Λουις Μπουνιουέλ

Όταν έκοβε το μάτι

-σπονδή παράτολμη σε ρηξικέλευθους θεούς

θυμόταν

οικογενειακά γεύματα τις Κυριακές

μ’ ένα καιρό θλιμμένου φθινοπώρου

Τα νιάτα πέρασαν σαν πυροτέχνημα

Ένα κανόνι να βροντά

στους άδειους δρόμους του Τολέδο

Στα γεράματα καθόταν ακίνητος

σ’ ένα ψηλό κρεβάτι με το σκύλο του

Δίπλα τo παλιό γραμμόφωνο

γυρνούσε τη σκόνη της σιωπής

Λίγο πριν το τέλος

του’ ρθε στο μυαλό ο Βέρμεερ

Ο ίδιος μικρός χώρος στη γωνία

με ένα ψεύτικο φως

να πέφτει στα πρόσωπα

Έξω απ’ το παράθυρο

ο άντρας κι η γυναίκα να κοιτάνε

τα χέρια που έπλεκαν αόρατα

τα αιώνια νήματα

Κι έξαφνα όλα

να τινάζονται στον αέρα

Λουίς Μπουνιουέλ

Το σύμπαν θα ξαναγεννηθεί;

Ακούστε Εδώ το IV

IV
Αυτοί πολέμησαν πάντως,
και μερικοί πιστεύοντας,
pro domo, παντως…

Άλλοι πρόθυμοι για τα όπλα,
άλλοι για περιπέτεια,
άλλοι απ’ τον φόβο της αδυναμίας,
άλλοι απ’ τον φόβο της αποδοκιμασίας,
άλλοι από αγάπη για τη σφαγή, στη φαντασία,
μαθαίνοντας αργότερα…
άλλοι με φόβο, μαθαίνοντας την αγάπη της σφαγής`

μερικοί έπεσαν, pro patria,
non “dulce”non et “decor”…
βούτηξαν ως τα μάτια στην κόλαση
πιστεύοντας στα ψέματα των γέρων, ύστερα δυσπιστώντας
επέστρεψαν στην πατρίδα, επέστρεψαν σ’ένα ψέμα,
επέστρεψαν σε αμέτρητες απάτες,
επέστρεψαν σε παλιά ψέματα και νέους εξευτελισμούς`
τοκογλυφία πωρωμένη και πανάρχαιη
και στις δημόσιες θέσεις συκοφάντες.

Τόλμη όσο ποτέ άλλοτε, σπατάλη όσο ποτέ άλλοτε.
Νέο αίμα κι ευγενικό αίμα,
ρόδινα μάγουλα, κι ωραία σώματα`
σθένος όσο ποτέ άλλοτε

ΑΜΒΩΝ ΑΙΓΑΙΟΥ

Αναδύονται λόγοι Δευτέρας Παρουσίας από
κόκκινο και γκρίζο τραχείτη
Κόκκοι άλατος διεισδύοντας αρμό τον αρμό
Συστοιχίες παραθύρων και άλλες ιχνογραφίες
Όπως συλλαμβάνουμε αναστεναγμούς
Αυτή η λιτανεία αναρριχάται
μέχρι τα θεμέλια των προμαχώνων
Κι απέ η περιτοίχιση μιας νεφέλης
ως την έπαρση του ιστού
Όλα, από μελάνι οίνου σημειώνονται σε κυανόλευκο
Με τα περιθώρια να έχουν βαφτιστεί
στην αίσθηση του χάους
Ότι περνάει, ανεξάρτητα απ΄ το χάρισμα της μνήμης,
καθαρογράφεται με λιόφυλλα σε μόλυβδο εδώ
Κι΄ ύστερα οι ερημιές τους φτεροκοπούν,
ενώ αργοπλέουν
Ενταύθα με κάθε γιατί
ο τόπος γίνεται βαρύτερος
Μήθυμνα

