ECHO
Στίφη ρυπαρών αγαρηνών
τα ρακένδυτα μοναχικά εγώ
ποτίζονται από το μίσος
των οργίλων τους φωνών.
Η εκκωφαντική αντήχηση της
μοναδικής τους αλήθειας
επιστρέφει πάνω τους
από την αντανάκλαση
της θλιβερής εικόνας της
στον πρόθυμο υπαρξιακό καθρέφτη.
Και η άμυαλη ανθρωπότητα,
αλλοπαρμένη ζητιάνα,
ξεσκισμένη κουρελού,
αρνείται να σωθεί,
-πούθε να πιαστεί;-
υπνοβατεί στον δρόμο
μιας ατιμωτικής αυτοχειρίας.
ΕΜΜΟΝΗ
Περιπλανώμενη διαβατάρισα,
ανέστια αναπάντητης απορίας,
κάθε φονικό δευτερόλεπτο
με κατατρύχει η σαρκοβόρα εμμονή
-και πως να γλιτώσεις από το έλος του σύμπαντος;
Ο δροσερός αέρας τάχα συντρέχει
τα μοναχικά κομμένα κίτρινα τριαντάφυλλα
κι αντάλλαγμα για την μεγάλη χάρη τους ζητά
το τελευταίο άρωμά τους.
Κι αυτά προσφέροντας τον παράφορο έρωτά τους
μέσα στον τελευταίο τους σπασμό
ψιθυρίζουν με θλίψη στην εσχατιά του χρόνου
την στερνή τους γνώση, ότι στους
ζωντανούς τους πρέπει η λύτρωση.
