ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΓΑΜΟ

Πήγα στο γάμο του
ποταμού και της θάλασσας
ο ιερέας ευχήθηκε όταν
μαλώνουν να ηρεμούν γρήγορα
κουμπάροι μπήκαν μια νεαρή
τρικυμία ένας καταρράκτης
το ιδρωμένο του γαμπρού
σκούπιζε μέτωπο
κι ήταν κόσμος πολύς
μαούνες και φορτηγίδες
που κουβαλούν απʼ τα βουνά
λικέρ και τʼ αποστάγματα
κι ήταν κόσμος πολύς
ήρθε και μια βιομηχανική
επανάσταση
χάρισε στον ποταμό
ένα τεράστιο φράγμα
στη θάλασσα ένα πετρελαιοφόρο
που ναυάγησε
Ήρθαν και οι πνιγμένοι
όσοι δεν ήξεραν κολύμπι
ναύτες που αγνοούνταν έτη
πολλά και ολόκληρα
ετούτοι πήραν δικαιωματικά
τις καλύτερες θέσεις στη
δεξίωση
Ήρθε και κάποιος Μωυσής
με την αδελφή του και το
καλάθι του
οι Εβραίοι που διέσχισαν την
Ερυθρά
και οι Έλληνες κατεξοχήν λαός
ναυτικός που ταξίδευαν κατʼ
εμπορίαν και κατά μάθησιν
και οι ανταγωνιστές τους
Φοίνικες που πούλαγαν
τα γυαλικά και την πορφύρα
και που χάθηκαν
και βέβαια οι λαοί της θάλασσας
όλοι όσοι είχαν κάποια
σχέση με το ζευγάρι και οι
άσχετοι
από το αλφάβητο ήρθε το
δέλτα κι όταν έπεσε η νύχτα
γέμισαν τον ουρανό οι Κινέζοι
άστρα βεγγαλικά
και πυροτεχνήματα
κι οι καλοί ποιητές που
ψάλλουν τα τρία στοιχεία του
κόσμου τον ουρανό τη γη
και τη θάλασσα
χάρισαν στίχους με μέτρο
κι ανομοιοκατάληκτους
ήρθαν κι οι εστιάτορες με τις
ποδιές τους και τα λαδολέμονα
και οι Άγγλοι με τους καμβάδες
τις θαλασσογραφίες τους
ο μεγάλος ζωγράφος
Τέρνερ έφτασε
κι ύστερα αφού έφυγαν όλοι
ανοίχτηκαν τα δώρα
δώρα που πήραν οι καλεσμένοι
στους δικούς τους γάμους και
άλλα πολλά ολοκαίνουρια

Πρόλογος: Παντελής Μπουκάλας
 

Επιμέλεια-Επίμετρο: Μισέλ Φάις

“Κατά καιρούς μ’ έχουν χαρακτηρίσει καθαρά πολιτικό ποιητή. Προσωπικά δεν νομίζω ότι είμαι πολιτικός ποιητής. Είμαι ερωτικός και πολιτικός μαζί. Συνδυάζονται αυτά τα δύο. Είναι η εποχή που τα συνδύαζε αυτά τα δύο. Δηλαδή δεν μπορούσε να είναι κανείς ερωτικός ποιητής, ξεχνώντας το πολιτικό πλαίσιο εκείνης της εποχής που ήταν φουντωμένα τα πολιτικά πάθη. Υπήρχε το πολιτικό στοιχείο μέσα, η έκφραση της πολιτικής, μέσα από μια ερωτική κατάσταση όμως. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνουμε αυτό το πράγμα εύκολα. Γι’ αυτό αρνούμαι όλα αυτά περί “ποίησης της ήττας” και τα σχετικά. Δεν είναι ποίηση της ήττας. Είναι μια αγωνία για την εποχή, ένα άγχος για την εποχή. Όταν τελείωσε η εποχή, τελειώνει κι η ποίηση. Δεν μπορείς να γράφεις συνεχώς ποίηση. Δεν είμαι επαγγελματίας ποιητής. Αισθάνομαι την ποίηση σαν τρόπο έκφρασης επειδή δεν μπορούσα να εκφραστώ διαφορετικά. Δηλαδή ήταν η εποχή τόσο πιεσμένη, τόσο δύσκολη, που μόνο εκφράζοντας τον πόνο του μπορούσε κανείς να την αντέξει”.

