, την έβαλε στη σφεντόνα του και την τίναξε στον αέρα, ψηλά και μακριά. Ευτυχώς, επειδή ήταν ατζαμής, δεν πέτυχε τον στόχο του, πέτυχε όμως, δίχως να το ξέρει, ν’ αλλάξει τη ζωή της πέτρας. Δίχως να το ξέρει, της έδειξε πως δεν ήταν πλασμένη μόνο για να σέρνεται στον δρόμο, μα πώς μπορούσε και να πετάξει, κι ακόμη πώς ο δρόμος δεν ήτανε ο κόσμος όλος αλλά μονάχα ένα μέρος του, και μάλιστα όχι το πιο ωραίο, γιατί η πέτρα, όταν τέλειωσε το πέταγμα
της, βρέθηκε μέσα σ’ έναν κήπο.