ΤΡΥΠΙΕΣ ΤΡΥΠΕΣ
ΕΞΩΦΥΛΛΟ «Η Καινή Διαθήκη»
ΜΕΣΑ 1η Σελίδα : Αφιερωμένο στο «Τίποτα».

Ξέρεις ότι στους 7 βαθμούς Ρίχτερ με τη μηχανή βλέπεις τη διαχωριστική γραμμή σαν φωτορυθμικό?
Δεν ξέρω.
Ξέρεις ότι στα 12 μου χρόνια έκανα αντιγραφή με τρανζίστορ και πομπό στα μαθηματικά και η αστυνομία είχε τρελλαθεί?
Δεν απαντώ.
Ξέρεις ότι η μάνα μου πέθανε από πρέζα? Ψέμα.
Ξέρεις ότι στον περιστερώνα μου έκανε μπαρ, ναι στα 11 μου χρόνια με πούρα και αλκοόλ, καθώς επίσης έβαλα ηλεκτρικό με 1 χιλιόμετρο καλώδιο?
Όχι δεν ξέρεις.
Ξέρεις ότι το καλύτερο ναρκωτικό είναι οι τούμπες με μηχανή και το στόμα σου να έχει τη γεύση του αίματος?
Ναι.
Ξέρεις ότι μεγαλοεκδότης το 1982 έδερνε μια μικρή κοπέλα στις τουαλέτες της Ecole Special?
Διάφορα. Κους-κους.
Ξέρεις καλά ότι τα φίδια δεν δαγκώνουν παρά μόνο το πνεύμα τους καθώς τα πατάνε τʼ αυτοκίνητα.
Τάμα.
Ξέρεις ότι τα μυστικά…?
Ξέρω ότι δεν ξέρεις, μη φοβάσαι ο ήλιος δεν σβήνει ποτέ. Το έμαθες κι αυτό?
Να ξέρεις.
Ξέρεις ότι όσο ζει ο Θεός θα βασανίζει τους καλούς γερμανούς?
Άτιτλο.
Ξέρεις ότι το 1960 οι καθολικοί παραδέχθηκαν ότι η γη είναι στρογγυλή?
Υ.Γ. Γιʼ αυτό κάνουν πιάτσα στο Βατικανό.
Ξέρεις ότι πέρασα τα διόδια της Ελευσίνας με 160 χλμ. την ώρα?
Δεν ξέρεις ότι οι μέλισσες εκτός από το νέκταρ τρώνε και πετραδάκια?
Ξέρεις ότι μόνο οι τυφλοί έχουν τρίτο μάτι?
Το έμαθες.
Ξέρεις ότι οι Ρωμαίοι στηρίζουν τʼ αγάλματα με ρόπαλα και βλακείες σε αντίθεση με τους Έλληνες.
Βλέπε τον πύργο της Πίζας.
Ξέρεις ότι η ασπιρίνη και το Baygon σκοτώνουν τις αράχνες? Δοκίμασε να δεις.
Ξέρεις ότι πατέ αρκούδας πουλιέται στην Αθηνάς?
Ξέρω.
Θα ξέρεις «φαντάζομαι» ότι το λάθος είναι ανώτερο της τέχνης?
Να ξέρεις ότι ο πολιτισμός είναι ισάξιος φύσης.
ART & SON = COMPANY
RELIGION = CORPORATION
DELETE THEM? SAVE? YES. MANY EXITS