Μανόλης Αναγνωστάκης

“Kορυφαίο μέλος της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, ένας λυρικός που δεν αρνήθηκε το σκώμμα και τη σάτιρα, ο Aναγνωστάκης υπηρέτησε τίμια και στοχαστικά την κριτική ποίηση, την ποίηση που αμφιβάλλει, αμφισβητεί και ελέγχει, και όχι εκείνη που επιστρατεύει την πληθωρική της ρητορική για να υμνολογήσει”.

Παντελής Μπουκάλας.

Το υλικό του βιβλίου συγκροτήθηκε από μια μακρά συνομίλια που είχε με τον Μανώλη Αναγνωστάκη, ο συγγραφέας Μισέλ Φάις (επιμελείται και την έκδοση) στο σπίτι του το 1992

Tίτλος

Πάντοτε ο τίτλος
είναι πρόβλημα.
Όμως εδώ το δίλημμα
βαρύνει εσένα.
Κατά την έκδοση
θα ‘χεις εσύ αποφασίσει
ανάμεσα στα δύο:
“Βαθέος γήρατος”
ή
“Ύπνου βαθέος”;

***

Τηλεφωνήματα

Σε σκέπτομαι
και μου έρχεται για σένα
ιδέα ποιητική.

Όμως τη θυσιάζω
για να σε παίρνω στο τηλέφωνο

***

En mayo de 2010 se publicó mi primer libro de
poemas, con el título Rastreadores del fin. Pensé
entonces en enviárselo a un viejo amigo mío de
España, al que había conocido por medio del programa
Erasmus. Sabía que él mismo era poeta y
muy buen conocedor de la literatura mundial. A
pesar de que hacía años que no teníamos contacto,
se alegró mucho de que le enviara mi libro y
mientras lo leía me dijo que tenía como objetivo
traducirlo entero al español. Cuando me lo dijo,
pensé que se trataba de algo dicho bajo los efectos
del entusiasmo y no me imaginaba que planeaba
hacer realidad su promesa. Poco tiempo después,
recibí un correo electrónico con un archivo adjunto,
que contenía la traducción del libro al completo,
notas y un texto biográfico. ¡No me lo podía
creer! No podía creer que mi viejo amigo hubiese
hecho realidad tan inmediatamente su promesa y
que hubiese dedicado tanto tiempo a esta obra.

Δ έ Κ Α Λ Ε Π Τ ά Μ ι ᾶ Σ Κ Υ Ρ Ι Α Κ ῆ Σ

Δέκα λεπτά μιᾶς Κυριακῆς
σάν μιά προκήρυξη φιλόδοξου θανάτου·
γδαρμένη -κοίτα- τήν ζωή μας
πού γέρνει καί γερνάει
μέ ὑπερήλικα νά μοιάζει προσμονή
πού πάνω ἀπ’ τήν ματαίωση
καρτερικά ἰσόβια θά σκύβει.

 
Δέκα λεπτά μιᾶς Κυριακῆς
ἐδῶ -μέ χρόνιο σημάδι ἀϋπνίας·
ὄχι, δέν πάψαμε ποτέ
ἀκόμα διακαῶς τά συντηροῦμε
τά χαμομήλια στίς λιπόσαρκες αὐλές
μ’ αὐτόν τόν πόνο πού ξυπνοῦν
τά παιδικά τραγούδια μας.

 
Δέκα λεπτά μιᾶς Κυριακῆς
μᾶς ἄλλαξαν θεό καί δέν τό βλέπεις·
μέ διαφημίσεις ὀμορφιᾶς
καί τόσες λύσεις εὐτυχίας
οἱ μέρες πιά στήν μοναξιά
σεντόνι μαῦρο καί διπλό
τῆς στρώνουν χάμω νά κοιμᾶται.

κι ἐσύ -ἡ θλίψη ἐργαζόμενης Δευτέρας·
γιατί λυπᾶσαι; Μή μοῦ λές
καί τῆς φωνῆς μας ἡ τρεμάμενη ἐρημιά
δέν ἔχει μπράτσο γιά νά πιάσει
-πέφτει σάν ἄγονη σιωπή
ξεσπάει πάνω στούς καθρέφτες.