Ανθολογία σύγχρονης κυπριακής ποίησης
Η Κύπρος μετά το ΄90
Εισαγωγή: Αλέξης Ζήρας
Επιμέλεια/ Ανθολόγηση: Βάκης Λοϊζίδης
Χριστιάνα Αβρααμίδου, Μαρίνα Αρμεύτη, Ανδρέας Γεωργαλίδης, Αντώνης Γεωργίου, Χριστίνα Γεωργίου, Ζέλεια Γρηγορίου, Μαρία Θεριστή, Μαρία Θωμά, Χριστόδουλος Καλλίνος, Γιώργος Καλοζώης, Ελένη Κεφάλα, Πάμπος Κουζάλης, Βάκης Λοϊζίδης, Δάφνη Νικήτα, Παναγιώτης Νικολαΐδης, Λογγίνος Παναγής, Ευτυχία Παναγιώτου, Κύρος Παπαβασιλείου, Μιχάλης Παπαδόπουλος, Κώστας Ρεούσης, Μαρία Σιακαλλή, Στέφανος Σταυρίδης, Νένα Φιλούση, Γιώργος Χριστοδουλίδης
***
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, και πριν ακόμα εκδώσω τα δικά μου ποιήματα συγκέντρωνα υλικό από ποιητικές συλλογές συνομήλικων ή και νεότερων μου που εξέδιδαν βιβλία ή δημοσίευαν ποιήματά τους σε λογοτεχνικά περιοδικά. Με τον καιρό το υλικό που συγκέντρωσα ήταν αρκετό για να δημοσιευτεί σε ένα βιβλίο ως δείγμα της ποίησης που γράφεται στην Κύπρο μετά το 1990.
Την ιδέα για την έκδοση μιας ανθολογίας των νεότερων ποιητών από την Κύπρο μοιράστηκα με το φίλο ποιητή και εκδότη Κώστα Κρεμμύδα. Μέσα από συλλογική εργασία φτάσαμε στο βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μανδραγόρα το 2011.
Η ευθύνη επιλογής ανήκει στον ανθολόγο που βασίστηκε στα αισθητικά του κριτήρια.
Η ορθογραφική πολυμορφία των ποιημάτων και των ποιητικών κειμένων οδήγησε στην ενοποίηση της γραφής χωρίς ωστόσο να παραβιάζεται η γλωσσική ιδιαιτερότητα.
Σκοπός της ανθολογίας δεν είναι να προβεί σε αξιολογικές κατατάξεις. Επιδιώκει να καταγράψει το ποιητικό γίγνεσθαι στην Κύπρο όπως διαμορφώνεται από τη νεότερη γενιά ποιητών που παρουσιάστηκαν μετά το ’90 και γεννήθηκαν από το 1963 και μετά.
Ευχαριστώ τον Αλέξη Ζήρα που αποδέχτηκε την ευθύνη του εισαγωγικού σημειώματος της ανθολογίας, τη ζωγράφο Γιούλικα Λακερίδου που παραχώρησε έργο της για το σχεδιασμό τού εξωφύλλου και τους φίλους Κώστα Κρεμμύδα και Τζέλα Ασπρογέρακα-Γρίβα για την προθυμία τους να περιλάβουν την ανθολογία στις ποιοτικές εκδόσεις του Μανδραγόρα.
Βάκης Λοϊζίδης
“Καλά, δε βρίσκεται κάποιος να μου πάρει το κεφάλι;”. Αναρωτήθηκε ο ήρως υπερασπιστής του Κάστρου της Κριτικής…Τα ίδια λόγια διέβαιναν από τον νου τού δόκιμου ποιητή. Αλλά κάθε απόπειρα είχε πια καμφθεί. Ο σχολιογράφος σεβόμενος τα ήθη και τα έθιμα του τόπου του αυτολογοκρίθηκε.Οι μονομάχοι διετέλουν εν αναμονη. Τάγματα Αγγέλων υπερίπταντο και επαιάνιζον το “Ωσανά εν τοις υψίστοις”…
Έχω ξαναγράψει σε άλλη φιλόξενη γωνιά ότι κάθε ανθολογία προετοιμάζει την επόμενή της αμέσως με την έκδοσή της. Η προσπάθεια παρουσίασης της νεότερης “γενιάς” κυπρίων δημιουργών απέδωσε μια έκδοση ενδιαφέρουσα. Κι όσοι έχουν επισημάνσεις και προτάσεις να κάνουν, ας σπεύσουν. Σήμερα, Δευτέρα, στις 8:οο μ.μ. στο ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, στην Αθήνα, η παρουσίαση της “Ανθολογίας Σύγχρονης Κυπριακής Ποίησης”.