Pavlos Jerenis

Della narrativa e della narrazione

Vorrei fin dall’inizio rovistare nell’importante quesito posto dalla terza domanda riguardante la famosa dicotomia della narrativa in opere-a-intreccio e opere-senza-intreccio ο “plodess”. Anticipo che, sebbene mi sembri molto simpatica, e di fatto inutile ο, meglio, nei soli casi dove servirebbe come criterio di valore (poliziesco, senti¬mentale, sensazionale e simili e, anche, nei casi di permanente limi¬tata capacita.. .), si ρυο valutare con maggior facilita – e sicurezza¬a occhio. Pur ritenendola generalmente decorativa, mi permettera tuttavia di discorrere rapidissimamente su narrativa e retorica, ossia composizione e stile, entrando nel perche delle trasformazioni tecni¬che.’ Cosl, nel fornire indicazioni generali sulla narrazione come arti¬gianato pratico, per cui di vedute ristrette, e sulla narrativa come arte, risponderei anche alla prima domanda e, indirettamente, alla seconda: neghero recisamente normative formali e introdurro, con¬temporaneamente, il “principio di forma”. Nessun tipo di forma potrebbe αb initio accampare pretese di sorta, con un importantissi¬
mo, pero, cαveαt: che la forma finale risulti da una ricerca di forma (questo tipo di forma finale la chiamero “composizione”). n “prin¬cipio di forma” vorrebbe, quindi, sottolineare con forza il fatto che
(debbano sussistere modelli, tradizioni ne1 senso piu ampio de1 ter¬mine; di qui 1a possibilita di ricerca, attualizzabile esc1usivamente ίηuna democι-azia di forma, pena ο 1a tirannia ο 1a confusione e il balbettio, alternative, credo, non propriamente allettanti. Metterei subito avanti, e chiedo preliminarmente scusa, 1a mia impotenza a fornire risposte scrupolose. Spero, pero, di trasmettere 1a pulsante, ηοη di rado febbricitante, problematicita che, ίο credo, costituisca proprio lo sviluppo della narrativa.
Se qualcuno mettesse accanto Italo Svevo e Gabriele D’ Αnnunzio, poniamo Senilitα e L’innocente, penso che gli sarebbe sufficien¬te per afferrare 1a differenza della narrativa dalla retorica, altrimenti assai elusiva proprio per le importanti sovrapposizioni fra tecniche narrative e artifizi retorici. Il seguito della discussione sara dedicato ad abbozzare la necessita del concetto di “composizione narrativa” che riguarderebbe ίη ultima istanza non solo la forma totale di una data opera – e la possibilita di arrivare a diversificazioni critiche ¬ma, soprattutto, il “principio della forma”, vale a dire l’esigenza¬perche ci sia un qualche sviluppo – di una ricerca formale guidata, pero, da riflessioni su stato e ruolo della narrativa.

Ο1ΚΕΙΜΕΝΑ Σαββατογεννημένη. εκδ Τσαγκαρουσιάνος, 2005

Η Μαλβίνα Κάραλη (1954-2002), σύμφωνα με το ιδιόχειρο βιογραφικό της, γεννήθηκε στο Ισραήλ και μεγάλωσε στην Αθήνα. Συλλέκτρια πανεπιστημιακών ενάρξεων (Κυβερνητική, Μαθηματικά, Ιστορία Τέχνης). Αρθρογράφος στη Γυναίκα, στα Επίκαιρα, στο Κλικ, στην Απογευματινή, Βραδυνή, Επενδυτή, και τέλος στο (symbol). Κρατικό βραβείο σεναρίου για τις Κρυστάλλινες Νύχτες της Τώνιας Μαρκετάκη. Τρία μυθιστορήμα­τα. Κάτι τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά.
Αριθμός ταυτότητας: Ν 246935.

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΤΕΡΑ…

Μπροστά του οι ζωντανοί θυμίζουν ξόανα… ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ

Το λεξιλόγιο του αποχαιρετισμού είναι πάντα πενιχρό, Γιώργο. Δεν έχω λόγια. Δεν έχω λόγια πια. Το τρομερό βράδυ ήθελα να σου κάνω μια επίθεση αγάπης, λες και θα σε πρόφταινα. Δεν το πιστεύεις, κούκλε μου. Έκλεισα το τηλέφωνο και κάθισα στο κομπιούτερ. Χαράματα έγραψα την τελευταία μου, την οριστική μου λέξη. Έκανα αποθή­κευση. Το κείμενο όμως χάθηκε. Δεν κρύφτηκε, δεν παρά­πεσε, δεν μπήκε στο αρχείο. Χάθηκε, σου λέω.