ΕΠΟΧΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΦΩΣ
Πώς να λυθεί ο ένας
απ’ τα δεσμά του άλλου, αγάπη μου;
Φτιάξαμε την αλυσίδα
που μας δένει μεταξύ μας
χρυσή και άσπαστη
με έρωτα, με βάσανα,
με στιγμές ευτυχίας ανεπανάληπτης,
με πίκρα και κινδύνους αξεπέραστους,
αλλά είχαμε την κατανόηση και την σύμπνοια
βοηθούς στην αποτίναξης τους
Πλέξαμε το δίχτυ της συμπόρευσης μας
γερό και αδιάσπαστο
μ’ εμπιστοσύνη και δέος
μπροστά στ’ αστέρια
του κοινού μας ουρανού
Σιωπηλά, αμίλητα
κρατήσαμε τα πιο κρυφά μας όνειρα,
τους πιο ανήσυχους μας πόθους
να μη ξεφύγουν σε δρόμους σκοτεινούς
και χαθούν μέσα στον πόνο και την απογοήτευση
Τώρα καθόμαστε δίπλα δίπλα,
ραντίζοντας με διαμαντένιους κόκκους άμμου
απ’ την παραλία του απέθαντου σμιξίματος μας
τα μαλλιά ο ένας του άλλου
Τώρα θρυμματίζουμε
με αργές κινήσεις δυνατές
το μάρμαρο του ανελέητου χρόνου,
παλεύοντας να γεμίσουμε το κενό του
με τα κουρασμένα σώματά μας
και τις αστείρευτες θύμησες
από εποχές μεγάλων υποσχέσεων για αφθαρσία
δοσμένη απ’ το χέρι του Θεού
που σίγουρα θα υλοποιηθούν μια ημέρα
που θα’ ναι πλημμυρισμένη φως
ΔΥΟ ΣΕ ΕΝΑ
Είναι τόση η γαλήνη που αισθανόμαστε
ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου
αυτήν την ώρα
Όλα τ’ άστρα φέγγουν μαζί
στο στερέωμα της ευτυχίας μας
Δε ξέρουμε αν υπάρχουν
άλλες καρδιές τριγύρω
τόσο πολύ φωτισμένες από έρωτα
τώρα που οι δρόμοι της ζωής μας
επιτέλους ενώνονται
σ’ έναν άρρηκτο δεσμό
μα νιώθουμε μέσα στο στήθος μας
τον Ήλιο της αγάπης
να χορεύει εκστασιασμένος
απ’ τη δύναμη της ένωσης μας
Ύστερα τον κοιτάμε να στέκεται μετέωρος
επάνω απ’ την ελπίδα μας
για ένα πιο ευοίωνο μέλλον και για τους δύο μας
φωτεινό και ανθισμένο
Περιμένουμε να συμβεί το απρόσμενο
Η μοναξιά που μας ταλάνιζε τόσα χρόνια
να πάψει πια να είναι μια φωτιά
που καίει με βιάση
κάθε επερχόμενη χαρά μας
Τώρα πια είμαστε ευτυχισμένοι
καθώς λουζόμαστε μαζί
στο ανέσπερο φως
της σύμπνοιας και της κατανόησης
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΦΥΓΗ ΜΟΥ
Μάζεψα απ’ το απέραντο περιβόλι τ’ ουρανού
όλα τα’ ανθισμένα αστέρια
Διέσωσα τα μαραμένα μου όνειρα
με το αγιασμένο νερό
των καινούργιων προορισμών μου
Γέμισα τις γκρίζες εποχές
με βαθιές ανάσες από γιασεμί
και αγιορείτικο βασιλικό
Την πρόωρα γερασμένη νιότη μου
τη μεταμόρφωσα σε αφροσκέπαστη θάλασσα
έρωτα και αγάπης
Ένωσα το παρόν
με το παρελθόν που φούσκωνε
από τύψεις κι ενοχές
και με το μέλλον που άρχιζε πια
ν’ αγκαλιάζει νέες προοπτικές
Την αναγκαιότητα της φυγής μου στο άπειρο
τη μετέτρεψα σε πόθο