Ανθολογία σύγχρονης κυπριακής ποίησης
Η Κύπρος μετά το ΄90

Εισαγωγή: Αλέξης Ζήρας

Επιμέλεια/ Ανθολόγηση: Βάκης Λοϊζίδης

Χριστιάνα Αβρααμίδου, Μαρίνα Αρμεύτη, Ανδρέας Γεωργαλίδης, Αντώνης Γεωργίου, Χριστίνα Γεωργίου, Ζέλεια Γρηγορίου, Μαρία Θεριστή, Μαρία Θωμά, Χριστόδουλος Καλλίνος, Γιώργος Καλοζώης, Ελένη Κεφάλα, Πάμπος Κουζάλης, Βάκης Λοϊζίδης, Δάφνη Νικήτα, Παναγιώτης Νικολαΐδης, Λογγίνος Παναγής, Ευτυχία Παναγιώτου, Κύρος Παπαβασιλείου, Μιχάλης Παπαδόπουλος, Κώστας Ρεούσης, Μαρία Σιακαλλή, Στέφανος Σταυρίδης, Νένα Φιλούση, Γιώργος Χριστοδουλίδης

 ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: http://www.youtube.com/watch?v=IFcwnJ-IWHs  

ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΗ ΝΟΤΙΑ ΠΥΛΗ

Η Φαιόλευκη Προσευχή

Πρέπει να σ’ ανακαλύψω ξανά
πρέπει να με συντρίψεις ξανά
μέσα από δάκρυα αποδημητικού λωτού
πρέπει ν’ αναγγείλεις την συντριβή μου
να με δεις να κυλιέμαι στο ρημαγμένο χόρτο
να περιφέρω τη σπασμένη μου νιότη
στη λάθος πόλη– και πάντα σε λάθος πόλη
να περιφέρομαι σε δρόμους-στάβλους
να κυλιέμαι στο χώμα θρηνώντας στον πολύ ήλιο
στο πλάι μου κρώζει να/ σιδερόκαρδη καρακάξα
με σπασμένα φτερά/ εκλιπαρεί να την πιστέψω
μόνο με τα μάτια μόνο με τα χείλη με το άγγιγμα
ο Ουρανός σπαράσσεται ρημαγμένος κήπος
εκλιπαρεί να τον πι-στέψω έ ρ ω τ α
μα μόνο αν με συντρίψεις θα ανακαλύψω την ζωή
μόνο αν τον έρωτα (με) συντρίψεις θα γεμίσω
μια πράσινη προσευχή /κάτι- έναν χαμό για να πιστέψω
σταματήσαμε να μιλάμε και όλοι σταμάτησαν να μιλάνε
έπαψες να με συντρίβεις κι όλα έπαψαν να είναι–
να με αρνηθείς σ’ αυτό το πρόχειρο δωμάτιο/
κάτω από μια λάμπα εντέλειας δωρικής
όπως τρεμοσβήνει– στα μάτια ενός χυδαίου και δύσοσμου πλήθους
να με συντρίψεις ταΐζοντας τον ύπνο μου με πρόστυχη βροχή
μια άλλη νύχτα / όταν θα ταριχεύεις σιωπές ίσως
θα διαψευστεί το αρχαίο σου ερώτημα;
«Ποια γη δεν τη φτάνει ο ήλιος;»
Και η απάντηση μολυσμένη:
«Σ’ αυτήν την γη κανένας δεν/ ήλιος φτάνει».
Γιατί εδώ που ήρθα τίποτα είναι ο προορισμός
ο προορισμός είναι εδώ που ήρθα– τίποτα
του κάθε ανθρώπου ο προορισμός εδώ που έφτασα
κανένας προορισμός δεν έφτασε ακόμα
με κόπους θανάσιμους / να με συντρίψεις εδώ
εδώ που όλα τα αρνούνται/ ακούω έρωτες
στις υδρορροές του Νότου κυλάει αίμα– ψυχρός νεφρίτης
τα γαλάζια άνθη της μούργκας φέρουν αποφορά
πρωτόπλαστου πηλού