1-

Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας- Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας- Κορίτσι περπατάει αδιάκοπα σε ένα διαμέρισμα-Στα σύννεφα-Δεν υπάρχει ψυχή-Να περπατήσουν τα βήματα- Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας- -Τηλεπαιχνίδι στην τηλεόραση- Κάνει ‘‘ντιλ’’ στην απελπισία-Ο παρουσιαστής κάνει κάθε μέρα τα ίδια αστεία-Για να τον αντέξεις πίνεις την ψυχιατρική σου πανδαισία- Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας Ζευγάρι καβγαδίζει-Για το λογαριασμό του Ηλεκτρικού-Που δεν μπορεί να πληρωθεί τον μήνα-Τρών’ τα σωθικά τους στην κουζίνα-Με μαχαιροπήρουνα-Από τηλεμάρκετινγκ παραγγελία-Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας- Βαλσαμωμένα παιδιά στα βιντεοπαιχνίδια-Η ίδια πάντα ερώτηση-Που κάνουν-Τρώγοντας πίτσα-‘‘Πόσους σκότωσες σήμερα’’- Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας -Θλιμμένη γραία βαράει μια πόρτα- Την κλειδώνουν για να μη βγει και ξαναχαθεί στη συνοικία-Οι συνάψεις του εγκεφάλου της με ομίχλη-Δεν θυμάται τίποτε-Ούτε να γυρίσει σπίτι-Συνέχεια την ψάχνουν στα αστυνομικά τμήματα- Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας- Αέρας χορεύει τα σκουπίδια σαν να ’ναι μπαλόνια-Τρύπια- Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας-Αυτό το ποίημα-

Αδιέξοδοι δρόμοι

Ένα φεγγάρι φυματικό,
Κίτρινο, χλομό
Σκέπασε ολόκληρη τη νύχτα.
Γεύση πικρή, θλίψη
Τα δύσκολα χρόνια της νιότης φευγάτα
Τα δύσκολα χρόνια που έρχονται
Αβέβαια και θλιβερά.
Ίσως και καταστροφικά.
Μόνη λύση η φυγή.
Αλλά για πού;
Οι δρόμοι κλεισμένοι από καιρό
Κι εγώ μονάχος στη μέση του πελάγους
Σε βάρκα δίχως κουπιά
Μονάχος, απελπιστικά μονάχος.
Να πετάξεις; Δεν γίνεται. Κομμένα τα φτερά.
Άλλωστε πού να πας; Και γιατί;
Όλοι οι δρόμοι αδιέξοδοι λοιπόν,
Φραγμένοι, για πάντα κλειστοί.
Υπομονή! Υπομονή! Υπομονή!

Η πανσέληνος

Με ρώτησες αν είδα την πανσέληνο
Ήταν το μεγαλύτερο φεγγάρι που είδαμε ποτέ
Στα χρόνια αυτά που ζούμε, μου είπες, κι ύστερα εγώ
Δεν είδα τίποτα, λυπάμαι, σου αποκρίθηκα
Πάει καιρός που τέτοια δεν τα βλέπω πια.
Εδώ ο κόσμος χάνεται, χρόνος για τέτοια δεν υπάρχει.
Συ ένα όνειρο παλιό σημερινός εφιάλτης πλέον
Και το φεγγάρι μία ανοιχτή πληγή
Με αίμα αντί για φως
Που συνεχώς κακοφορμίζει
Και περιλούζει την ψυχή μας με σκοτάδι
Την είδες λοιπόν με ξαναρώτησες με έξαψη
Και είναι περιττό να μου το κρύβεις.

Εκείνος δεν ψεύδεται.

Στέλνει πάντα πίσω

πιστά την εικόνα της:

Με κοτσιδάκια στην αρχή πιασμένα ψηλά,

ξαναμμένα μάγουλα

και ίχνη από κραγιόν της μαμάς

ανάκατα με άχνα

κολλημένα πάνω του.

Κι ύστερα, αβέβαιη της εφηβείας

φιλαρέσκεια,

σχολαστικό μακιγιάζ

και μια τελευταία κλεφτή ματιά

επιβεβαίωσης,

πριν από την πρώτη κρίσιμη έξοδο.