Έθαψα όλους τους νεκρούς μου
στο υγρό χώμα της μνήμης μου
Θρήνησα για κάθε στιγμή
που έζησα στη Γη,
για τα χρόνια τα χαμένα
μα και για εκείνα
που με το ζόρι κέρδισα
Έκανα χειραψία με το είδωλό μου
στο κάτοπτρο του ανείπωτου
και ξανοίχτηκα με το αστροσκάφος μου
στους αχαρτογράφητους τόπους
άλλων κόσμων μακρινών και φωτισμένων
ΔΕ ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΩ
Απόψε δε θα κοιμηθώ
Την σκέψη μου δε θ’ αφήσω να ξελογιάσει
κανένα όνειρο, κανένας εφιάλτης
Ταξίδεψα χιλιάδες έτη φωτός
για ν’ ανακαλύψω αυτόν τον πλανήτη
των λησμονημένων υποσχέσεων
Γύρισα χίλιους γαλαξίες για να βρω
μια παράξενη φύση να με πλανέψει
Περιπλανήθηκα σ’ εκατομμύρια Σύμπαντα
για ν’ απιθώσω κάπου
τον σταυρό που κουβαλάω απ’ τη Γη
Δε ξέρω γιατί μα πιστεύω
πως αυτός ο πλανήτης θα με σώσει,
πως η κουρασμένη μου ζωή
θα ξαποστάσει σε πανέμορφους λειμώνες
ησυχίας και γαλήνης
Σιωπή θα φέρει η μαγεία
του καινούργιου καταλύματός μου
Δε γυρίζω πίσω στο σκοτάδι της υδρογείου
Εδώ θα βρω αγάπη
Εδώ θα βρω τον πόθο
Ας με προκαλεί η νοσταλγία
Βουβό θα κρατήσω τον πόνο μου
Ανάμεσα απ’ τις ξένες πέτρες
θ’ ανακαλύψω διέξοδο για τα όνειρά μου
Θα ξαναβρώ την ισορροπία μου
μέσα στο ποτάμι των δακρύων μου
Θα ριζώσω στο άγνωστο χώμα
Θ’ αποκτήσω χρυσές φτερούγες
που θα με οδηγήσουν
πέρα απ’ το θάνατο της μνήμης
και του αιώνιου μου Γολγοθά
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΥΡΙΟ
Τα όνειρα του απομεσήμερου
μετά από πολύωρο περπάτημα
σε χώματα άγνωστου πλανήτη
Οι πόθοι που ρυθμικά
μας καλούν να βυθιστούμε στην αγκαλιά
του απρόσμενου θάμβους τους
Η μέρα που πέρασε σχεδόν,
θολώνοντας με δάκρυα
την επικράτεια της μνήμης μας
Τα διάφανα κουρασμένα κορμιά μας
που μεταμορφώνονται σε αστέρια
καταυγασμένα από φως
Όλα αυτά δοκιμάζουν
την αντοχή μας στο ξεκίνημα
της δημιουργίας ενός νέου κόσμου
\Το φεγγάρι που μας ρίχνει
λοξές ματιές καθώς γυρίζει
πλευρό και ξεκουράζεται
Οι σκιές της ζωής μας
που βάφονται με καινούργια χρώματα
Το ένα μισό του προσώπου μας
που προσμένει με αγωνία
τη μετατροπή του άλλου
σε τρανό ταξιδευτή του Σύμπαντος
Ποιο πάθος θα τα μεταλλάξει
σε μορφές αλλόκοσμες
που καμιά επιθυμία για επιστροφή στη Γη
δε θ’ απομείνει μέσα τους;
Όλα αυτά τα τρομάζουν
οι δοκιμές και τα παιχνίδια με το άπειρο
Μα εμείς είμαστε πρόθυμοι
να τα μάθουμε και άλλα παράξενα,
όπως την αντανάκλαση μιας αχτίδας
επάνω στα βλέφαρά τους
Όλα αυτά για ένα αύριο
που θ’ ανοίξει τις πύλες τ’ ουρανού,
αφήνοντας το φως μιας ολοκαίνουργιας ζωής
να διώξει το σκοτάδι
των παρακμασμένων επίγειων ημερών μας
