ECHO

Στίφη ρυπαρών αγαρηνών
τα ρακένδυτα μοναχικά εγώ
ποτίζονται από το μίσος
των οργίλων τους φωνών.
Η εκκωφαντική αντήχηση της
μοναδικής τους αλήθειας
επιστρέφει πάνω τους
από την αντανάκλαση
της θλιβερής εικόνας της
στον πρόθυμο υπαρξιακό καθρέφτη.
Και η άμυαλη ανθρωπότητα,
αλλοπαρμένη ζητιάνα,
ξεσκισμένη κουρελού,
αρνείται να σωθεί,
-πούθε να πιαστεί;-
υπνοβατεί στον δρόμο
μιας ατιμωτικής αυτοχειρίας.

ΕΠΟΧΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΦΩΣ

Πώς να λυθεί ο ένας
απ’ τα δεσμά του άλλου, αγάπη μου;
Φτιάξαμε την αλυσίδα
που μας δένει μεταξύ μας
χρυσή και άσπαστη
με έρωτα, με βάσανα,
με στιγμές ευτυχίας ανεπανάληπτης,
με πίκρα και κινδύνους αξεπέραστους,
αλλά είχαμε την κατανόηση και την σύμπνοια
βοηθούς στην αποτίναξης τους
Πλέξαμε το δίχτυ της συμπόρευσης μας
γερό και αδιάσπαστο
μ’ εμπιστοσύνη και δέος
μπροστά στ’ αστέρια
του κοινού μας ουρανού
Σιωπηλά, αμίλητα
κρατήσαμε τα πιο κρυφά μας όνειρα,
τους πιο ανήσυχους μας πόθους
να μη ξεφύγουν σε δρόμους σκοτεινούς
και χαθούν μέσα στον πόνο και την απογοήτευση

Τώρα καθόμαστε δίπλα δίπλα,
ραντίζοντας με διαμαντένιους κόκκους άμμου
απ’ την παραλία του απέθαντου σμιξίματος μας
τα μαλλιά ο ένας του άλλου

Τώρα θρυμματίζουμε
με αργές κινήσεις δυνατές
το μάρμαρο του ανελέητου χρόνου,
παλεύοντας να γεμίσουμε το κενό του
με τα κουρασμένα σώματά μας
και τις αστείρευτες θύμησες
από εποχές μεγάλων υποσχέσεων για αφθαρσία
δοσμένη απ’ το χέρι του Θεού
που σίγουρα θα υλοποιηθούν μια ημέρα
που θα’ ναι πλημμυρισμένη φως

Το δόγμα των κρυφών πραγμάτων…

Μουσικός ουρανός και υπεροψία επί πάντων και πάντων.
Διανύω φλογερά πάθη και ανομολόγητη σοφία που εμβολίζει
του νου μου την συστολή.
Σκαμπανεβάζοντας πάνε οι πόθοι μου να αφομοιωθούν
σ’ ένα κορμί που αδέκαστα λάμπει!
Κι η ύλη
μυσταγωγική,
παρεκτρεπόμενη
μες την Αλήθεια
σώζει το αναμάρτητο φορτίο μου
προ ποιημάτων και μετά της έμπνευσης όπου και να φανεί.
Ετούτο το λεχθέν μια φλόγα έχει
συμβαίνουσα και μη συμβαίνουσα, διαζευγμένη
και απελευθερωμένη, ιριδίζουσα
στην άσπρη φαντασία του ξημερώματος.
Αποκόπτομαι με τα προσωπικά μου βάσανα
από όλα: -το λες ‘’μισανθρωπήσας’’- και τα καταφέρνω
να κουβαλώ στο μέγα δύσβατο λιβάδι
το κομπολόι των ανέμων, όπως και αυτό χτυπάει χάντρα ‘πα στην χάντρα
τον καθαρό καημό που βόσκει
σαν γελάδι
μέσα στην σιγή…

Αρνόγλωσσο α’

Πιστεύω εις έναν Θεό.
Πιστεύω εις έναν διαφανή Θεό.
Η διαφάνεια του, προσδίδει
την θεϊκή του υπόσταση.
Η φωνή του, προσυμβολική,
δίνει μιλιά στον μετασυμβολικό θάμνο.
Αυτό σημαίνει πως με τον λόγο του
ξεχνάω τη φωνή του.
Ξεχνώντας τη φωνή του,
καταλαβαίνω ξεκάθαρα τι θέλει από μένα.
Όταν μιλά, άπαντες τον ακούν.
Όταν σιωπά, τότε, μόνο τότε,
γίνεται απ΄ όλους αντιληπτός.
Πιστεύω, δηλαδή, κι εις έναν επιφανή Θεό,
έναν που θα τον ακροάζονται κι οι κουφοί ακόμα.
Καθώς προσεύχομαι, προσέχω να οικονομώ τις λέξεις,
να ακούω κι εκείνες που δεν ακούγονται.
Όποτε κόβω των ποδιών μου τα νύχια,
άξαφνα βλέπω ανάμεσά τους τον Θεό
και μετά δεν τον βλέπω.
Αυτό σημαίνει πως πιστεύω, συμπερασματικά,
κι εις ένα φτέρνισμα υπερβατικό,
στη πίστη πως έκοψα νύχι παρά κρέας.
Αισθάνομαι τον αόρατο Θεό
γιατί εκείνη τη στιγμή
κάτι άλλο να κάνω δεν έχω,
κι ούτε μπορώ.

Πράξη Ι

Το μύρο

της μοναξιάς χλωμό…

Στον αιθέρα πλανάται

δίχως την ταυτότητα

μυστηρίου.

Μη αναγνωρίσιμες οι αιτίες

κι απροσδιόριστα τα θρησκευτικά διακείμενα

στο μεταίχμιο του εφικτού…

Μετα(τα)φυσικά προσεγγίζοντας

τη θλίψη

δεν μπορεί παρά

η μετεμψύχωση να χρεωθεί

τον τρόμο

του μη αναστρέψιμου…

Τη Λιατέρα* αναζητώ…

Το ξέρεις μα

απρόσεχτα

αντί για παύλες διαλόγου

–άνευ λόγου;–

σε ενωτικά κατέληξες.

Χαθήκαμε…

Τη Λιατέρα ακόμα αναζητώ…

Όσοι την αγάπησαν τη βρήκαν

σε διάσημα γητέματα

σε άσημα παινέματα

σε άδολα μπερδέματα

και αλλού…

αόριστα

απροσδιόριστα

παντού…

Τη Λιατέρα αναζητώ…

Κλείσε το φως!