(Αργότερα, πολύ αργότερα θα νιώσει

τη γοητεία της ανεπιτήδευτης ομορφιάς

χωρίς περιττά ψιμύθια…).

«Λάθος μου;», μικτή τεχνική με φύλλο χρυσού, Ειρήνη Πέννα

Φλογισμένη δίψα της αγάπης,

στα χείλη

πρωτομάστορας πόνος

ανθοβόλησε σα μυγδαλιά του Φλεβάρη

και μαζί του

οι λέξεις οι θαμμένες στην ψυχή,

ανάγκη πια να ειπωθούν

τα κρυμμένα, τα ανείπωτα,

τώρα,

ακατάδεχτη σε εύκολα λόγια

λογάριαζε τα χρόνια εξορίας

ανώφελα μετρώντας τα δάχτυλα

τώρα ήθελε μόνο να ζήσει

σ’ ένα αύριο πράο

ειρηνεύοντας τα μέσα της.

Είχε συνηθίσει να δίνει

χρόνο στις πληγές

αμίλητη,

θαρρείς για να προλαβαίνουν

να επουλώνονται,

μια πρόβλεψη ίσως,

για να μπορεί να αντέχει

πυρωμένα μελίγγια,

συντριβή, θυσία, βία,

μια βασίλισσα στη σκακιέρα

υποχρεωμένη

να υποχωρεί σε κάθε απειλή,

μια γυναίκα προδομένη

αυτή που κρυφά αναζητώντας

τις χοντρές φλέβες του ήλιου

άρμεγε ομίχλες και σύννεφα

να θρέψει την ελπίδα.

Ομολογία πίστεως

Βγήκα στους δρόμους φωνάζοντας τ’ όνομά μου. Δεν υπήρχε καμία άλλη θέση για μένα στον κορεσμένο τους χωροχρόνο παρά μόνο αν το έπαιρνα από την αρχή.
Θα ξεκινούσα πάλι από το άπειρο.
Κι έτσι όπως δεν είχε σχήμα και μορφή, έπρεπε να το ονοματίσω.
Αρχή σοφίας, ονομάτων επίσκεψις.
Ας μην ήταν αυτό το πρώτο του όνομα και χρωστούσα ονόματα άλλων και αξιώματα να εκστομίσω σε προσταγή. Θα έδινα το δικό μου σαν μια στάση και ομολογία πίστεως.
Θα μου αρκούσε να ομολογούσα πως με πιστεύω.

Χαμένη του κέντρου (Self-portait)

Δεν τους ικανοποιούσε που εξασφάλιζα γαλήνη και ισορροπία. Με πίεζαν να πάρω θέση και να σχηματίσω άποψη.
Έτσι γυρίζει ο κόσμος! Μόνο όταν γνωρίζεις και προσκολλάσαι, θα δεις μια μέρα τα ουράνια ν’ ανοίγουν για σένα!
Έτσι κι έγινε. Ο κόσμος γύριζε. Γνώρισα και έμαθα πολλά. Οι ουρανοί άνοιγαν κι έκλειναν.
Οι φίλοι ανήλθαν και κατήλθαν. Πιάνονταν από τα παπούτσια μου και τις άκρες του σακακιού μου. Δίπλα μου κανείς δεν στεκόταν.
Έμεινα μια χαμένη του κέντρου.

Ύμνος στην προβλεψιμότητα

Τα ίδια πράγματα βλέπω κάθε φορά που ξυπνάω:
Το τρίγωνο μεταξύ του ώμου σου και της μασχάλης, τη μυρωδιά του κουρασμένου σώματος, την ανάμνηση μιας πανομοιότυπης, προηγούμενης προκεκλημένης νύχτας με την προσδοκία μιας ανάλογης επομένης.
Σημάδια εραστών μιας ακάματης δύναμης στον κύβο του ημιτόνου χ.
Το φάλτσο μιας νότας που ξέφυγε από τα όρια του πενταγράμμου και όρισε εκ νέου τη μουσική αρμονία.
Επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως ως την παρεπομένη.