Νομίζω ότι σε επανέκδοσή της μπορούν να βελτιωθούν ορισμένα τυπογραφικά δεδόμενα, όπως και το περιεχόμενο στα σημεία που θα έχουν υπάρξει εξελίξεις. Αλλα η ανθολογία που συγκρότησε ο ποιητής Βάκης Λοϊζίδης είναι μια πολύ καλή στιγμή στην προσέγγιση και προβολή της κυπριακής ποίησης. Ενωρίτερα και πληθωρικά η “γενιά” αυτή των δημιουργών προβλήθηκε με το αφιέρωμα του 2005 που οργάνωσε το περιοδικό της Κοζάνης “Η Παρέμβαση”. Την ευθύνη του αφιερώματος εκείνου είχαν, για την ιστορία του πράγματος, οι Γιώργος Μύαρης, Δέσποινα Νικολάου, Βασίλης Καραγιάννης. Εκ βαθλεων ευχές για επιτυχία στην εκδήλωση και στην πορεία της έκδοσης “Ανθολογίας Σύγχρονης Κυπριακής Ποίησης” του εκδοτικού “Μανδραγόρα”.
Συγχαρητήρια κυρία Κεφάλα!
http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=187222
ΕΥΤΥΧΙΑ ΛΟΪΖΙΔΗ
«ΤΟ ΣΗΜΑΙΝΟΝ ΠΑΙΔΙ»
Επιμέλεια: Μαρία Γεωργαντά
ISBN 978-9963-2291-0-9
Λευκωσία, Κύπρος 8/05/2016
Έχοντας κάνει την επιμέλεια του βιβλίου «Το Σημαίνον Παιδί» και ερχόμενη σε επαφή από κοντά με το κείμενο, διαπίστωσα, ότι πρόκειται περί Αριστουργήματος!! Η Ευτυχία Λοϊζίδη με έναν αριστοτεχνικό τρόπο, καταφέρνει, να ενώσει το παρελθόν με το παρόν και να τα προβάλλει σε ένα άμεσο μέλλον- σαν σεκάνς κινηματογραφικής ταινίας.
Μέσα από πρόσωπα οικεία της Ιστορίας μας και με τη βοήθεια ενός αφηγητή, που παρεμβάλλεται συχνά-πυκνά και σχολιάζοντας ψιθυριστά αλλά καίρια, μας δίνει τη γεύση της ανθρώπινης φύσης… όσο θεϊκή έχει φτιαχτεί, τόσο τρωτή γίνεται με τη θέλησή της μέσα από τα πάθη της και την «αμαρτία» της-αστοχία της. Έτσι βλέπουμε, ότι οι αξίες δεν αλλάζουν, η Δημοκρατία- η Ισότητα- η Ελευθερία είναι άφθαρτες στο χρόνο, το μόνο που αλλάζει κάθε φορά, είναι τα μάτια που τις κοιτάνε. Και τότε, όπως και σήμερα, όπως και στο μέλλον, υπήρχαν και υπάρχουν οι αρετές και το αντίθετό τους-το ίδιο νόμισμα και με τις δύο του πλευρές- μαζί με την ελπίδα, ότι το νόμισμα θα σταθεροποιηθεί στην «καλή μεριά» του τελικά – όσο και αν το καπηλεύονται χέρια άγαρμπα…
Το «Σημαίνον Παιδί» έχει διαχρονικότητα και μας αφορά όλους. Το «Σημαίνον Παιδί» δεν είναι ένα μυθιστόρημα με ιστορικές αναφορές και πολιτικούς παραλληλισμούς. Το «Σημαίνον Παιδί» είσαι εσύ, είμαι εγώ, είναι ο καθένας από εμάς! Το «Σημαίνον Παιδί» είμαστε όλοι μαζί, όλοι μαζί που με τις ανάσες μας γράφουμε την Ιστορία… σε αφορά, με αφορά, ΜΑΣ αφορά!!
Μαρία Γεωργαντά
Καλοτάξειδο,από καρδιάς
Διαβάζω και γράφω περισσότερα από σαράντα χρόνια,ίσως και πιο πολλά…
Κείμενο όμως σαν κι αυτό,που γλωσσόπλασε η Ευτυχία, που σαν απαγγέλει Αισχύλο,νιώθεις πως ο ποιητής είναι ζωντανός και τη θωρεί μην τον παραχαράξει ακόμη και στην κεραία του λόγου του,δεν έχω ματαδεί κι ούτε ποτέ άλλοτε κρατούσα την ανάσα μου,μήπως παραλείψω ένα φθόγγο και χάσω το νόημα που ισοκρατούσε η αφήγησή της.
Πρόκειται για ένα βαθιά πολιτικό κείμενο,που ίσως το αδικεί τοκατηγόρημα «μυθιστόρημα».Κι επειδή η συγγραφέας είναι «τραγωδός»,που έχει δώσει την ψυχή της σʼένα θεατρικό είδος που αποκαθαίρει τον άνθρωπο από τη ρυπαρότητα των αμαρτιών του,ίσως αυτό το κείμενο,πατώντας στα ίχνη του Πελοποννησικού Πολέμου και ανατέμνοντας τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών του, κινείται με τη συγγραφή της στα όρια μιας αφηγηματικής τραγωδίας,πράγμα εντελώς πρωτότυπο αλλά και ανοίκειο σε όσους δεν έχουν τα θεατρικά εφόδια για να αγγίξουν ένα τέτοιο θέμα.
Θα χρειαστούν πολλά χρόνια και επανειλημμένες αναγνώσεις για να αποθησαυρίσω όσα η ψυχή μιας τραγωδού μας παρέδωσε σʼαυτό το «μυθιστόρημα».
Μιχάλης Κοκκινάρης